Bevallingssoap #39: ‘Ik ben bevallen onder narcose en kan mij niets herinneren. Ook niet de eerste ontmoeting’

Iedere zaterdag deelt een mama haar bijzondere bevallingsverhaal met ons. Vandaag een bevalling, waarvan deze mama niets meer kan herinneren. ‘Zelf de eerste ontmoeting met mijn kind na de bevalling weet ik niet meer.’

“Ik ben 36,3 weken zwanger. Rond 5 voor 6 in de ochtend voel ik een plop en spring uit bed. Mijn vliezen zijn gebroken en het water valt op de grond. Ik ben nog geen 37 weken dus snel het ziekenhuis gebeld.

Lees ook

Daar aangekomen blijkt dit inderdaad het geval. Maar omdat ik nog geen echte weeën heb en geen ontsluiting gaan ze overleggen. Of thuis afwachten of blijven. Uit de urine kweek blijkt dat ik het GBS-bacterie bij me draag dus ik moet toch in het ziekenhuis blijven.

Met 37 weken gaan ze beginnen met primen. Dit schiet helaas steeds niets op. Ik blijf maar zitten op de anderhalve centimeter en tot de twee centimeter doen ze niks.

Na een week is het eindelijk zo ver. Ik ben in een nacht van anderhalve centimeter naar vier centimeter gegaan. Ik mag mijn vriend gaan bellen. De weeënopwekkers worden aangezet en het gaat beginnen. Na een paar uur in een weeënstorm te hebben gezeten, wil ik toch wel graag een ruggenprik. Ik ben moe, uitgeput en eigenlijk ook wel klaar met het liggen op zo’n bevallingsbed.

De hartslag van de kleine is al de hele dag niet erg stabiel, maar corrigeert zich tot die tijd goed. Door de ruggenprik kunnen de weeënopwekkers omhoog. De weeën worden heftiger en de hartslag zakt steeds verder omlaag. Mijn vriend moet dit allemaal aanzien en het bevalt hem maar niks. Hij rent de gang op en schreeuwt dat het niet goed gaat.

Binnen no-time staat mijn hele kamer vol met verpleegkundigen en een gynaecoloog. Er wordt schraapsel van het hoofdje afgehaald. Helaas is de kleine al zo verzuurd dat het direct gehaald moet worden. OK wordt geregeld en ik ga er met spoed naar toe.

Daar aangekomen blijkt het zo slecht met de kleine te gaan dat er geen tijd is om de ruggenprik goed te zetten en dat ik onder algehele narcose moet bevallen. Nog voordat ik goed en wel besef wat er gebeurt, ben ik al onder narcose. Niet veel later wordt onze dochter geboren. Mijn vriend staat in een ruimte ernaast samen met de kinderarts. Alles is gelukkig goed. Wel wat opstartproblemen dus word er besloten dat ze een nachtje op de kinderafdeling moet blijven.

Ondertussen word ik op de uitslaapkamer langzaam aan weer wakker en krijg de mededeling dat ik een dochter heb gekregen en dat ze even naar de kinderafdeling moet en dat mijn vriend en verpleegkundige zo naar mijn toe komen om me op te halen, zodat we even bij haar kunnen kijken. Alles gaat langs me heen. Ik begrijp er niks van. Hoezo heb ik een dochter gekregen?!

Eindelijk mag ik naar haar toe. Van dit alles weet ik niets. Ik heb de foto’s als bewijs van onze eerste ontmoeting  maar een herinnering is er helaas niet. Ik was nog niet echt wakker en begreep er gewoon niks van.

Na ruim een week  in het ziekenhuis mag ik eindelijk naar huis. Beseffen doe ik het allemaal nog niet. Mijn lijf reageert. maar mijn hoofd zegt: dit kan niet. Eindelijk thuis als ze in bad gaat en ik haar de fles mag geven komt dan eindelijk het besef. Ik ben mama en wel van een werkelijk prachtige dochter.”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bijzonder bevallingsverhaal meegemaakt?
Stuur je verhaal in 500 woorden naar redactie@wij.nl en deel hem met andere mama’s. Verhalen worden anoniem geplaatst.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)