Dagboek van een mama met een huilbaby (deel 8)

De observatie (vijf weken en vijf dagen oud)

We verblijven nu al drie dagen in het ziekenhuis, maar ik twijfel of we er iets mee opschieten. Ik heb het gevoel dat de klachten van mijn dochter niet serieus worden genomen.

Lees ook

Elke dag is er een andere kinderarts die, vergezeld van een groepje arts-assistenten, een ronde doet over de kinderafdeling en hooguit twee minuten binnenwipt. Je kunt dan snel een paar vragen stellen, maar tijd voor een echt gesprek is er niet.

Ik heb dus vooral te maken met het verplegend personeel. Zij komen op verschillende momenten gedurende de dag binnenlopen om te kijken hoe het gaat. Het idee is dat zij onze dochter observeren. Maar doordat zij natuurlijk niet constant aan haar bed kunnen gaan zitten (wat ik snap), missen zij heel veel signalen. Uiteraard vertel ik hen wat ik zie en druk ik op het belletje als er wat gebeurt, maar óf ze komen pas veel later aanlopen wanneer mijn dochter alweer wat rustiger is (en hebben dan dus weer niet gezien wat ik zag) óf ze zwakken wat ik zie af door te zeggen dat het normaal babygedrag is.

De verborgen reflux zien ze bijvoorbeeld niet. Hoewel de symptomen door de medicijnen en de ingedikte voeding minder zijn, zie ik ze nog steeds. Maar volgens de verpleegsters valt het allemaal wel mee. Toch heeft de kinderarts de dosering van de maagzuurremmers opgehoogd. Volgens de kinderarts zijn maagzuurremmers vrij onschuldig en lijkt mijn dochter er inderdaad rustiger van te worden.

Mijn vermoedens van een koemelkallergie zijn aan de kant geschoven. Volgens het medisch personeel is een koemelkallergie erg zeldzaam en zie je dan bijna altijd huiduitslag en dat heeft mijn dochter niet. Als ik wijs op de ontzettende buikkrampen die ze heeft, de onrust, de reflux (wat ook een symptoom van koemelkallergie kan zijn) en het vele huilen, krijg ik alleen maar als reactie dat ze geen huiduitslag heeft.

Inmiddels huilt ze wel minder dan de afgelopen weken thuis. Door de maagzuurremmers kan ze nu gelukkig beter in bed liggen. Toch slaapt ze nog steeds nauwelijks overdag en is ze heel erg onrustig. Ze ligt dan weliswaar – vaker dan thuis – in haar bedje, maar knort, piept, hikt, boert, maait wild met haar armen en lijkt steeds ergens van op te schrikken. Ik blijf erbij dat haar iets dwars zit en dat iets in haar lichaam haar onrustig maakt.

Als ze huilt, adviseert de verpleging mij om mijn dochter zoveel mogelijk in haar eigen bedje te troosten en vooral niet te snel eruit te pakken. Verder bakeren ze onrustige baby’s standaard in. Dat mijn dochter hier totaal niet goed op reageert, negeren ze volkomen. Van inbakeren raakt mijn dochter in paniek. Keer op keer wurmt ze zich binnen enkele minuten alweer los waarna zij nog onrustiger is dan daarvoor.

Gisteravond heeft de verpleegster mijn dochter na haar laatste fles ingebakerd. Zowel mijn dochter als ik vielen daarna redelijk snel in slaap. Vervolgens schrok ik een minuut of tien later wakker van het geluid van mijn dochter die onrustig ademde en wild aan het bewegen was in haar bedje. Toen ik naar haar toe liep, zag ik haar onder haar dekentje wild maaien met haar armpjes. Door haar gespartel had ze zich helemaal onder haar dekentje gewerkt. En aangezien het hoofdeinde van het bedje vanwege de reflux omhoog staat, zakt ze op die manier erg snel naar beneden. De hydrofiel luier en het dekentje van haar bedje zaten tot over haar oogjes! Na dit voorval heb ik tegen de verpleging gezegd dat ik niet wil dat ze ingebakerd wordt en ook uitgelegd waarom. De verpleging leek echter totaal niet onder de indruk en blijft haar lekker inbakeren. En omdat ik te moe ben om er elke keer weer tegenin te gaan, haal ik haar gewoon los nadat de verpleging de deur uit is.

Het constante gevecht dat ik moet leveren om voor mijn dochter op te komen, maakt mij ontzettend moe. De verpleegsters doen aardig, maar maken ook opmerkingen die mij keihard raken zoals “Tja, sommige ouders kunnen nu eenmaal meer hebben dan anderen”, “Baby’s huilen nou eenmaal, dat is hun enige manier van communiceren” en natuurlijk “Ik merk dat je gespannen bent… je baby voelt die spanning aan.”

De verpleging heeft mij al een paar keer gevraagd of ik niet lekker thuis wil gaan slapen. Dan kan ik even bijkomen terwijl zij voor mijn dochter zorgen. Goed bedoeld misschien, maar ik pieker er niet over om mijn dochter achter te laten op een plek waar ik de enige lijk te zijn die haar begrijpt.

Lees hier de eerdere delen van ‘Dagboek van een mama met een huilbaby‘. Elke zaterdag verschijnt een nieuw deel.

Marieke Leijtens

Marieke (32) is getrouwd met Mark en trotse mama van Timo (3) en Mila (2). Ze is werkzaam als belastingadviseur en haar hobby's zijn wandelen, schrijven, zingen en leuke dingen doen met het gezin.

Leave a comment (6)