4x voel je niet schuldig mama #Gastblog

Elke moeder kampt er wel eens mee, schuldgevoelens, ik gisteren bijvoorbeeld. Onze peuter (Jessie) was onuitstaanbaar, waardoor mijn lontje vrij snel opgebrand was. Niks mis mee, wij ouders zijn ook maar mensen. Maar ze bleek niet zo lekker te zijn, want aan het eind van de middag kotste ze de hele boel onder. Ja, dan voel je je lullig. Ik had mij eerder die dag ook kunnen afvragen waarom ze die potloden naar mijn hoofd smeet, in plaats meteen beginnen te tieren dat we niet met spullen gooien in dit huis. Mijn man is een stuk nuchterder en met een ‘’ach dat kon jij toch niet weten’’, was de zaak afgedaan.  Naar mijn idee hebben vrouwen veel meer schuldgevoelens dan mannen. 

In deze blog wil ik het over iets positiefs hebben. Namelijk de dingen waar ik mij níet schuldig over voel en waarvan ik merk dat andere moeders dat soms wel doen, zoals:

#1. Werken en de kinderen naar de opvang brengen
Het is 2019. Hoe is het mogelijk dat er nog vrouwen zijn die zich schuldig voelen over het feit dat ze werken? Op de opvang werken allemaal lieve mensen die hun leven wijden aan de ontwikkeling van onze kinderen. Daar hebben ze voor gestudeerd! En een gedúld dat ze hebben! Ge-wel-dig. Daarnaast maken onze kinderen vriendjes en vriendinnetjes op de opvang, wat ook weer goed is voor hun ontwikkeling. De liefde en aandacht van mijn man en mij naar onze dochter toe kan niemand vervangen en dat hoeft ook niet, want dat is er thuis voldoende. Maar ik sta er versteld van wat Jes allemaal leert daar!

Ik vind het zelf trouwens ook echt fijn om te werken en een tijdje bij mijn voornaam genoemd te worden. Ik vind het prettig om in de aanwezigheid te zijn van personen die niet jankend beginnen te schreeuwen als ze het ergens niet mee eens zijn. Even weg van de peuterdiscussies en de vliegende potloden. Fijn om volwassen gesprekken te voeren, waarbij ik natuurlijk wel 30% van de pauzetijd over mijn kind praat.

Anderzijds vind ik het jammer dat mijn collega’s niet zo enthousiast lachen om hun eigen boeren en scheten en ik vind het ook jammer dat we geen verstoppertje met elkaar spelen, waarbij ik mij kan verstoppen onder een deken op de bank zonder dat iemand mij vindt. Daarom ben ik blij dat ik mijn kind ook nog regelmatig zie om dat soort dingen mee te doen. Overigens ben ik ook helemaal fan van thuisblijfmoeders. Mijn moeder was altijd thuis en ik vond dat heerlijk!

2#. Mijn ‘zwangerschapskilo’s’
Na ruim twee jaar hebben mijn overtollige zwangerschapskilo’s plaatsgemaakt voor ‘teveel-eten-en-te-weinig-sporten-kilo’s’. Helaas heb ik niet meer zoveel zin om te sporten als vroeger en is mijn eetlust onveranderd gebleven. Dat resulteert dus in blijvende overtollige kilo’s. Ik heb ze inmiddels verwelkomd in mijn lijf, mits het stabiel blijft. Maar die gigantische krater waar ooit mijn navel zat, laat het toch niet meer toe dat mijn crop tops ooit nog een comeback maken, dus de ambitie voor een wasbordje heb ik vaarwel gezegd.

#3. Ons gebrek aan ‘Reinheid’ en ‘Regelmaat’
Wij zijn gewoon een beetje chaotisch. Het is zelden of nooit perfect opgeruimd bij ons thuis. Smerig is het niet, maar is het nou echt nodig om élke avond alles op te ruimen, om er de volgende ochtend weer dezelfde chaos van te maken? Schone was kunnen we prima uit een on opgevouwen stapel pakken tot ik weer zin heb om te vouwen en elke dag dweilen vind ik al helemaal zonde van mijn tijd. Dat gaat trouwens ook niet zo gemakkelijk met al dat speelgoed op de grond.

Avondeten doen wij elke dag op een ander tijdstip, namelijk wanneer we trek hebben. Als Jessie hongerig wordt, zetten we wat rauwkost of groenten (uit blik! De horror!) voor haar klaar. Dineren doen we wel altijd met het gezin aan tafel, maar dan heeft Jes meestal haar groentjes al binnen.

De R van Rusten doen we altijd voldoende, helaas rust Jes ’s ochtends minder lang dan we zouden willen. 😉

#4. Logeerpartijtjes bij Opa en Oma
Als ik met mijn dochter bij mijn (schoon)ouders aankom en ik mijn jas uittrek, begint ze meteen op zeer onsubtiele wijze te protesteren. Ze is namelijk erg gesteld op haar privé-aandacht van de opa’s en oma’s. Dus waarom zouden wij ons allen dit plezier niet gunnen? Jessie haar privé-tijd met opa en oma waarbij opa en oma alle tijd hebben om hun kleinkind te vertroetelen en mijn man en ik lekker samen uit eten of op stap kunnen gaan. De volgende dag zijn we allemaal weer extra blij om elkaar te zien. Ik zie echt het probleem niet!

Laten we vooral leven op de manier die ons gelukkig maakt. Laten we niet teveel schuldgevoel opwekkende artikelen lezen en niet teveel naar momshamers luisteren. Laten we eerlijk zijn: eigenlijk doen we allemaal maar wat. 😉

Deze blog is geschreven door Naomi Albrecht, mama van Jessie en te volgen via altijdmoe.der op Instagram.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (2)