Dagboek van een mama met een huilbaby (deel 11)

Toch een koemelkallergie? (10 weken en 3 dagen oud)

Anderhalve week geleden ben ik naar de apotheek gereden om koemelkvrije voeding voor onze dochter te kopen. Om 13.00 uur kreeg ze haar eerste flesje en diezelfde dag leken de buikkrampen al minder heftig te zijn tussen 16.00 en 21.00 uur (het tijdstip waarop ze normaal non-stop krijste).

Lees ook

De volgende dag sliep ze zelfs een kwartiertje in haar bedje tussen 16.00 en 17.00 uur. Uit zelfbescherming hield ik in mijn achterhoofd dat dit kwartiertje slapen puur toeval zou kunnen zijn. Maar mijn hart maakte een voorzichtig sprongetje en ik dacht: ‘Eindelijk! De oplossing is in zicht!’

Inmiddels zijn we anderhalve week verder en haar klachten nemen met de dag af. De reflux zie ik steeds minder worden, ze piept en knort niet meer, ze huilt veel minder en is veel rustiger. Ze slaapt soms zelfs overdag! Iets wat eerst ondenkbaar was. Het zijn korte slaapjes en als ze wakker is, zie ik nog regelmatig onrust, maar dit is zo’n duidelijke verbetering ten opzichte van hoe het was. Ik ben zo ontzettend blij!

Helaas lijkt het wat langer te duren voordat de nieuwe voeding helemaal doorwerkt naar haar darmen. Dat is ook wel logisch, maar een poepluier gaat daardoor nog steeds met heel veel gehuil gepaard. Ze poept nu ongeveer eens in de vijf dagen. In die vijf dagen bouwt de kramp zich op en de poepluier kost haar uiteindelijk de dag zelf bijna een hele dag huilen.

In overleg met de kinderarts gebruiken we klysma’s om haar ontlasting op gang te brengen. Het geven gaat nog wel, maar binnen twintig minuten krijst ze het uit van de buikpijn. Dat duurt dan maximaal een uur en dan volgt een poepluier. Heel erg zielig, maar ik vind het nog altijd beter dan geen klysma waarbij de kramp verspreid wordt over meerdere dagen.

Ondanks deze (hopelijk rest-)klachten zijn er eindelijk momentjes waarop we echt kunnen gaan genieten van onze prachtige dochter! We kunnen eindelijk met haar gaan wandelen omdat ze nu gewoon in de kinderwagen kan liggen. En ook in de auto zit ik een stuk rustiger zonder proestbuien door omhoogkomende voeding op de achterbank. Zelfs in de box liggen is nu mogelijk.  Ze begint dan te lachen en kijkt en graait naar haar speelgoed. Zo mooi om te zien. Man, wat hebben we een foto’s en filmpjes gemaakt de afgelopen week!

Ik voel me alsof ik pas net mama ben geworden van ons meisje, omdat we haar nu eigenlijk pas echt leren kennen. In de weken hiervoor waarin ze alleen maar pijn had, huilde en onrustig was, kon ik buiten het feit dat ze erg alert was geen enkele karaktereigenschap van haar noemen. Maar ze is een heel erg lief, ondernemend, vrolijk en tevreden meisje!

Naast de blijdschap en opluchting die ik voel word ik vaak overvallen door verdriet, boosheid en schuldgevoel.  Verdriet als ik eraan denk hoe lang het zoeken naar een oplossing heeft geduurd en hoe lang mijn dochter pijn heeft gehad.

Boosheid als ik denk aan al die zogenaamde hulpverleners die ons niet serieus hebben genomen. Hun zogenaamde professionele mening over ons “onrustige meisje met haar pittige karakter”. Hetzelfde meisje dat nu, met de juiste voeding, heerlijk ligt te slapen in haar bedje.

En schuldgevoel, omdat ik ondanks het feit dat ik vanaf het begin vermoedde dat er iets niet klopte en gaandeweg op het idee van een koemelkallergie kwam, toch nog een paar weken de (achteraf gezien) stomme adviezen van het ziekenhuis heb opgevolgd. Dat ik zo naïef was om te geloven dat een kinderarts wel zou weten en  zou willen onderzoeken wat er met haar aan de hand was. Inmiddels weet ik wel beter. Ik wist wat het beste voor haar was, al die tijd.

Ik baal ervan dat onze eerste tijd samen zo verlopen is. Maar helaas kan ik de tijd niet terugdraaien. Ik geniet daarom nu maar extra van alle mooie momenten die we beleven met ons vrolijke meisje. En hoewel ik mijn dochter nu pas echt leer kennen, hebben we wel al een ijzersterke band door wat we samen hebben meegemaakt.

Over een paar dagen hebben we een controle afspraak bij de kinderarts. Hopelijk krijgen we dan snel een machtiging voor de koemelkvrije voeding zodat we deze periode achter ons kunnen laten.

Lees ook de andere delen van: Dagboek van een mama met een huilbaby

 

Marieke Leijtens

Marieke (32) is getrouwd met Mark en trotse mama van Timo (4) en Mila (2). Ze is werkzaam als belastingadviseur en haar hobby's zijn wandelen, schrijven, zingen en leuke dingen doen met het gezin.

Leave a comment (3)