Dagboek van een mama met een huilbaby (deel 15)

Slot: Hoe gaat het nu? (twee jaar en drie maanden)

De afgelopen 14 weken hebben jullie kunnen lezen over de moeizame start van onze dochter, een zogeheten huilbaby. Over onze zoektocht naar de oorzaak en (het krijgen van) de beste behandeling. Inmiddels is ze een vrolijke, ondeugende en bijdehande peuter. En … ze is over haar koemelkallergie heen gegroeid!

Lees ook

Toen ze één jaar werd, hebben we opnieuw koemelk geïntroduceerd. Helaas kreeg ze direct haar verborgen reflux weer terug. Daarna hebben we een tijdje gewacht om vervolgens heel voorzichtig, in hele kleine hoeveelheden koemelk te gaan aanbieden. We startten met koekjes waar koemelk in zit en toen dat goed ging steeds verder. Sinds ongeveer driekwart jaar kan ze alles eten en drinken.

Die moeizame start van onze dochter heeft nog lange tijd zijn sporen nagelaten in ons gezin. Als een baby stopt met huilen is niet alles vanaf dat moment oké. Pas met vijf maanden was ze helemaal klachtenvrij.

Inmiddels was ik alweer begonnen met werken en ging het leven gewoon door. Maar wij moesten als gezin toen nog alles op de rit krijgen. Ons gezin had vijf maanden lang gedraaid om het troosten van onze dochter, het zoeken naar een oorzaak en oplossen van haar klachten. Alles daarnaast was gewoon overleven. Slapen, eten, het huishouden en zelfs de zorg voor ons zoontje van toen bijna twee jaar.

Ons zoontje heeft de eerste maanden van zijn zusjes leven niets anders gehoord dan een krijsende baby, de hele dag. Zijn eerste woordjes, na papa en mama, waren “baby huilen”. Daarnaast zat dat geluid ook in mijn hoofd. Lang nadat onze dochter was gestopt met huilen, hoorde ik op sommige momenten standaard een huilende baby, bijvoorbeeld als ik onder de douche stond.

Gelukkig is dat inmiddels voorbij, maar ik kan nog steeds slecht tegen jammerende baby’s en kinderen. Het huilen triggert een gevoel van stress en paniek bij me. Als ik daarentegen ergens een rustige baby zie, ben ik op slag stik jaloers.

Leven met een huilbaby is slopend. Je bent net bevallen en de hormonen gieren nog door je lijf en dan moet je een kind leren kennen dat niets anders doet dan huilen of zeg maar gerust krijsen. Je raakt volledig verlamd. Dan nog die strijd die je moet leveren om geholpen of überhaupt gehoord te worden door de medische wereld, maakt het zo mogelijk nog zwaarder.

Ik heb deze blogserie geschreven om eindelijk het verhaal op een rijtje te zetten. Voor iedereen die het wil lezen. Om mensen een kijkje te geven in het leven van ouders met een kindje dat constant huilt. Wat de impact ervan is op het hele gezin.

Maar ik heb het óók geschreven voor mijzelf. Bij deze wil ik afscheid nemen van het verdriet en de boosheid die met mijn herinneringen aan die periode samenhangen.

Tegen alle ouders die op dit moment met een huilend kindje en de handen in het haar zitten zou ik willen zeggen: hou vol! Geloof in jezelf en in je kind. Volg je gevoel! Je kind wil je iets duidelijk maken. Jij als moeder kent je kind het beste.

En als je ook maar een klein beetje steun hebt aan mijn verhaal dan zou dat helemaal super zijn!

Lees ook de andere delen van: ‘Dagboek van een mama met een huilbaby

Marieke Leijtens

Marieke (32) is getrouwd met Mark en trotse mama van Timo (4) en Mila (2). Ze is werkzaam als belastingadviseur en haar hobby's zijn wandelen, schrijven, zingen en leuke dingen doen met het gezin.

Leave a comment (9)