Als je ongeboren baby besluit het even rustig aan te doen #Giulia

Vanaf zo’n 28 weken zwangerschap moet je je baby regelmatig kunnen voelen. Als dat niet zo is of als je verandering merkt, moet je aan de bel trekken! Die instructies kreeg ik met 24 weken van de verloskundige, omdat ik onze dame toen al druk voelde trappelen. Soms vroeg ik me zelfs af of ze wel ooit sliep! Tot ik met 30 weken opeens nauwelijks meer schopjes voelde …

Het hele weekend was ze al rustig, maar ik was wel vrij druk in en om het huis bezig. Het was niet heel inspannend, maar ik zat ook weer niet echt lang op de bank om haar de tijd te gunnen te bewegen. Ik voelde haar dus wat minder en maakte me daar dan ook niet druk om. Tot ik haar op zondagavond, nadat ik ruim drie uur op de bank had gelegen, nog steeds nauwelijks voelde. In bed zetten we zoals elke avond een liedje voor haar aan en ook daarop reageerde ze nauwelijks. Ach, na een nachtje rust zou ze morgen vast weer ons vertrouwde springkonijntje zijn!

Lees ook

Maar niets was minder waar. Die ochtend speelde ik weer een liedje voor haar af en kreeg slechts twee hele zachte schopjes. Ik besloot een tijdje op de bank te gaan liggen, in de hoop dat ze dan meer zou gaan bewegen. Normaal gesproken zou ik moeten bellen bij minder leven, maar aangezien ik die middag al een afspraak bij de verloskundige had staan en ik wel af en toe een teken van leven kreeg, leek me dat nu overbodig.

De verloskundige dacht daar echter anders over. Ze vond het niet direct zorgwekkend dat ik minder voelde, aangezien ik toch wel een stuk of tien schopjes had geteld gedurende de dag. Maar het feit dat ik er normaal gesproken zeker tien voel in slechts tien minuten, gaf haar toch wel voldoende reden om mijn ietwat bezorgde gevoel te bevestigen. Wat haar betreft had ik absoluut ’s ochtends al mogen bellen!

Omdat ik toch al 30 weken zwanger was én normaal gesproken echt een druktemakertje in m’n buik had én al extra onderzoeken kreeg wegens het kleine hoofdje van ons dochtertje, stuurde ze me toch maar even door naar het ziekenhuis. Een half uurtje aan de CTG en dan zou vast blijken dat er niets aan de hand was. Toevallig moest ik toch weer bloedprikken om een aantal vitamines en ijzer te checken, dus zou ik dat mooi kunnen combineren.

Daar lag ik dan om 16:00 uur, in de laatste beschikbare verloskamer, naar het hartje van ons meisje te luisteren. Best een apart idee, dat er vlakbij me (aanstaande) moeders aan het bevallen waren en dat ik hier zelf over zo’n twee maanden ook ons meisje ter wereld zou gaan brengen!

Naarmate de tijd verstreek voelde ik langzaam weer wat bewegen in mijn buik. Hé, daar werd er eentje wakker! Na een half uur bereidde ik me er alvast weer op voor dat ze me zouden komen loskoppelen, maar niemand kwam. Ondertussen begon onze dame steeds drukker te trappelen, dus ik vond het wel prima hier even lekker te rusten. Drie kwartier lag ik hier al, een uur …

Toen kwam er eindelijk weer iemand binnen! “En, beweegt ze?” “Ja, hoor! In het afgelopen uur al meer dan ze sinds gisteravond in totaal had bewogen!” “Zie je wel!”, lachte ze. En vertrok weer, want ze moest voor iemand anders nog even met de gynaecoloog overleggen. Daar lag ik weer, te genieten van dat grappige geluid dat je hoorde als onze dame bewoog en haar hartslag dus even niet goed te meten was. Net een zweepslag!

Na anderhalf uur werd ik dan eindelijk losgekoppeld. Inmiddels begon mijn buik aardig pijn te doen van die strakke banden en aangezien onze dame er druk tegenaan zat te schoppen, vond zij het misschien inmiddels ook wel voldoende. Ter afsluiting werd er even een echo gemaakt, waarop ons meisje nog eens duidelijk liet zien hoe goed ze haar beentjes wel niet kan strekken!

Ze had voldoende vruchtwater om zich te bewegen en hopelijk voor deze aanstaande mama ook om eindelijk eens uit die stuitligging te draaien. Mijn bloeddruk was goed en haar hartje deed het super, dus ik mocht weer op naar huis. “Maar als je morgen weer weinig beweging voelt, kom je gewoon weer een hartfilmpje maken!” Reken maar dat ik morgen terugkom, want het priklab was na die anderhalf uur inmiddels wel gesloten …

Een hartfilmpje was echter niet meer nodig de volgende dag. Ons meisje is duidelijk uit haar dutje ontwaakt en trappelt er inmiddels weer druk op los. Kijk, zo kennen we haar weer!

Meer blogs lezen van Giulia?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Reageer op dit bericht