Bevallingsangst: een kind eruit persen? Hoe dan?! #Annette

Het kan en mag nu ieder moment thuis gebeuren. De langverwachte bevalling. Ik zou dolgraag willen zeggen dat ik één van die zen-moeders ben die heel mindful beweren dat mijn lichaam hiervoor gemaakt is en dat we samen gaan genieten van dit magische moment, maar dan zou ik liegen. In plaats daarvan denk ik alleen maar: “Bevallen? HOE DAN IN VREDESNAAM?!”

De verloskundige beweegt het echo-apparaat over mijn buik tijdens de liggingsecho. “Het hoofdje ligt mooi naar beneden en die bult die je in je ribben voelt is z’n kontje.” Gelukkig, geen stuitligger dit keer, maar toch breekt het zweet me plotseling uit. Help, bevallen! Hoe moet dat ook alweer? Nee, hoe KAN dat ook alweer?!

Lees ook

Ik heb het twee keer eerder gedaan, maar ik weet even niet meer hoe ik dat geflikt heb. De verloskundige ziet blijkbaar de paniek die me overvalt, want ze vraagt waar ik aan denk. “Nou, nu je het vraagt … Hoe past een baby er gewoon doorheen? Ik bedoel, ik weet dat het niet hetzelfde is, maar er zijn dagen waarop ik al moeite heb met naar de wc gaan. Hoe moet ik er dan ooit een heel kind van 3 tot 4 kilo uit krijgen?”

Ze stelt me lachend gerust. “De vagina is ervoor gemaakt om helemaal op te rekken en doordat alles zo goed doorbloed is, gaat dat ook veel makkelijker. Wanneer je niet zwanger bent, is alles veel stugger en kun je soms zelfs moeite hebben met een tampon inbrengen.”

Oke, het wordt dus eigenlijk gewoon een grote laadklep daar beneden? “Ja, zo zou je het kunnen zien.” Ik weet niet waar ik me opeens zo druk om maak, want ik heb geen nare bevallingen gehad. Mijn eerste bevalling was een stuitligger die dubbelgevouwen met zijn kontje eerst naar buiten kwam, en zelfs dat ging goed. De tweede was binnen 2,5 uur geboren, maar nu het moment suprême weer dichterbij komt, lijkt het me opeens onmogelijk om het nog een keer te doen.

“Nou, ik moet er niet aan denken”, zeg ik niet helemaal gerustgesteld. “Ik heb elke avond harde buiken en dan schiet ik in de stress, omdat de eerste weeën precies zo aanvoelden.” De verloskundige knikt begrijpend. “Ja, dat betekent dat je er nog niet aan toe bent, maar wacht maar tot het echt zover is. Dan maakt het je allemaal niks meer uit en denk je alleen nog maar ‘die baby moet er uit!’. En ik heb het volste vertrouwen dat je dat heel goed gaat lukken.”

Nou gelukkig maar. Nu ik nog.

Meer blogs lezen van Annette? 

Annette van den Berg

Annette (33) is getrouwd met een rasechte Ier uit Dublin, waar het gezin ook een paar jaar heeft gewoond. Nu zijn ze samen met hun twee kinderen, Jonah Gabriel (5) en Finn Frederick (2), weer terug in Nederland. In september is ze bevallen van een derde zoon Sean. Naast freelance schrijver is Annette ook Mama & Baby pilates instructrice om moeders fit door de zwangerschap heen te loodsen en om daarna ook weer goed te herstellen. Schrijven en reizen zijn haar grote passies, al komt ze tegenwoordig niet veel verder dan de dagelijkse ritjes naar school en weer terug.

Reageer op dit bericht