De strijd van een moeder: beschermen vs loslaten

De deur van de babykamer kraakt zachtjes als ik ‘m open doe. Ik loop op mijn tenen de kamer in. In het bedje ligt ons meisje te slapen, haar zachte ademhaling is het enige geluid in de kamer. Ik geef haar een aai over haar bolletje, een kus en moet een brok in mijn keel wegslikken.

Terwijl ik bij haar bedje sta denk ik aan het nieuws van de afgelopen tijd. Al die vrouwen die berichten delen met #metoo. Een aantal verhalen die ik kende, maar vooral veel verhalen die ik niet kende. Van vriendinnen, van familie. Vrouwen, meisjes, die al vroeg leren dat er mannen zijn die geen toestemming vragen om te doen wat ze zelf willen. (Gelukkig lopen er ook veel lieverds rond!)

Lees ook

Bij het lezen van al die verhalen dringt keihard tot me door dat er een ‘Grote Boze Buitenwereld’ is. In de donkere babykamer voel ik een brok in mijn keel. Heel even flitst door mijn hoofd: ‘Hebben we er wel goed aan hebben gedaan om een onschuldig nieuw leven op deze wereld te zetten?’ Het idee dat zoiets ook met mijn meisje kan gebeuren, grijpt me aan op een manier die ik niet kende voor ik een dochter had.

Een oermoedergevoel komt in mij naar boven. Ik wil ons meisje beschermen tegen alles en iedereen. Ik weet dat dat niet kan en dat dat uiteindelijk voor haar niet beter is. Ik kan niet voorkomen dat ze zal vallen als ze haar eerste stappen zet, dat ze liefdesverdriet zal hebben, ik zal haar niet altijd kunnen behoeden voor mensen met kwade bedoelingen. Terwijl ik daar zo sta, ben ik mij ineens ontzettend bewust van haar kwetsbaarheid. Van mijn kwetsbaarheid.

Ik bedenk mij dat ik voorgoed zal balanceren. Tussen vrijlaten en mijn eigen bezorgdheid onderdrukken. Tussen vertrouwen in de mensheid meegeven en waarschuwen voor mogelijke gevaren. Ik hoop dat ze blijft schaterlachen, net zoals ze nu doet als mijn vriend achter haar aan door de kamer kruipt.

Ik hoop dat haar ogen blijven twinkelen. Ik hoop dat mensen haar later beoordelen op wie ze is. Op haar talenten en persoonlijkheid en niet op hoe ze eruitziet of op het feit dat ze vrouw is. Ik hoop dat ze de onbezorgdheid die ik nu zie nog heel lang vasthoudt.

Barbara de Vries

Barbara (31) kreeg samen met Olivier in zomer van 2016 een dochter. Ze werkt als docent aardrijkskunde op een middelbare school. Ze is dol op stedentrips, vulkanen en stenen. Hier blogt ze over haar leven als mama, gevuld met uitstapjes, (voor)lezen, koken en lekker eten, huishouden en heel veel was.

Reageer op dit bericht