Dagboek van een mama met een huilbaby (deel 12): De machtiging

Het krijgen van een machtiging voor de juiste voeding (12 weken oud)

Vorige week zijn we op controle geweest bij de kinderarts. Nu het stukken beter gaat met mijn dochter wilde ik deze afspraak graag gebruiken om de kinderarts in alle rust (zonder krijsende baby op de achtergrond) te vertellen hoe ik de opname in het ziekenhuis ervaren heb. Daarnaast hebben we een machtiging nodig om de koemelkvrije voeding vergoed te krijgen van de zorgverzekering.

Lees ook

Ik heb de kinderarts verteld dat ik me totaal niet serieus genomen voelde. Ook heb ik haar verteld hoe schandalig ik het vind dat ze ons adviseerde onze dochter minder eten te geven in verband met de reflux. Mijn arme meisje kwam daarna bijna niet meer aan! Tot slot heb ik uiteraard verteld dat het nu de goede kant op gaat dankzij de koemelkvrije voeding.

De kinderarts reageerde zakelijk en afstandelijk en zei dat ze het fijn vond dat de koemelkvrije voeding leek te werken. Wat haar betrof konden we daarmee doorgaan (duh!). Ze schreef een machtiging uit zodat we de voeding vergoed krijgen (deze is namelijk een stuk duurder dan reguliere flesvoeding). Wel zouden we dan over een paar weken even terug moeten op reguliere flesvoeding. Pas als dan blijkt dat de klachten terugkomen krijgen we een machtiging voor langere tijd.

Ik huiverde bij dit idee… De klachten weer terug… Dat is wel het laatste wat ik wil. Wat een barbaarse methode om voor de zorgverzekering te ‘bewijzen’ dat een kind allergisch is. Mijn dochter is toch geen proefkonijn?! Daarnaast ben ik mijn vertrouwen in deze kinderafdeling inmiddels verloren. Zal je net zien dat de klachten in alle hevigheid terugkomen en zij het allemaal wel mee vinden vallen.

Eenmaal thuis ben ik op internet gaan lezen over het testen van koemelkallergie bij baby’s. Bloedtesten zijn bij baby’s niet betrouwbaar. De door de kinderarts genoemde methode (eliminatie-provocatie) is vrij gebruikelijk. Toch blijkt er ook een andere test te zijn: de dubbelblinde koemelk-provocatie.

De dubbelblinde provocatie houdt in dat je twee ochtenden naar het ziekenhuis komt met een tussentijd van twee weken. Allebei de opnamedagen krijgt je kind de voedingen van een ochtend verspreid over hele kleine beetjes. Ze beginnen met een druppel in haar mond, dan een pipetje, dan een klein flesje en vervolgens steeds iets grotere flessen.

Op één van de twee testdagen krijgt het kind de eigen koemelkvrije voeding waar hij/zij goed op reageert. Op de andere testdag krijgt het kind reguliere flesvoeding (waar dus koemelkeiwit in zit). Zowel de kinderarts als de ouders weten niet op welke van de twee testdagen er daadwerkelijk koemelk in de voeding zit (vandaar de naam: dubbelblinde test).

Artsen hebben, over het algemeen, het idee dat de ouders onbewust hun kind beïnvloeden omdat de zij graag willen geloven dat hun kind rustiger wordt van de koemelkvrije voeding. Daarom vinden veel artsen de dubbelblinde provocatie test meer betrouwbaar dan de eliminatie-provocatie test. Omdat ik de artsen steeds minder vertrouw, lijkt mij de dubbelblinde test een goed idee. De arts weet dan ook niet wat er die dag gegeven wordt en kan zodoende de uitslag niet beïnvloeden.

Een ander voordeel van de dubbelblinde test is dat ik mijn dochter niet over een lange periode reguliere flesvoeding hoef te geven met de grote kans dat haar oude klachten weer terug komen. Aangezien het om twee testdagen en om kleine hoeveelheden gaat zal de koemelk na die dagen hopelijk sneller uit haar systeem zijn.

Met de kinderartsen van deze afdeling ben ik helemaal klaar. Afgelopen week ben ik daarom op zoek gegaan naar een andere arts. Ik kwam uit bij een kinderarts in een ander ziekenhuis, een specialist op dit gebied.

Gisteren zijn we voor het eerst bij hem op gesprek geweest. Ook hier kreeg ik weer de bekende opmerkingen te horen over dat sommige ouders een uurtje huilen al veel vinden en andere ouders een baby die de hele dag huilt nog niet als “overmatig huilen” beschouwen. Maar goed, ik besluit me over mijn persoonlijke gekwetstheid en frustratie heen te zeten en toch met deze arts in zee te gaan. Hij is immers specialist en wil de klachten van onze dochter in ieder geval onderzoeken.

Ik zie ontzettend tegen de test op omdat onze dochter eindelijk een beetje tot rust begint te komen. Maar nog even en dan kunnen we hopelijk (met machtiging op zak) echt van ons meisje gaan genieten.

Lees ook de andere delen van: dagboek van een mama met een huilbaby 

Marieke Leijtens

Marieke (32) is getrouwd met Mark en trotse mama van Timo (3) en Mila (2). Ze is werkzaam als belastingadviseur en haar hobby's zijn wandelen, schrijven, zingen en leuke dingen doen met het gezin.

Leave a comment (1)