Als je peuter in de ik-kan-het-zelf-fase belandt #Gastblog

Het is een bekend fenomeen, de peuterpuberteit. Mijn dochter heeft daar ook last van. Ze wil graag zelfstandig zijn en zit in de ‘Ik-kan-het-zelf-fase’, oftwel de selluf-doen-fase. En die fase begint al in de ochtend.

Je strompelt de trap af naar beneden en je veegt de slaap weg uit je ogen. De koffiemachine draait op volle toeren om jou de gebroken nacht(en) snel te laten vergeten. De allereerste kop koffie van de dag is in mijn geval het beste medicijn om op te starten. Voor ik kinderen had was ik een echte theeleut, maar man wat zou ik moeten zonder mijn Nespresso?

Lees ook

De kinderen gaan op vrijdag naar de kinderdagverblijf, dus dat betekent altijd een beetje opschieten in de ochtend. De avond van te voren zet ik het meeste klaar zodat ik meer tijd heb voor het ‘ik-kan-het-selluf-ritueel’ start.

Dit ritueel begint zodra ik beneden kom. ‘Maddy wil je cruesli met yoghurt? Zal ik even een bakje maken?’, vraag ik. Nog voor  de woorden over mijn lippen zijn ligt mijn peuterpuber al in de la en roept: ‘NEE, ik kan het selluf!’ Ik mag bij gratie nog wel de yoghurt in het bakje schenken. Trots gooit ze het halve pak cruesli ‘selluf’ in de kom en zegt: ‘Oh deze is op, je moet nieuwe kopen.’ Top staat genoteerd! 🙂

De yoghurt is op, maar opgegeten kan ik het niet noemen, want het zit letterlijk overal. Alsof ze haar haren heeft gewassen met yoghurt, maar oké, ze heeft gegeten. Nu komt het gedoe, aankleden. ‘Maddy welke kleren wil je aan?’ Ik leg vaak twee setjes klaar, aangezien ze er anders uitziet alsof ze de leeuwen moet temmen in het circus. ‘Zal ik je even helpen?’, vraag ik, waarop ze antwoord: ‘NEE IK KAN HET SELLUF!’

Het is heerlijk om haar zo te zien groeien. Maar toch vind ik de ‘peuterpuberteit’ best pittig zo af en toe. Doordat ze zo goed beseffen dat ze zelf keuzes kunnen maken eindigt het ook regelmatig in een driftbui. Afwisselend van een drama act tot slaan. Zo besluit ze dat ze niet naar school wil, ze die schoenen of broek niet aan wil en dat het dan een goed idee is om ermee te gooien.

Ze besluit ook dat het goed werkt om haar volume op standje rockconcert te zetten. Toch leer ik elke dag weer van deze situaties en merk ik dat in mijn geval rustig blijven en negeren het beste werkt. Hoe gaat dit bij jou en wat werkt goed?

Deze gastblog is geschreven door Vivian, mama van peuterpuber Maddy. 

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht