Dag lieve opa: afscheid nemen met je dikke buik

Daar sta je dan, met je dikke buik in de condoleancerij. Tussen je ooms, tantes, neefjes, nichtjes en natuurlijk ouders, broertje en je Lief. “Had hij het niet een paar maanden langer uit kunnen houden?” en “Wat mooi, nieuw leven” en ook de gedachte die al een tijdje bij mij door mijn hoofd spookt: “wat ligt het toch dicht bij elkaar, leven en dood”.

Nu ik bezig ben met nieuw leven maken, lijkt het wel of ik extra stil sta bij de mensen die er niet meer zijn. Wat was het toch mooi geweest als mijn opa zijn achterkleinzoon nog had mogen ontmoeten. Een kroon op zijn werk, zegmaar. De eerste van de nieuwe generatie. Maar ook vrienden moet ik helaas missen. Wat ik nu doormaak zal ik nooit met vriendin B kunnen delen, en mijn zoon kan nooit met haar dochter spelen, want zij hebben ons beiden veel te vroeg verlaten.

Lees ook

Het maakt mij bewust van de eindigheid van wat we met elkaar doen, en dat is denk ik ook wat onze levens mooi en waardevol maakt. Je leeft maar één keer en je weet van te voren niet hoelang. Je weet ook niet hoe mooi het kan zijn, dat merk je pas als je er midden in staat. Als je leeft!

Bij de uitvaart van mijn opa waren wel 100 man familie en vrienden aanwezig. Prachtig vond ik dat, om te zien hoeveel levens mijn opa heeft geraakt in zijn leven. En dan waren er nog brieven en kaarten van mensen die helaas niet aanwezig konden zijn, maar wel weer een mooi verhaal vertelden over onze (groot)vader. Wat ik misschien nog wel mooier vond om te zien, was hoeveel vrienden er waren van ooms/tantes, maar ook van mijn jongere neefjes. Verdriet hoef je namelijk niet alleen te dragen, net als dat je geluk kan delen.

Gecondoleerd, maar ook gefeliciteerd. Ik denk dat ik dit 75 van de 100 keer gehoord heb, want niet iedereen was al op de hoogte van mijn zwangerschap. Een vrolijke noot aan een trieste gebeurtenis, mijn moeder was van mening dat men het vanzelf wel zou merken op de dag. Dan is er nog wat leuks.

Dat leuke dat blijft nu, en dat wordt alleen maar leuker als onze kleine man er is. Maar ook dat gemis blijft en al was dit “goed zo”, ik zal echt niet de eerste, noch de laatste zijn die tijdens haar zwangerschap in zo’n condoleancerij staat. En dat zal echt niet allemaal ‘eerlijk’ zijn. Dat je afscheid neemt van iemand die je dierbaar is, terwijl je in je buik je kindje voelt schoppen. Het meest dubbele gevoel dat je ooit kan hebben.

Ik hoop dat ik de mooie herinneringen aan iedereen die mijn zoon moet missen mee kan nemen en met hem kan delen. Volgende week gaan we de wieg ophalen bij familie, waar niet alleen mijn broertje en ik vroeger in hebben geslapen als baby’tje, maar ook mijn opa. En is dat niet een mooi verhaal om later te vertellen als je foto’s kijkt?

Kijk jongen, die wieg, weet je wie daar allemaal in geslapen hebben als baby?

Marit Prins

Marit (31) is sinds 1 april 2017 mama van Ezra. Ze schrijft over haar belevenissen tijdens en na de zwangerschap, hoe je leven nooit meer hetzelfde zal zijn en hoe je daarmee om moet gaan. Ook als het allemaal een beetje anders loopt dan je jezelf hebt voorgesteld...

Leave a comment (5)