21 weken zwanger van ons ICSI-wonder #Gastblog

Het is zaterdag 4 augustus 2018 wanneer ik misselijk wakker word. Kom op Suzan, je bent niet echt misselijk, je beeldt het jezelf in, denk ik nog bij mezelf. Ik wilde zo graag zwanger zijn, dat ik mezelf gek maakte met elk klein dingetje wat ik in mijn lichaam voelde. Plots voelde ik wat omhoog komen, zou het dan toch?

In januari 2018 kregen mijn man en ik te horen dat wij niet via de natuurlijke manier zwanger konden worden. Het was zelfs zo ernstig, dat de enige optie ICSI was. Dit is een vruchtbaarheidsbehandeling die pas als allerlaatste toegepast wordt. We moesten dus beginnen bij het eindstation. Op dat moment stortte onze wereld in.

Lees ook

We werden doorverwezen naar een ander ziekenhuis, waar ze gespecialiseerd zijn in vruchtbaarheidsbehandelingen. Na een intake, voorlichtingsavond en aantal onderzoeken kregen we in juni een telefoontje: de dag erna konden we terecht om te beginnen met de behandeling. Ik was bang, bang voor de naalden die gingen komen, bang voor de punctie die ik ging krijgen en vooral bang om teleurgesteld te worden. Ondanks mijn angst ben ik er honderd procent voor gegaan.

Ik begon met het spuiten van Decapeptyl, vervolgens kwam daar Gonal-f bij en als allerlaatste moest ik een spuit zetten met Ovitrelle. Ondertussen kreeg ik verschillende echo’s waarbij ze de groei van de eitjes in de gaten konden houden. Op 24 juli 2018 werd de punctie gepland.

Op de dag van de punctie werden alle eitjes die waren gegroeid, uit mij leeggezogen en in een koffer gedaan. Mijn man moest met deze koffer naar het ziekenhuis in Tilburg om ook zijn zaad in te leveren. Ons kindje kon gemaakt worden! Mijn man kreeg een kaartje mee met de dag waarop de terugplaatsing zou plaatsvinden: 27 juli 2018. Als we verder geen telefoontje meer zouden krijgen, was alles goed gegaan en kon de terugplaatsing doorgaan.

De dag van de terugplaatsing was een geweldige dag. Wat een bijzonder moment was dat! Ik zal nooit meer vergeten wat de arts zei toen ze het embryo in mij plaatste: “Welkom thuis kleintje”. Dolgelukkig liepen mijn man en ik samen het ziekenhuis uit. En toen kwamen de spannende wachtweken eraan. We kregen een datum waarop we mochten testen, 12 augustus 2018. De dagen kropen voorbij!

Tot ik op 4 augustus 2018 misselijk wakker werd en vervolgens ook moest spugen. Ik wist dat het veel te vroeg was, maar had een aantal testen in huis liggen en dacht, waarom niet? Gauw genoeg verscheen er een heel licht streepje, wow, is het gelukt? Later die dag verraste ik mijn man met de test, maar we durfden nog niet te blij te zijn. Ik deed elke dag opnieuw een test en deze liepen mooi op. Op 12 augustus durfden we eindelijk blij te zijn. Het was gelukt! En dat nog wel de eerste keer.

Alle spuiten, de punctie, de spanning … het is het allemaal waard geweest!

21-weken-zwanger-van-ons-ICSI-wonder

Deze gastblog is geschreven door Suzan van Zutphen (zwanger door ICSI). 

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht