Bekkeninstabiliteit als hardloopster: ben ik nog dat ‘renmeisje’? #Giulia

Je zou het misschien niet zo snel verwachten van iemand die zoveel sportte als ik, maar ik ben sinds een aantal weken één van de gelukkigen met bekkeninstabiliteit. Al jaren noem ik mezelf online ‘Renmeisje’, omdat ik zo graag en zo veel ren. Maar nu niet meer! Althans, ik zou het wel willen, maar kan het even niet. Ben ik nu Renmeisje-af?

Mijn Instagram-tijdlijn lijkt tegenwoordig niet echt meer overeen te komen met mijn accountnaam. Ik heet ‘@renmeisje’, maar op mijn foto’s zie je vooral een zwangere buik, twee hilarische katten en heel veel lekkere recepten. De hardloopselfies waar ik aanvankelijk bekend mee ben geworden, zijn compleet van het toneel verdwenen. Nu maak ik elke week een bumpie, dat dan weer wel 😉

Lees ook

Tja, dat hardlopen zit er voorlopig even niet in. Stiekem had ik dat wel aan zien komen, want zelfs de sportarts zei ooit tegen mij: “Jij kunt geen halve marathon lopen, laat staan een hele marathon.” Nou, dat eerste heb ik dus mooi wel gedaan! Vaak zelfs, het was mijn favoriete hardloopafstand. Maar die hele marathon, die kwam er inderdaad tot op heden niet. Wegens blessures in, je raadt het misschien al, mijn bekkengebied!

De bekkenfysiotherapeut keek me dan ook enigszins verbouwereerd aan toen ik tijdens onze eerste afspraak vertelde dat de pijn begon in mijn musculus piriformis. Jazeker, dankzij mijn vele hardloopblessures weet ik precies waar dat kleine spiertje in mijn bil zich bevindt! En vooral ook hoe het voelt als die is geïrriteerd …

De conclusie dat ik niet meer moet gaan hardlopen, had ik zelf natuurlijk allang getrokken. Mijn laatste poging – een kleine 3 kilometer afwisselend rennen en wandelen – mondde uit in twee dagen bewegen alsof ik een baby van wel 10 kilo had uitgepoept. Terwijl er op dat moment volgens mijn favoriete app toch echt maar een wezentje ter grootte van een peer in mijn buik rondzwom: zo’n 10 centimeter ‘groot’ en 70 gram ‘zwaar’. Overigens kan ik er nog niet over meepraten hoe het voelt om überhaupt een baby uit te persen, dus neem het me niet kwalijk als deze vergelijking nergens op slaat. Ik kom er over zo’n kleine 14 weken wel op terug of er enige kern van waarheid in zit 😉

Dat hardlopen ging het dus in ieder geval niet meer worden! Voor veel mensen in mijn omgeving was dat wel even wennen. ‘En, Renmeisje? Hoe gaat het?’ vroegen ze dan. Tja, met mij prima. Maar Renmeisje? Mag ik die titel nog wel dragen? Het voelt voor mij als een eeuwigheid geleden dat ik echt heb gerend. Mijn hardloopspullen zijn verhuisd naar ons nieuwe huis, maar liggen en hangen daar sindsdien netjes in de kast. We verhuisden immers toen ik net 5 weken zwanger was. Het voelt alsof mijn hardloopidentiteit dus helemaal niet is meeverhuisd, want ik weet niet eens hoe écht hardlopen vanuit mijn nieuwe huis voelt!

Toch heb ik sinds een paar weken mijn antwoord op die vraag weer paraat. Ik ben zelf dan wel even geen Renmeisje meer, maar er rent wel een meisje in mijn buik! Zij trappelt er hevig op los en daar geniet ik uiteraard met volle teugen van. ‘En, Renmeisje? Hoe gaat het?’ ‘Nou goed, want ze heeft het maar druk met rennen!’ Arme papa, die heeft straks als ons meisje er eenmaal is en haar mama weer groen licht krijgt om hard te lopen, maar liefst twee Renmeisjes in huis!

Meer van Giulia lezen?

Giulia

Giulia (26) is zwanger van haar eerste kind (uitgerekend juni 2019), getrouwd met Kevin en samen met hun twee katten Samba en Rumba wonen ze in het Limburgse Weert. In het dagelijks leven werkt Giulia als freelance tekstschrijver, blogger en yoga-instructrice. Ze schrijft over uiteenlopende onderwerpen, maar tegenwoordig is haar favoriete onderwerp toch wel het kleine meisje in haar buik!

Reageer op dit bericht