Ben ik een extreem beschermende moeder? #Sharon

De eerste zonnestralen met warme temperatuur zijn hier. De mensen trekken de wat donkere deken van de winter van zich af en ineens is er weer leven buiten. Wat heerlijk om weer ongehinderd naar buiten te kunnen. Geen regenhoezen, paraplu’s, dekentjes, wanten en mutsen meeslepen, maar lekker met een lichtgewicht kleedje en schepjes naar buiten! De kinderboerderij, speeltuin en het park zijn ineens bomvol uitgelaten kinderen. Heerlijk! Ouders en verzorgers die zichtbaar genieten van de eerste echte zonnestralen, mijzelf incluis. Even waan ik mij weer in de heerlijke lange zomer van afgelopen jaar.

Ik ben zo’n mama die ervan geniet wanneer haar dreumes van top tot teen onder het zand zit. Die gelukkig wordt van het zien hoe mijn meisje ontdekt. In de zon samen zandtaartjes bouwen en net wat te vaak van de glijbaan gaan. Marlie vindt het fantastisch en zoekt echt de interactie met andere kinderen op.

Lees ook

Zittend op de rand van de zandbak realiseer ik mij ineens dat het lege bankje achter mij niet meer leeg is. Er zit een man. Een man alleen op een bankje in een afgesloten speelgebied voor kinderen. Met wel 30 kinderen die rondrennen, schreeuwen en heerlijk druk doen. Wat is de reden om bewust in deze kolkende energie van spelende kinderen te gaan zitten?

De man zit waarschijnlijk gewoon heerlijk te genieten in de zon omdat het 1 van de weinige beschikbare bankjes is. Maar toch gaat mijn nekhaar attent rechtop staan en schiet mijn hoofd lichtelijk in de beschermingsmodus. Wat moet die man hier? Waarom kijkt hij zo belangstellend? Kijkt hij naar mijn meisje of naar mij? Moeders zijn immers één van de meest succesvolle onderwerpen in de Adult Movie-industrie. En dan doet de nuchterheid weer haar intrede. Gelukkig maar. Toch betrap ik mijzelf erop dat ik daarna net wat vaker omkijk dan ik normaal doe.

Herkennen jullie dat gevoel? Dat extreme beschermende? Dat je direct ‘doorhebt’ dat er een man op een stoel naar kinderen in het peuterbad zit te kijken? En ja, je hebt uitgesloten dat hij bij één van de kinderen dan wel volwassenen hoort? Dat bepaalde blikken van, in mijn geval mannen, naar je mini je de rillingen bezorgen? Ik geloof in het goede van de mens, echt, maar jeetje wat veranderde mijn perspectief toen ik dat hulpeloze hummeltje voor het eerst op mijn borst gelegd kreeg.

Herkennen jullie dit? Of ben ik rare extreem beschermende fase van het moederschap beland?

Lees ook van Sharon: Eenkennigheid vs je omgeving: ‘Ze hangt wel heel erg aan je!’

Meer blogs lezen van Sharon?

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (1)