En dan blijkt er iets mis te zijn met die lieve kleine babyheupjes (deel 2)

In de vorige blog vertelt mama Marjolein dat haar babyzoontje een heupafwijking blijkt te hebben. ‘Hij heeft heupluxatie rechts en heupdysplasie links.’ Vandaag deelt ze het vervolg. Lees je mee?

“De dag is aangebroken, we gaan naar de orthopeed. Het gesprek verloopt anders dan verwacht. Er is weinig tijd voor echte uitleg. Pas thuis poppen de nieuwe vragen op.

Lees ook

Bij de orthopeed wordt gesproken over een pavlik bandage, dit spreidbroekje wordt er direct bij gepakt en op maat gemaakt voor de kleine man. De pavlik is het beste te omschrijven als een harnas. Twee bandjes over de schouders, een riem om het borstbeen heen en daaraan twee bandjes waar onder slofjes hangen.

De beentjes worden dus zowel omhoog als in spreidstand gehangen. Hij moet dit 23/7 om hebben is de boodschap. Hoe dan?! Hoe moet ik verschonen? Mag hij niet in bad? Kan jij wel slapen hiermee? Doet het hem pijn? Zoveel vragen en zo weinig antwoorden.

“Het is even wennen voor jullie allebei, maar geloof mij, je zoon weet niet anders en is er eerder aan gewend dan jullie”, klonken de laatste woorden van de orthopeed. Daarmee konden we naar huis.

Mijn baby paste nog wel in de reiswieg, maar heel comfortabel zag het er niet uit. De rit naar huis viel hij gewoon in slaap. Thuis begon hij te huilen en we mochten zetpillen geven tegen de spierpijn. Dit deden we dan ook voor paar dagen, zodat er een goede buffer ontstond.

Het verschonen ging steeds iets makkelijker. “De gespjes bij de beentjes losklikken, beentjes ondersteunen en vooral niet de beentjes optillen met luier verwisselen” had de orthopeed gezegd. Dat was nog niet zo makkelijk ze. Pfff! Maar inderdaad, de heupjes draaien in plaats van de beentjes optillen wende snel.

En het slapen? De slaapzak kon goed dicht en dankzij de zetpillen, waren er maar drie dagen van huilen. Daarna was de kleine jongen eraan gewend, mama ook. Papa absoluut niet. Hij kon er niet goed mee omgaan en dus draaide ik in mijn eentje ervoor op. Snapte ik wel, het is geen leuk gezicht, maar het moest gebeuren.

De eerste controle was na vier weken. Helaas was een flinke domper! De pavlik had rechts niets verbeterd, voor links minimaal. Nu moest er overlegd worden voor het vervolgtraject. We moesten toch wel uitgaan van een jaar, zeiden ze. Dat was een flinke domper.

De tranen stroomden rijkelijk. Mijn kleine jongen kan niet ‘normaal’ meedoen in alle grafiekjes die je overal ziet. Mijn kleine jongen zal nooit een gemiddelde score hebben in wat voor artikel dan ook. Hij zal altijd anders ontwikkelen dan leeftijdgenootjes. Met die wetenschap moesten we dealen, want het vervolgtraject zal nog pittiger worden. We moesten twee weken later terugkomen om te bespreken hoe nu verder.

In de tussentijd mocht de pavlik er niet af. Gewoon blijven dragen, want de wonderen zijn de wereld nog niet uit. En deze weken waren zo slopend, want je weet niet wat komen gaat. Je leest veel op internet, doet navraag bij de Vereniging Afwijkende Heupontwikkeling (VAH). Maar er zijn zoveel verschillende kinderen en net zoveel trajecten. Elk traject is op maat dus wisten we nog niks. De twee weken kropen voorbij, met gelukkig wel een happy baby.

Het gesprek over het vervolg traject was zwaar en deed mij twijfelen als moeder. Was het mijn schuld dat hij deze afwijking had? Was ik er zo vanuit gegaan dat alles normaal zou verlopen, want ik had hier nog nooit van gehoord. Ik kende niemand in mijn omgeving die dit zelf had of had meegemaakt met hun kind. Net alsof er een taboe op rust.

Er wordt mij verzekerd dat het hoogstwaarschijnlijk komt door de eigenwijsheid van de kleine jongen. Hij wilde niet anders liggen dan met zijn hoofd onder mijn hart. Wat ook wel weer een mooie gedachte is. 😉

Het vervolgtraject, daar komen we voor. Onze baby moet in tractie en in een gipsbroek. Huh? Wat? Tractie en gipsbroek? Ja echt! Een klein hummeltje van 6 maanden komt in een ziekenhuisledikant te liggen, dwars, met aan beide beentjes gewichten.

De beentjes in de lucht en aan elk voetje hangt dan een gewicht. Dit moest hij drie dagen volhouden. Niet optillen, niet op schoot, niet knuffelen of draaien, nee op de rug liggen met gewichtjes aan de beentjes. Elke 12 uur worden de gewichtjes zwaarder.

En waarom? Om de spieren op te rekken, zodat het aanbrengen van de gipsbroek soepeler zou verlopen. De heupen moesten in de kom geduwd worden en daarna wordt de gipsbroek aangelegd, wel onder narcose uiteraard. Zijn beide beentjes zouden van navel tot teen in spreidstand in het gips komen. Met in het midden een gat, voor de luier.

Dat nieuws komt hard aan en veel tijd om te wennen is er niet. De week erna is hij al ingepland.

Deze blog is geschreven door Marjolein Vos.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht