Bevallingssoap #27: ‘Achteraf bleek dat ik zwangerschapsvergiftiging had’

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar opvallende bevallingsverhaal in onze rubriek ‘De bevallingssoap’. Vandaag een nieuwe verhaal. ‘We gingen alvast naar het ziekenhuis, dat leek ons beter. Achteraf heeft die keuze mijn leven en die van ons kind gered.’

“Ik ben 41 weken + 1 dag zwanger als ik ’s nachts weeën krijg. Al snel worden ze heftig en ik bel de verloskundige. Ze komt langs en ik blijk al 5 centimeter ontsluiting te hebben. We mogen kiezen, blijven we nog even thuis of gaan we alvast naar een verloskamer in het ziekenhuis. We kiezen voor dat laatste.

Lees ook

Later blijkt dat deze keuze mijn leven en die van ons kind heeft gered. In de auto volgen de weeën in rap tempo elkaar op. Mijn vriend rijdt naar het ziekenhuis en met een kwartiertje zijn we er. We lopen samen met onze verloskundige naar de verloskamer. Tijdens de weeën ben ik stilletjes en in mezelf gekeerd.

In de ochtend heb ik bijna volledige ontsluiting. De kraamverzorgster wordt gebeld en al snel is ze er. We kletsen wat tussen de weeën door. Achteraf blijkt dat ik regelmatig tegen de verloskundige heb gezegd dat ik zo’n hoofdpijn heb, zelf kan ik me dit niet meer herinneren. Uiteindelijk heb ik rond 9.30 uur volledige ontsluiting en mag ik gaan persen. Mijn vriend en ik zeggen nog tegen elkaar: zo dat gaat vlot.

We zijn nog maar zeven uurtjes bezig en we verwachten dat onze zoon binnen nu en een half uurtje geboren gaat worden. De verloskundige coacht me samen met mijn vriend door de persweeën heen. Ze zijn helaas niet krachtig en lang genoeg waardoor het hoofdje telkens terugschiet.

Na anderhalf uur persen besluiten we samen dat het genoeg is, dit gaat niet lukken. De verloskundige stelt voor om even met de gynaecoloog te gaan overleggen om een vacuümpomp toe te passen en loopt de kamer uit. Samen met mijn vriend en de kraamverzorgster blijf ik achter.

Vanaf dan is het voor mij een zwart gat. Later hoor ik van mijn vriend en de kraamverzorgster dat ik begin te stuipen, ik rol bijna het verlosbed af. Mijn vriend besluit om mij gelijk zuurstof toe te dienen en in stabiele zijligging te positioneren. Hij werkt zelf gelukkig in het ziekenhuis. De kraamverzorgster houdt me tegen het bed geduwd, zodat ik mezelf geen pijn kan doen.

Mijn vriend denkt eraan om de reanimatie-bel in te drukken en in recordtempo staat heel de kamer vol met medisch personeel. De verloskundige komt aangerend met de gynaecoloog. Gelukkig is de gynaecoloog een oude rot in het vak en weet hij meteen hoe hij moet handelen.

Hij geeft opdracht tot het toedienen van magnesium waardoor het stuipen zo snel mogelijk wordt gestopt en ik krijg bloeddrukverlagers. Het blijkt dat mijn bloeddruk torenhoog is. Omdat ik bewusteloos ben, wordt er gekozen voor een spoedkeizersnee.

Het operatieteam wordt opgeroepen en ze maken de operatiekamer in gereedheid. Het eerste wat ik me weer herinner is dat ze door de gangen rennen met mijn bed. Mijn vriend blijft tegen me herhalen: ‘Kelly, je krijgt een keizersnee, je hebt een insult gehad!’ Telkens val ik weg en is het weer zwart.

In de tussentijd hebben ze mij een ruggenprik gegeven, zodat ik hopelijk nog iets van de bevalling mee krijg. Hier weet ik niks meer van, dat is heel vreemd. Het volgende moment herinner ik mij dat mijn vriend mijn hoofd optilt en zegt: “Nu moet je kijken, hij wordt geboren!”.

Op dat moment zie ik hoe onze zoon uit mijn buik wordt getild door de gynaecoloog. Wat een fantastisch moment. Om 11.33 uur wordt onze prachtige zoon Sander geboren. Kort daarna is alles weer zwart, ik vang flarden op als de gynaecoloog ons feliciteert. Ik probeer me te focussen, maar ik ben te hard bezig met overleven.

Ik merk niet eens of onze zoon wel huilt. Iets waar ik me later nog vaak schuldig over heb gevoeld. Even later word ik wakker op de medium care. Onze zoon ligt voor de zekerheid in een couveuse, maar al snel blijkt dat alles oké is. Hij heeft niks overgehouden aan de geboorte en mag al heel snel bij mij op de kamer.

De uren na de bevalling verkeer ik in een soort slaap- en waaktoestand. Ik ben zo ontzettend ziek dat ik alleen maar stil kan liggen. Ik kan onze zoon niet verschonen, niet in bad doen en als mijn vriend er niet is moet ik voor alles de verpleegkundige bellen. Ik kan hem zelfs niet uit zijn bedje tillen. Ik voel me ontzettend machteloos.

Ik heb meerdere infusen, een katheter en mijn bloeddruk wordt elk kwartier gemeten. Door het infuus dienen ze bloeddrukverlagers toe en ik krijg medicatie om het bloed te verdunnen. Het magnesiumsulfaat blijven ze toedienen, omdat je ook na de geboorte nog een insult kan krijgen.

In het begin heb ik veel moeite om dingen te onthouden. Ik heb wel 10 keer gevraagd hoe zwaar onze zoon woog bij de geboorte. Ik kan ook moeilijk op woorden komen en zinnen vormen kost veel energie. Later besef ik me pas hoeveel geluk we hebben gehad en hoe anders het had kunnen aflopen als we niet in het ziekenhuis waren geweest of niet de juiste behandeling hadden gekregen.

Nu, vier jaar later, is mijn concentratie soms nog wel eens verstoord en tijdens drukke feestjes ervaar ik de behoefte om in mezelf te keren. Verder ben ik gelukkig volledig hersteld. Ook onze zoon doet het fantastisch. De hele situatie heeft diepe indruk op ons gemaakt als gezin. Mijn vriend dacht dat hij zowel zijn vriendin als zijn kind zou gaan verliezen. Een verschrikkelijk gevoel.

De kans op herhaling is bij een volgende zwangerschap aanwezig. Omdat ik geen symptomen had van (pré)-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) voor de bevalling is het volgens de artsen moeilijk te voorkomen. Ik heb geen oedeem gehad, geen bandgevoel en ook mijn bloeddruk is tot de bevalling altijd normaal gebleven.

We krijgen vaak de vraag wanneer ons volgende kind komt. Als het aan ons ligt blijft het bij onze zoon. Mama en kind zijn nu beide gezond en we zijn gelukkig.”

Meer informatie over (pré)-eclampsie vind je op WIJ.nl

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal meegemaakt?
Stuur je verhaal in 500 woorden naar redactie@wij.nl en deel hem met andere mama’s. Verhalen worden anoniem geplaatst.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)