Als je dreumes een draak wordt #Evelinn

Mijn dochter Mylene van 1,5 jaar zit momenteel in de Oost-Indisch doof fase. Natuurlijk snap ik ook wel dat ze op deze leeftijd nog niet alles begrijpen, maar in huis weet ze donders goed wat wel of niet mag.

Haar favoriete ‘spelletje’ van dit moment is mij uitdagen met het open trekken van lades. Dat gaat ongeveer zo: Ze is lief aan het spelen op het kleed in de huiskamer. Dan ineens bedenkt ze dat ze wel lang genoeg lief is geweest en dat het tijd wordt voor actie. Ze loopt vervolgens naar 1 van de lades in de keuken en legt haar hand op de handgreep.

Lees ook

Mocht ik dit niet meteen zien, omdat ik even bezig ben, zorgt ze er op subtiele wijze wel voor dat ik het wel opmerk en schreeuwt heel hard; MAMAAAA!!! Op het moment dat ik dan haar richting op kijk, zie ik een paar stralende pret-oogjes mijn kant op kijken, waardoor ik precies weet wat er gaat gebeuren.

Geheel volgens pedagogisch verantwoorde methodes leg ik haar uit dat ze de lades niet mag openen, dat ik graag wil dat ze lief gaat spelen en wijs haar op een leuk speeltje. Mijn dochter giert het uit van het lachen en rent kraaiend van plezier rondjes door de kamer om vervolgens haar weg weer terug te vervolgen naar de lade.

Nadat ze dit 2 of 3 keer gedaan heeft is de lol eraf en vind ze dat het tijd is voor de volgende stap, de lade moet open maar ze is nog te klein om dit goed te doen. Dit is het punt waarop ik faal als pedagogisch verantwoorde ouder. Het is namelijk hilarisch om te zien en ik kan mijn lachen niet bedwingen.

Mylene gaat dus weer richting de lade en weet dondersgoed dat ik het nu wel zat van ben en ziet dit waarschijnlijk als de grote finale van haar spel. Ze legt haar hand op de lade, kijkt me uitdagend aan met die prachtige kijkers van haar en ze schatert het uit van het lachen en dan ja hoor daar gaat ‘ie.

Met een rotvaart trekt ze de lade open, maar beseft zich te laat dat de lade naar voren komt en ze dus moet loslaten. Uit schrik vergeet ze dit en komt dus met lade en al naar voren waarbij haar voeten even niet de grond raken en ze als een soort superwoman gelanceerd wordt.

Het zo’n hilarisch gezicht dat ik met schaterlach mijn geschrokken meisje van de grond raap. Ik kan op zo’n moment dan onmogelijk boos op haar worden.

Achteraf had ik niet moeten lachen, want zo leert ze het nooit af. Ik vraag mij af hoe andere ouders hiermee omgaan. Lachen of boos worden. Wat doe jij?

Lees ook van Evelinn: ‘Wake up: moet ik dit anno 2018 nou nog uitleggen?!’

Evelinn van Oijen

Evelinn (33) is getrouwd met Stephanie en samen hebben ze een dochter Mylène van 1,5 jaar. Ze zouden in de toekomst graag een broertje of zusje willen voor Mylène en zijn daarom op zoek naar een geschikte donor om hun gezin compleet te maken. Naast mama is Evelinn Hypnobirth docente en Doula in opleiding. Haar favoriete hobby: lekker uitgebreid koken.

Reageer op dit bericht