Biecht: ‘Ik zou een vast contract krijgen, tot ze hoorden dat ik zwanger was’

Huisje, boompje, baan. Na 7 jaar verkering en inmiddels samenwonend, vonden wij het tijd voor een volgende stap. Een baby was erg gewenst, maar we dachten wel goed na over de verantwoordelijkheid die het met zich mee bracht. Mijn tweede jaarcontract was in volle gang en op het werk was iedereen tevreden. Daarom maakte ik me niet zo druk over dit toekomstbeeld. Ik stopte met de pil en was bij de eerste ronde gelijk zwanger. Niet wetende hoe alles in korte tijd zo kon veranderen…

Amper zeven weken zwanger en met buikpijn van de zenuwen, schoof ik bij mijn werkgever aan tafel. Het jaarlijkse functioneringsgesprek stond gepland. Ik had me voorgenomen om eerlijk te zijn: ik zou tijdens dit gesprek vertellen dat wij een baby verwachtten. Dat moest ook wel, omdat ik in mijn werk in contact kon komen met gevaarlijke stoffen. Gelukkig reageerde mijn werkgever ontzettend positief: hij was erg blij voor ons! Na mijn ‘bekentenis’ drukte hij me op het hart dat er geen enkele reden was om mij geen vast contract aan te bieden.

Lees ook

Na dit gesprek voelde ik één en al opluchting. Zie je nou wel, alles was in kannen en kruiken. Dat  gespreide bedje, waar ik zoveel waarde aan hechtte, dat ging er echt wel komen. Ik zou gewoon werken tot 36 weken en daarna genieten van mijn verlof. En ik had zelfs nog extra vakantiedagen van vorig jaar, dus die plakte ik er mooi achteraan. Op het werk was dit ook geen enkel probleem en alles stond dus al in het rooster ingepland. Ook leverde ik de opgevraagde zwangerschapsverklaring in. Geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat dat ineens anders zou lopen.

Maar toen brak de dag aan waarop ik ineens bij de werkgever werd geroepen. Er waren twijfels over mijn functioneren: ik werkte te langzaam. Ook zag ik het werk niet goed liggen en waren er collega’s die hadden aangegeven dat het spaak liep wanneer ik op bepaalde taken werd ingedeeld. In mijn onderbuik voelde ik al waar dit naartoe ging. Ik vroeg om concrete voorbeelden, maar die waren vaag en er werden belachelijke dingen gezegd. Ik refereerde terug naar het functioneringsgesprek: er was toch geen enkele twijfel over mijn vaste contract op dat moment? Nu was die er wel en twee weken later volgde de mokerslag: ik zou geen vast contract meer krijgen.

Hormonen, een toekomstbeeld dat in elkaar stort, ik was niet eens in staat om er nog op te reageren. Ik was gewoon lamgeslagen. In een normale toestand had het me misschien minder geraakt, maar inmiddels 16 weken zwanger en behoorlijk van haar stuk gebracht. Wel moest ik nog even komen werken tot einde contractdatum. Dát was nu precies hetgeen dat ik wel wilde proberen, maar niet volhield. Ik kreeg harde buiken, bloedverlies, huilde al aan de ontbijttafel voor vertrek naar mijn werk. De verloskundige was degene die me met klem adviseerde om maar gewoon thuis te blijven. Straks had ik geen baan meer én geen baby.

En toen begon een ellende waar ik helemaal niet op zat te wachten in mijn zwangerschap. Alle aandacht ging naar een vervelende werkgever die erop stond dat ik gewoon kwam werken ‘want er was niets aan de hand met haar’. De arbo-arts oordeelde gelukkig anders, maar de shitload aan stress is me helaas niet bespaard gebleven. Een tijdlang ben ik zelfs bang geweest om oud-collega’s en de werkgever tegen te komen: via via hoorde ik welke dingen ze over mij vertelden. Daarom is niet alleen het uitblijven van een vast contract rauw op mijn dak gevallen, maar heb ik me ontzettend vergist in de leuke collega’s die ik kende.

Gelukkig is er ook een positieve kant aan het verhaal: er bestaan namelijk werkgevers die wél door de dikke buik heen kijken! Ik werd met 32 weken aangenomen bij mijn nieuwe baan en kon het haast zelf niet geloven. Mijn oude werkgever heeft nooit toegegeven dat het aan mijn zwangerschap lag, dat neem ik hem extra kwalijk omdat nergens stond beschreven dat mijn functioneren zo achterbleef. In mijn omgeving heb ik nog veel meer vergelijkbare verhalen gehoord en daarom ben ik erg benieuwd naar het effect van het nieuwe meldpunt, dat in het leven is geroepen door het College van de Rechten van de Mens. Ik ga mijn verhaal in ieder geval melden!

Heb jij een verhaal dat je (anoniem) wilt opbiechten? Mail het naar redactie@wijalamama.nl. 

Like WIJ à la Mama op Facebook en word dagelijks op de hoogte gehouden van de leukste, grappigste en ontroerende blogs.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn Daphne en Magali, de redactie van WIJ à la Mama. Wij voorzien je elke dag van de leukste mama weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en Pinterest!

Reageer op dit bericht