Biecht: Mijn man dwingt me tot een abortus

Marije: ‘Mijn man en ik waren het erover eens: twee kinderen is genoeg. We willen niet meer, het is mooi zo. De jongste is bijna 2, de oudste net 4. We hebben roerige jaren achter de rug, ook financieel. We hebben het nu goed voor elkaar en gaan zelfs op vakantie dit jaar.

En toen … zwanger. Ineens, ongepland. Mijn man werd wat wit rond zijn neus en zei toen kalm: ‘ik hoop dat we er nog op tijd bij zijn’. Toen ik vroeg wat hij bedoelde zei hij dat we het toch niet gingen houden. Dat we het daar over eens waren. Ik beaamde dat. Maar mijn gevoel zei heel iets anders. Hij zag mijn twijfel en begon over praktische zaken. Dat ons huis te klein is, net als onze auto. Dat we te druk zijn, minder aandacht voor de andere kinderen zouden hebben, etc. Ik ben het gedeeltelijk met hem eens, maar de praktische bezwaren zie ik toch iets lichter dan hij. Hij vond dat we met een derde kind het gezin naar de klote zouden helpen.

Lees ook

Omdat ik mij toch een beetje onder druk gezet voelde maakte ik een afspraak bij de huisarts voor een verwijzing naar de abortuskliniek. Mijn man ging mee. Eenmaal daar werd ik emotioneel en zei dat het niet met elkaar strookte; dat mijn gevoel iets anders zei dan mijn hoofd. De huisarts gaf ook geen verwijzing in verband met bedenktijd en hij wilde eerste weten hoe ver de zwangerschap was gevorderd. Hij gaf een verwijzing voor een echo. Bij thuiskomst hulde mijn man zich in stilzwijgen en ging op bed liggen. Ik vroeg wat er was. Hij zei dat ik iets anders zei tegen de huisarts dan wat we hadden afgesproken. Daar was hij chagrijnig over.

Ik zei tegen hem dat het nu voelde als zijn keuze, niet onze keuze. Dat hij over mijn gevoel en emoties heen walste viel ook niet in goede aarde. Toen begon hij te schreeuwen. Dat ik me als een verwend kind gedroeg dat haar zin niet kreeg. Daarna wilde hij met mijn auto weg, daar heb ik een stokje voor gestoken: ik heb de sleutels eruit getrokken en ben weggelopen. Hij liep achter mij aan en begon vervolgens de slaapkamer te verbouwen. Gooide het bed omver en wilde doorgaan met de kast. Ik schreeuwde dat hij weg moest gaan. Hij vertrok.

Mijn dochter speelde buiten, mijn zoon heeft het helaas wel meegekregen. Toen ik hem had gekalmeerd heb ik mijn man een berichtje gestuurd. Dat ik begrip had, dat ik van hem hou en dat de deur altijd openstaat. Dat hij natuurlijk welkom is, ook als hij niet wil praten. Hij kwam terug. De avond brachten we door in stilzwijgen. Ik ging op tijd naar bed en laat op de avond stond hij naast het bed met de mededeling dat hij wegging. Daarop heb ik rustig tegen hem gepraat en gezegd dat als hij wegging ik toch de abortus door zou zetten. Dat het nu zijn keuze was als hij toch weg zou gaan. Ik wilde er wel wat van maken, we hebben voor hetere vuren gestaan. Daarop liep hij huilend weg. Uiteindelijk heb ik gezegd dat we de abortus doorzetten, ook al strookt dat niet met mijn gevoel.

Ik heb een keuze, dat weet ik. Een keuze uit mogelijkheden die niet fijn zijn. Dit kind in mijn buik houden en dan mijn man verliezen of het kind weg laten halen en daar zoveel spijt van krijgen dat ik alsnog mijn man verlies omdat ik hem het niet kan vergeven. Ik begrijp zijn bezwaren. Absoluut. Daarom moeten we het ook doorzetten. Maar mijn gevoel zegt iets anders. Wat moet ik doen?’

Namen in dit artikel zijn om begrijpelijke redenen gefingeerd.

Heb jij een verhaal dat je (anoniem) wilt opbiechten? Mail het naar redactie@wijalamama.nl. 

Like WIJ à la Mama op Facebook en word dagelijks op de hoogte gehouden van de leukste, grappigste en ontroerende blogs.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (14)