De bevallingssoap #7

Iedere zaterdag deelt een moeder anoniem haar bizarre bevallingsverhaal. Van bevallen met een gebroken been tot geheugenverlies krijgen en niet meer weten dat je zwanger bent. Vandaag een nieuwe bevallingssoap: “Ik moest persen terwijl ik helemaal geen persweeën had.”

Het begon allemaal om kwart voor 2 ’s nachts een dag voor de uitgerekende datum. Ik voel mij al vanaf half 10 (of misschien zelfs eerder) ontzettend raar. De baby beweegt constant. Hij heeft echt geen momentje rust. Ik heb mij net voorgenomen om de volgende dag de verloskundige te bellen als mijn de vliezen breken. Het vruchtwater is donkergroen. Niet goed dus!

Lees ook

Ik strompel naar de badkamer en daar laat het ‘los’ en komt het allemaal tegelijk. De hele vloer is groen en op de muren zitten tot een meter hoog groene spetters. Ik bel eerst mijn man en dan de verloskundige. Mijn man moet een uur rijden dus dat zal nog wel even duren. Hij is heel zenuwachtig en staat daarom al na 25 minuten in de kamer.

De verloskundige kijkt naar het opgevangen vruchtwater en concludeert dat de baby ook al een poosje geleden in het vruchtwater had gepoept, want het waren geen groene vlokken, nee, gewoon groen. Ze rijdt met ons mee naar het ziekenhuis en onderweg beginnen de weeën. Ze zijn eigenlijk vrijwel direct om de twee minuten.

In het ziekenhuis aangekomen word ik gecontroleerd en heb ik 2 cm ontsluiting. Er wordt uitgelegd dat ze eigenlijk willen zien dat ik elk uur een cm erbij krijg anders moet ik aan de weeënopwekkers. twee uur later heb ik nog maar 3 cm, dus helaas. Ik heb hele heftige rugweeën, maar ben niet bang dat ik het met de weeënopwekkers erbij niet aan kan. Ik vraag om een ruggenprik en alles wordt direct in werking gezet. Fijn!

Eenmaal op de afdeling moet ik voorover gaan zitten zodat ze hem kunnen zetten. Auw! Ze hebben hier alleen absoluut geen haast mee, er worden grapjes gemaakt onderling en ze lachen heel wat af. Drie kwartier later zit hij er eindelijk in en kan ik terug naar mijn kamer.

Het infuus staat blijkbaar volop, want binnen 10 minuten is de zak met vocht op. ‘Oeps’ wordt er gezegd. En ze zetten hem wat lager. Ik krijg een katheter, alleen deze wordt niet goed aangesloten, de urine loopt namelijk niet weg. De verloskundige die hem heeft gezet is vrij en draagt me over aan de volgende groep. Ze vermeldt erbij dat de katheter even opnieuw moeten. De volgende die dienst stelt zich voor en loopt weer weg. Mijn man en ik verwachten dat ze de katheter opnieuw aansluiten, maar niet dus.

Na een uur geven wij even aan dat de katheter niet goed zit, want er loopt nog steeds geen urine in de zak. Ze zeggen dat dit niet erg is, dat komt nog wel. Oké?! We geven het nog een paar keer aan. Pas na vier uur wordt de katheter opnieuw geplaatst. De zak loopt direct vol, ze legen hem en dan loopt de zak nog een keer halfvol. Ik heb hierdoor een overloopblaas ontwikkeld en de hele kraamweek lang kon ik maar twee keer op een dag plassen. We hebben achteraf uiteraard een klacht ingediend. Wat nou oeps?!

Na heel wat uren heb ik eindelijk 10 cm ontsluiting. Ik moet persen terwijl ik nog helemaal geen persweeën heb. Daar hebben ze geen boodschap aan, persen moet ik! Na 3 kwartier persen wordt de gynaecoloog erbij gehaald, omdat er geen schot in zit. Zij besluit om de vacuümpomp erbij te halen. Er wordt ook nog een flinke (lees: gigantische) knip gezet, en daar is onze zoon. Hij begint direct op mijn buik te poepen.

Als de verloskundige net met haar handen tussen mijn benen zit om me te hechten, val ik flauw. Even later kom ik weer bij en doet ze opnieuw een poging. Maar dan val ik weer flauw. Als ik weer bij kom roep ik verontwaardigd: ‘Ben je nou nog niet klaar?’ Blijkt dat ze mij niet mag hechten als ik niet helemaal bij ben. En vervolgens val ik weer flauw. Na de derde keer lukt het haar dan toch om me te hechten. Pfff!

Een dag later, nadat tegen mij gezegd is dat ik waarschijnlijk zo naar huis mag, blijkt na het bloedprikken dat mijn HB-gehalte om onverklaarbare reden nog maar 3,5 is. Ik moet met spoed een bloedtransfusie en mag écht nog niet naar huis.

Later blijkt dat ik, in plaats van een halve liter bloed, 2,5 liter bloed ben verloren. Hebben ze even over het hoofd gezien, weer een oeps. Hun verklaring was dat ze waarschijnlijk dachten dat ik vooral vruchtwater verloor, terwijl dit eigenlijk bloed is geweest.

En als klap op de vuurpijl: onze zoon wordt een dag na de bevalling gecontroleerd door een kinderarts in opleiding. Zij vind dat het sleutelbeentje een beetje vreemd aanvoelt. Ze haalt de kinderarts erbij en die drukt een paar keer flink op mijn zoon zijn sleutelbeen. ‘Nee hoor, niks aan de hand! Hij zit inderdaad vrij diep, maar hij zit er gewoon.’ Na een week blijkt dus dat zijn sleutelbeen wel gebroken is geweest. Daarom huilde hij steeds bij het optillen van die arm en als hij op die kant lag bij het voeden.  Bedankt hé!”

Lees ook de andere delen van ‘De bevallingssoap’

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (2)