Dagboek van een working mum deel 2: kotsmisselijk & niet te genieten

Hoe krijgt mijn collega het voor elkaar om in ons kantoor van pak ‘m beet 10 vierkante meter, met de ramen en deuren dicht een broodje tonijn te eten. Hoe durft hij! Ik kijk ‘m walgend aan. “Hoezo kijk je zo vies?” vraagt hij smakkend.

Nou ten eerste omdat ik zwanger ben en dus kotsmisselijk word van de geur van tonijn (jammer genoeg kan ik dat niet zeggen, want niemand weet nog dat ik zwanger ben) en ten tweede omdat ik me aan je irriteer. Oh jeej, dat ik me op dit moment aan alles en iedereen irriteer en dat niet bepaald onder stoelen of banken steek, is dat ook een zwangerschapskwaaltje? Blijkbaar wel.

Lees ook

Ik ben 10 weken zwanger en niet te genieten. Ik ben misselijk, moe en een tikkeltje agressief. Kortom, ik ben totaal niet “mezelf” en dat is natuurlijk niet zo gek, er groeit notabene een klein mensje in me, maar ik had me het begin van mijn zwangerschap toch iets rooskleuriger voorgesteld.

Ik deel een kantoor met 3 collega’s, een mannelijke collega (de enige man in ons team, een enorm emotioneel wrak en een liefhebber van tonijn, dus al met al een behoorlijke irritatiefactor), mijn pittige, maar vooral lieve Surinaamse collega a.k.a. mijn “office mama”. En als laatste, mijn conculega, waarvan ik me altijd afvraag of ze het nou echt goed met me voor heeft, of stiekem de stoelpoten onder me vandaan zaagt.

Ik zit alleen op kantoor en hang over m’n bureau. Ik leg m’n hoofd even neer op m’n muismat en doe m’n ogen dicht. Ik wist niet dat die eerste weken van een zwangerschap zo zwaar konden zijn en als ik me zo blijf voelen, weet ik echt niet of ik werken tijdens mijn hele zwangerschap ga volhouden. M’n office mama komt binnen, ze kijkt me aan en zegt: ‘Jij bent zwanger he’. ‘Lekker direct hoor’ antwoord ik ‘en nee, ik ben niet zwanger’. ‘Been there, done that honey. Je houdt me echt niet voor de gek’ zegt ze. Hier is dus geen ontkomen meer aan, denk ik bij mezelf.

‘Oké, oké.. Ik ben zwanger en ik voel me rot’ vertel ik haar met tranen in m’n ogen. Ze feliciteert me en kijkt me begripvol aan: ‘het komt allemaal wel goed’. Net op dat moment komt mijn conculega binnen en ze vraagt zich gelijk af wat er aan de hand is. ‘Ik ben zwanger! En helaas ook erg misselijk en moe…’ zeg ik. ‘Nou, zeg maar dag tegen je carrière dan. Die is bij deze voorbij. Oh ja, en je bent zwanger he, niet ziek’ hoor ik haar nog roepen terwijl ze ons kantoor weer snel uitloopt onderweg naar de volgende vergadering. Bam, die kwam binnen. Is mijn carrière echt voorbij? Ik denk van niet, maar wat als ze toch een klein beetje gelijk heeft? Om het plaatje compleet te maken, komt onze tonijnliefhebber terug van zijn afspraak met tranen in zijn ogen en snikkend zegt hij: ‘oh meid, ik heb het al gehoord, je bent zwanger, prachtig!’. Je kunt ook niks verborgen houden in dit team.

Ik rijd na een slopende werkdag naar huis en ik voel me alsof ik in een emotionele rollercoaster ben beland. En dat terwijl ik nog maar 10 weken zwanger ben! Het werk valt me zwaar en ik zou niet weten hoe ik het voor elkaar ga krijgen om alle deadlines te halen. Ik kan m’n ogen amper openhouden! Ik ben toch niet de eerste mama to be die een pittige baan heeft en zwanger is? Hoe doen die andere moeders dat? Ik denk dat ik het toch maar snel mijn baas moet gaan vertellen, dan kan hij er misschien rekening mee houden. Al is mijn zwangerschap waarschijnlijk iets waar hij totaal niet op zit te wachten…

Lees hier alle delen van ‘Dagboek van een working mom’, volgende week maandag verschijnt het volgende deel.

 

Danielle Lek

Danielle is verloofd met haar grote liefde Sjors en mama van pittige peuter Senna en vrolijke baby Quinn. Werkt als Communication Manager, blogt op www.mamasandmore.nl, wordt relaxed van yoga en krijgt energie van zingen en gek doen met haar kinderen!

Leave a comment (1)