Bevallingssoap #64: persen zonder energie in je lijf. Hoe dan?!

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Mijn bevalling weet ik nog heel goed. Ik was moe en ging die avond vroeg naar bed. Na misschien hooguit een uurtje slaap werd ik wakker van krampen in mijn buik. Wat was dit voor kramp? Ik was tenslotte 38,5 week zwanger en had de bevalling nog niet ingecalculeerd.

Het was de eerste dus ik pakte mijn telefoon en ging op Google zoeken hoe weeën zouden voelen. Weeën zouden als verergerde menstruatiekrampen voelen. Toen kon ik de link leggen, de weeën waren begonnen! Wat nu? Om de hoeveel tijd kwamen ze? Ik riep mijn vriend dat hij de verloskundige moest bellen, want de weeën kwamen nu toch best snel.

De verloskundige kwam er aan en ik had twee centimeter ontsluiting. “Je bent begonnen” zei ze en vertelde dat ze weer weg zou gaan en later terug zou komen om het weer te checken. Na een aantal uur kwam ze terug, maar ik had nog steeds twee centimeter en verging van de pijn.

Ze zei dat ik weer moest wachten, alleen dit kon ik niet aan! Het duurde te lang en de pijn werd steeds erger. Dus op naar het ziekenhuis voor pijnbestrijding. Het was die dag heel erg druk dus we moesten best lang wachten.

Eenmaal in bed nog eens gevoeld en nog steeds twee centimeter. Het schoot niet op! Het was midden in de nacht en ik dacht alleen maar: “Hopelijk komt hij snel, want dit was niet te doen.” Eerst moest ik douche om tot rust te komen. Daarna werd ik aangesloten aan het infuus en kreeg ik de pijnbestrijding.

Ik mocht niet in slaap vallen en dat is best lastig als je niet geslapen hebt en ook niks van eten en drinken door je keel heen krijgt. Ik had gewoon totaal geen energie en dan moet ik straks nog persen.

Mijn vriend zat naast mij en die moest mij wakker houden. Verschillende keren hoorde ik mijn naam en begon de monitor te piepen. Mijn hartslag daalde, want ik kwam in rust stand. Ik moest heel nodig plassen dus mijn vriend ging een verpleegster roepen.

Na een tijdje kwam er eindelijk iemand en ze vroeg of ik even wilde lopen. “Ja graag” zei ik! Maar ik dacht naar de badkamer gingen lopen, nee ik moest op de postoel (toiletstoel). De verpleegster ging weg en ik zat ontspannen op de stoel, zo ontspannen dat ik ineens persdrang kreeg.

Mijn vriend rende de gang op om iemand te halen, maar er was niemand te vinden.  Er kwam gelukkig iemand aangesneld en hielp mij op bed. Even later kwam de gynaecoloog om te kijken hoe ver ik was. “Ja! Je mag persen.” Ik was blij, maar had helemaal geen energie! Hoe ging ik dit toch doen? 

Ik deed alles wat ze van mij wilde, maar toch lukte het niet. Hij kwam maar niet en hoe lang was ik al aan het persen? Ik hoorde een verpleegster zeggen dat ik al een uur en een kwartier bezig was. Is dit normaal? Nee! Dus kwam er nog een gynaecoloog om even te kijken. Ze moesten een knip gaan zetten. Daar kwam de schaar en wat voor eentje, want hij was bot! OMG. Snel een andere schaar gepakt en de knip was gezet.

Maar hij wilde nog niet komen. Weer overleg en ik hoorde het woord vacuümpomp! Het enige wat toen door mijn hoofd ging was: Niet bij mijn kind!’ Dus ik heb alle kracht bij een geraapt, nog een laatste hap lucht en plop, daar was hij dan!’

Na 1,5 uur persen en een knip verder, waar zestien hechtingen bij kwamen kijken, was hij er dan eindelijk! Helemaal gezond en wel. Terwijl ik mij als een slappe dweil voelde. Na het hechten moest ik gaan douche en daar ging mijn lichtje uit. Volkomen uitgeput en slap van geen voeding in mijn buik viel ik op de grond.

Mijn vriend, die net geopereerd was aan zijn pols kon mijn gewicht niet opvangen. Ik weet nog dat het bed verschoond werd, naar de badkamer werd gereden en dat ik er op werd gehesen. “Ga jij nu maar even slapen en tot rust komen!” zei mijn vriend.

Dit was voor mij een best heftige bevalling. Mijn tweede bevalling was net als superman. Hij plopte er met de eerste perswee meteen uit.

Een wijze les voor iedereen die zwanger is en verschrikkelijke verhalen hoort, luister hier niet naar, want het is jouw bevalling en die is nooit hetzelfde als die van een ander. Iedereen kan dit!”

Lees ook

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Meer bevallingssoaps lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht