Biecht: ‘Ik verberg mijn tweede zwangerschap voor mijn vriend’

Ik ben nu zes maanden moeder, zes prachtige maar ook intens zware maanden. Het slaaptekort heeft de romantiek totaal uit mijn relatie geslagen en toch… ben ik alweer zwanger van de tweede.

De onzekerheid van het ouderschap en het slaapgebrek zorgen ervoor dat we elkaar niet al te vaak in de situatie bevinden om intiem te zijn. Het gaat simpelweg gewoon even niet. Het gebrek aan een seksleven neem ik maar even voor lief, ooit wordt het weer beter blijf ik mezelf zeggen. Dat geldt overigens ook voor slapen.

Lees ook

En toch hebben we het voor elkaar gekregen een tweede te verwekken. Totaal niet gepland, sterker nog, de keren dat we seks hebben gehad zijn op één hand te tellen. Twee keer met condoom, twee keer met een morning after pil… en dat is waar het helemaal mis is gegaan.

Ik merkte opeens aan mijn lichaam dat het zich anders gedroeg, mijn buik voelde constant opgeblazen en ik had opeens weer rare cravings en de he-le dag honger. Het rare was dat ik wel ongesteld werd, twee weken lang zelfs, ik kón toch simpelweg niet zwanger zijn?

De signalen waren echter niet te missen, als je het al een keer heb meegemaakt herken je het een tweede keer heel goed. Te nerveus om een test thuis te doen ben ik meteen naar de huisarts gestapt, die bevestigde mijn vermoeden.

Een totale breakdown volgde, zes maanden geleden pas bevallen en nu alweer zwanger. Dat kan ik simpelweg gewoon niet aan, ik voel me net wat meer mezelf worden, ben pas net een beetje echt gewend aan het leven als moeder. Mijn kraamperiode was ook meer grijs dan roze, dat heeft er echt flink ingehakt. Ik weet gewoon even niet zo goed of ik dit wel aan kan. Of wij dit wel aan kunnen…

De huisarts heeft me naar huis gestuurd met de boodschap het goed te laten bezinken en met mijn vriend te overleggen voordat ik beslissingen neem. Natuurlijk besef ik me hoe dankbaar ik moet zijn dat het ons weer gegund is en hoe bijzonder dat leven nu al is wat in mij groeit. Tegelijkertijd denk ik juist ook na over de consequenties voor mijn zoontje, die voor mijzelf, mijn nieuwe baan en dit nieuwe leven. Wat als mama down en ongelukkig is door de druk van de situatie, dat kan toch geen goede omgeving zijn voor mijn kinderen?

Ik weet het nu al vier weken, maar voorlopig durf ik het nog niet aan mijn vriend te vertellen. Ik weet zeker dat hij de vinger naar mij gaat wijzen en vreselijk boos wordt. Ik vrees voor zijn reactie, terwijl ik hem juist nodig heb als steun in de beslissing die ik moet maken. Wat die dan ook mag zijn…

Heb jij een verhaal dat je (anoniem) wilt opbiechten? Mail het naar redactie@wijalamama.nl. 

Like WIJ à la Mama op Facebook en word dagelijks op de hoogte gehouden van de leukste, grappigste en ontroerende blogs.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn Daphne, Magali en Judith, de redactie van WIJ à la Mama. Wij voorzien je elke dag van de leukste mama weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en Pinterest!

Leave a comment (7)