Bevallingssoap #24: ‘Mama pijn, papa pijn’

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar opvallende bevallingsverhaal in onze rubriek ‘De bevallingssoap’. Vandaag een nieuw verhaal. Lees je mee?

“Ik zit inmiddels al in week 38 plus 2 dagen en mijn weeën komen op, maar heel onregelmatig. Ik heb al genoeg aan mezelf, maar we hebben ook nog een dochtertje van 15 maanden rondhuppelen. Daarbij komt dat mijn man al dagen last heeft van pijn bij zijn schaamstreek. Het wordt steeds erger. Een paar dagen terug maakte ik een grapje dat hij ook pijn zou moeten voelen bij zijn edele delen. Die dag hebben we zo erg gelachen, maar oeps, iets te hard gezegd! Misschien waren mijn gebeden wel verhoord?

Lees ook

Onze dochter wordt die avond opgehaald door mijn ouders en daar zitten we dan … met zijn tweeën onze pijn weg te bijten. Voor mijn man wordt het ondraaglijk en heeft inmiddels de huisarts gebeld, hij wilt snel geholpen worden i.v.m. de naderende bevalling. Geen succes. Hij krijgt een allergische reactie op de antibioticakuur, hij krijgt een andere en reageert daar ook niet goed op. De enige optie is opname in het ziekenhuis. Wat is dit waardeloos! Uiteindelijk kan hij thuis een infuus krijgen door buurtzorg. Bij mij is er weinig activiteit, tot het in de nacht opeens begint.

Het is nu al week 38 plus 6 dagen, er is geen pijl op te trekken, maar we laten voor de zekerheid de verloskundige komen. Ik raak steeds meer in de stress, mijn man kan niets meer en we moeten een plan bespreken. Tot mijn grote verbazing heb ik tijdens de controle al zes centimeter ontsluiting. Dit houdt de verloskundige achterwege om mij bewust rustig te houden en ze stelt voor om alvast mee naar het ziekenhuis te gaan. Mijn man, die inmiddels aan het overgeven is in bed, is zo zwak dat hij geen stap meer kan verzetten. Daar ga ik dan, zonder man naar het ziekenhuis met zes centimeter ontsluiting.

Om 21.20 wordt mijn man opgebeld met de stand van zaken en dat ik hem nodig heb. Het gaat zo snel dat de verloskundige tien minuten later weer kan bellen. Ze vertelt hem dat hij rustig aan kan doen en het niet zal redden. Niet veel later, om 21.44 uur wordt onze zoon Jent geboren. Helaas zonder zijn papa.

Wonder boven wonder ziet mijn man er door de adrenaline goed uit en loopt hij weer rond als een kieviet. Rond half 12 word ik, samen met mijn pasgeboren zoontje opgehaald door mijn vader en worden we veilig thuisgebracht. Voor geen goud dat ik mijn pasgeboren kind zou laten vervoeren door mijn partner die zich een paar uur daarvoor niet kon bewegen. Als je hem een tikje gaf viel hij neer. Wat een toestand, echt weer iets voor ons dit.

Helaas hield onze soap daarna nog niet op. Na vier weken kreeg onze zoon een enorm vergroot en verkleurd balletje. ‘Weer die ballen!’, dachten we. Meteen geopereerd kroop hij door het oog van de naald. Toen onze zoon vier maanden was moest hij ook nog eens geopereerd worden aan een enorme navelbreuk, waar zijn darmpjes bekneld raakten.

Inmiddels gaat alles goed met ons, maar het voelde alsof we in een soap waren beland!”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal in maximaal 500 woorden naar redactie@wij.nl

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht