Als mama een angststoornis heeft

Ik maak me zorgen om mijn kind. Natuurlijk is dat niet zo gek. Ik ken namelijk geen enkele ouder die dat niet van tijd tot tijd doet. De eerste keer alleen op het eigen kamertje, de eerste stapjes, de eerste keer op de fiets. Overal kun je gevaren in zien. En je zorgen maken is natuurlijk ook niet slecht. Het is een symptoom van die diepe, overweldigende liefde die je voelt voor dat hulpeloze hummeltje waar jij héél erg verantwoordelijk voor bent.

Het punt is, mijn zorgen zijn geen gewone zorgen. Met mijn zoontje is niks aan de hand. Gelukkig. Maar ondanks dat ik dat weet, zit er een stemmetje in mijn hoofd. Dagelijks vertelt dit stemmetje mij dat ik mijn zoontje iets heel ergs ga aandoen als ik niet goed blijf opletten. Mijn zorgen zijn namelijk niet alleen zorgen; het zijn uitwasemingen van mijn angststoornis.

Lees ook

En het vervelende van zo’n angststoornis is dat je angsten je soms niet meer helemaal jofel laten functioneren. Zo heeft het bijvoorbeeld een jaar geduurd voordat ik de slaapkamerdeur van mijn zoontje dicht durfde te doen, omdat ik bang was dat hij niet genoeg lucht zou krijgen.

Het grootste gedeelte van mij vond het belachelijk dat ik dat überhaupt kon denken, maar dat kleine, venijnige rotstemmetje won toch iedere nacht. Nog steeds moet ik, bij ieder slaapje, even mijn hand op de klink leggen en een zinnetje in mijn hoofd opzeggen, want anders mag ik van mezelf niet weg.

De reden dat ik deze blog schrijf is niet omdat ik medelijden wil. Ik schrijf dit, omdat ik iedereen wil laten weten dat ik, ondanks dat ik iedere dag moet vechten met mijn zorgen, echt enorm geniet van het moeder zijn. Ik voel namelijk gewoon een beetje teveel. En dat heeft nadelen, maar ook hele mooie voordelen.

Een mama met een ‘stempeltje’ zijn is niet altijd makkelijk, en er zijn dagen dat ik mijn linkerarm (ik ben links namelijk) zou geven om ‘normaal’ te kunnen zijn. Maar als ik, zoals vandaag, met mijn zoontje luidkeels liedjes zing terwijl we door de stromende regen lopen. Maakt het me niets uit dat ik me morgen om ieder kuchje druk zal maken. Dan vind ik ons leven eigenlijk gewoon heel erg mooi!

Deze blog is geschreven door een anonieme mama.

Schrijf mee!
Wil jij ook een verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op WIJ à la Mama.

Meer gastblogs lezen?

Wil jij ook een bijzonder verhaal of hersenspinsel met ons en andere moeders (to be) delen? Stuur je gastblog (ongeveer 500-800 woorden) naar redactie@wij.nl o.v.v. Gastblog en wie weet staat jouw verhaal binnenkort op onze site!

Leave a comment (1)