Bevallingssoap #38: ‘Een prik, pomp en een knipje, alles is nodig’

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal met happy end. Vandaag een nieuwe bevallingssoap over een bevalling waar alles voor nodig is.

“Het is zaterdagavond half tien wanneer ik  het gevoel heb dat ik lek, geen waterval, geen pijn, maar een klein beetje vocht. Twee uur later leg ik een handdoek in bed en ga ik slapen. De volgende ochtend merk ik dat het lekken aanhoudt, maar dat het volume niet meer wordt. Ik bel de verloskundige voor advies en ze wil graag even langs komen om een testje te doen en er zeker van te zijn dat het hier om vruchtwater gaat. Het testje is positief, het is officieel, mijn vliezen zijn gebroken. Dan begint het wachten!

Lees ook

Na 24 uur is er nog niets veranderd en ik moet naar het ziekenhuis om daar officieel overgenomen te worden van de verloskundige, vanwege langdurig gebroken vliezen. Bij de gynaecoloog kreeg ik een afspraak om de bevalling op gang te brengen. Pfff wat een spanning, wat een onzekerheid, maar ook enthousiasme, want we gaan hem dan eindelijk ontmoeten! Maar zover is het nog niet.

Na 48 uur beginnen eindelijk de weeën. Twee uur later smeek ik mijn man mij naar het ziekenhuis te brengen. Ik wist wel dat het pijn zou gaan doen, maar dit gevoel stopt gewoon niet. Er komt een wee, adem in en adem uit, de wee zakt gedeeltelijk weg, maar niet helemaal. Wat is dit? Hoort dit?

Eenmaal in het ziekenhuis word ik direct aan de ECG gelegd en krijg ik een inwendig onderzoek. Bij het inwendige onderzoek breken mijn vliezen volledig en blijk ik 3 centimeter ontsluiting te hebben. Naarmate de weeën sneller opkomen wordt de pijn tussen de weeën door heftiger. Het enige waaraan ik kan denken is pijnstilling, want dit trek ik niet!

Ik krijg een ruggenprik, wat een verlichting. Maar dan zakken de weeën weg en zakt de hartslag van mijn kleintje … Gelukkig krijgen ze zowel de weeën als zijn hartslag weer goed op gang en begint het wachten van vooraf aan. Het is een lange nacht.

In de ochtend krijg ik opnieuw een inwendig onderzoek, 9 centimeter, goed we zijn er bijna. Toch nog even een echo, omdat er wordt getwijfeld aan de ligging van de baby, het is een sterrenkijker. ‘Mevrouw gaat u maar even op uw rechterzijde liggen, dan stoppen we de ruggenprik en komen we over een poosje weer even kijken.’

De ruggenprik raakt uitgewerkt. Ik voel de weeën opkomen, maar niet afnemen. De pijn van de volgende wee bovenop de vorige wee. ‘Dit is bevallen, dit hoort er allemaal bij’, zeg ik tegen mijzelf. Ik probeer mezelf af te leiden door tegen mijn man te praten, hardop te tellen, te zingen … het helpt heel even. Dan moet ik persen. Heb ik wel persweeën dan? Ik hoor al het positieve commentaar van de verloskundigen dat het goed gaat, dat ze zijn haar al kunnen zien. Maar ik voel dat hij geen centimeter vooruit komt.

Na ruim een uur persen schreeuw ik om hulp, want dit lukt mij niet, waarom lukt het mij dit niet? Ze besluiten de vacuümpomp te gebruiken en hiervoor moet ik een knipje, prima doe maar wat nodig is! Dan lukt het de arts niet om hem eruit te krijgen. De gynaecoloog komt erbij en probeert het ook een keer, lukt niet, tweede keer, nog niet.

Er komt een persoon bij om op mijn buik te duwen, en dan wordt de pomp een laatste keer gebruikt en krijg ik mijn kleine held eindelijk op mijn borst gelegd. Jeetje wat een bult op zijn hoofd, maar wat is hij mooi! Terwijl mijn kleintje en ik proberen bij te komen wordt er aan de navelstreng getrokken, de placenta wil niet los komen. Na een uur wordt de placenta manueel verwijderd in de OK, shit!

Mijn man trekt zijn bovenkleding uit en neemt de kleine over terwijl ik naar de OK wordt gereden. Ik mag kiezen tussen volledige narcose of optopping van de ruggenprik. Ik denk: waarmee ben ik het snelst weer terug bij mijn baby? Ik kies voor optopping van de ruggenprik en maak dus alles bewust mee.

De anesthesist probeert mij af te leiden, tevergeefs. Ik hoor alles wat ze zeggen. Ik voel hoe de placenta wordt verwijderd, dan voel ik mijn bloeddruk in een klap dalen en merk ik dat ik bijna wegval. Ik dacht dit is het, als ik nu mijn ogen dicht doe word ik niet meer wakker. Ik vecht om wakker te blijven.

De gynaecoloog is nog bezig met de hechtingen. De anesthesist blijft maar tegen mij praten. Door mijn hoofd gaat: man, houd toch je mond. Ik probeer mij te concentreren. Dan zijn ze eindelijk klaar en ga ik naar de uitslaapkamer. Ook daar wordt er tegen mij gepraat, maar ik kan het niet meer opbrengen om te reageren. Ze lappen me op en ik kan rusten.

Even later word ik wakker in paniek, waar ben ik? Waarom ben ik nog hier? Waar is mijn baby?  Ze weten mij te kalmeren en ik mag uiteindelijk dan toch terug naar mijn man en baby. Dan ik pas echt weer ontspannen. Twee dagen later mogen we met onze kerngezonde zoon Damin naar huis. Alles gaat goed en inmiddels is onze kleine vent alweer bijna acht maanden oud. Eind goed, al goed!”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal meegemaakt?
Stuur je verhaal in 500 woorden naar redactie@wij.nl en deel hem met andere mama’s. Verhalen worden anoniem geplaatst.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht