Als er iets mis is met die lieve kleine babyheupjes (deel 3)

Het babyzoontje van Marjolein heeft een heupafwijking, heupluxatie rechts en heupdysplasie links om precies te zijn. Op WIJ à la Mama deelt ze haar verhaal met ons. In haar vorige blog vertelde ze hoe ze in de medische molen terechtkwamen. Zo kreeg haar zoontje een spreidbroekje, maar dan ben je er nog niet. Hij moet ook een gipsbroek aan en een tractiebehandeling volgen. Ze vertelt je er alles over in deze blog. Lees je weer mee?

“Vlak voor kerst worden we verwacht voor de tractiebehandeling en gipsbroek. Het ziet er akelig uit en de kleine man vindt het ook helemaal niets. Ikzelf ook niet! Je kind huilt en je kan hem niet optillen, bij je nemen om te troosten. Je moet het met woorden doen en aanrakingen. Gelukkig valt hij wel snel in slaap, maar schrikt elke keer wakker. We vragen om pijnstilling en die krijgt hij, dat lijkt te helpen.

Lees ook

De drie dagen slapen we om en om bij hem op de kamer. De dag van de narcose zijn we er allebei bij en wat is mijn mannetje er ziek van! Hij reageert niet goed op de narcose, koelt heel erg af en spuugt alles bij elkaar. Geen kleur in z’n gezicht en totaal van de wereld. Daardoor moet hij wat langer blijven dan gepland. Ik stel mezelf gerust door te denken dat hij op de juiste plek is.

Drie dagen voor kerst mogen we naar huis. Hij heeft een mooie, rode gipsbroek met een stang tussen zijn knieën in. Dat dient als handvat bij het optillen zeiden ze. Want je kind alleen onder de oksels optillen mag niet meer. Eén hand onder de kont of aan de stang en de andere hand onder zijn oksels langs. Het is weer opnieuw wennen, met alles!

Alle praktische dingen die zo normaal lijken is nu een uitdaging en sommige dingen kunnen simpel weg niet meer. Broekjes aan? Nee, kan niet. Sokken? Ja die gelukkig nog wel. Huidige kledingmaat qua rompertjes en shirtjes? Nee te klein, komt niet over het gips heen. Er zijn speciale broekjes en pakjes voor kinderen die in het gips zitten, maar die prijzen vind ik te hoog. Voor nu redden we het prima met rompertjes en boxpakjes in 2 maten groter en kniekousen.

En de kleine man doet het zo goed! We mogen een dag na de narcose naar huis. Hij wil alleen wel het liefst buik-op-buik slapen.  Mama vindt dit geen enkel probleem (haha). De nachten gaan goed, een luier in de gipsbroek en een maat groter erover tegen doorlekken.

Overdag vermaakt hij zich prima op de grond met babygym, boekjes en andere speeltjes. In de buggy past hij wel, in de kinderwagen niet. Een simpele buggy in ligstand, opgerolde handdoek onder de knietjes voor de balans (en tegen de zwaarte). Dit doen we ook in bed en met spelen op de grond. We zijn wel een bezienswaardigheid buiten en niemand vraagt iets, ze kijken alleen heel zielig. Ja het ziet er zielig uit, het voelt als moeder zijnde ook zielig voor je kind. Echter, er niks aan doen is nog zieliger.

Na zes weken is er onder narcose een gipswissel en direct ook een controle. De controle geeft hoop, links was helemaal opgelost en “normaal” maar rechts verandert weinig. Nu hebben we een dagbehandeling en dezelfde avond gaan we weer naar huis. Wel met een ziek kind nog van de narcose, maar we hoeven niet te blijven.

Ook deze gipsbroek moet zes weken blijven zitten. Tussentijds kunnen we bellen als we twijfels hebben of als de voeten gaan zwellen, omdat het gips te strak gaat zitten. Hij is immers wel in de groei. Dit keer heeft hij een mooie donker blauwe gipsbroek aan, maar zonder stang, dus weer even omschakelen met optillen, maar dat is kwestie van wennen.

De zes weken gaan snel voorbij en het moment dat de gipsbroek verwijderd wordt is aangebroken. Geen idee wat we moeten verwachten en hoe het gaat dus blanco gaan we naar het ziekenhuis. Wat had ik graag van te voren geweten hoe het er aan toe ging, dit was echt traumatisch.

Ze gebruiken een elektrische cirkelzaag wat natuurlijk naast een hoop herrie ook veel trillingen veroorzaakt. Mijn ventje was compleet over z’n toeren en ontroostbaar. Ondanks het afschermen van zijn oortjes en hem proberen af te leiden, heeft dit toch voor een trauma gezorgd blijkt later. Harde geluiden zoals stofzuiger, blender, auto getoeter enzovoort, zorgen ervoor dat mijn mannetje over zijn toeren gaat, ontroostbaar! Dit houdt nog een hele poos aan.

Maar terug naar de heupjes, het gips is eraf en de controlefoto is gemaakt. Helaas pindakaas! De gesloten repositie heeft niet geholpen en de kleine man wordt op de wachtlijst gezet voor een open repositie. Hierbij maken ze een snee in de lies, halen ze weefsel uit de heup weg om een kom te vormen. Op die manier proberen ze dan de heup goed in de kom te krijgen.

Mocht deze operatie ook niet slagen, worden we doorgestuurd naar het ziekenhuis in Amsterdam, want dan weet Zwolle niet meer hoe te handelen. Totdat we aan de beurt zijn krijgt hij een campspreider om te voorkomen dat links misschien alsnog misgaat. We wachten weer in spanning af …

Lees volgende week woensdag het vervolg.

Lees hier deel 1 en deel 2 van deze reeks.

Deze blog is geschreven door Marjolein Vos.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht