De bevallingssoap #12: de ontbrekende oerkracht

Iedere zaterdag deelt een moeder anoniem haar bevallingssoap. Van bevallen met geheugenverlies tot baarkrukavonturen. Vandaag een verhaal over oerkracht, want die was er niet bij deze moeder. Haar bevalling werd van het begin tot eind door de artsen begeleidt en uiteindelijk kreeg zij een keizersnee. “Iedereen hoor je erover, maar hallo oerkracht! Waar was je toen mijn bevalling begon?” Ze deelt vandaag haar verhaal.

“Ik vond mezelf best realistisch. Ik wilde graag thuis bevallen en maar 50% van de thuisbevallingen bij een eerste kind zou ook echt thuis kunnen bevallen. Dus ik was wel op wat anders voorbereid, dacht ik.

Lees ook

De weken verstreken maar mijn baarmoedermond niet. Ik vertrouwde op de natuur en wilde graag dat de bevalling uit zichzelf zou starten. 41+4 Kwam ik terug in het ziekenhuis voor weer een CTG en echo. Ik werd getoucheerd en had zo’n 2 ½ cm ontsluiting maar mijn baarmoedermond was pas voor de helft verstreken. Omdat ik toch nog steeds graag thuis wilde bevallen, werd er afgesproken dat mijn eigen verloskundige mijn vliezen zou breken die avond.

De verloskundige kwam die avond langs. Ze brak mijn vliezen, maar helaas bleek dat ik meconium houdend vruchtwater had. De plannen werden gewijzigd en ik zou sowieso in het ziekenhuis gaan bevallen. Erg jammer, maar dit was ook wel te verwachten met bijna twee weken na de uitgerekende datum.

Stoer als ik me voordeed, liep ik zelf naar de verlosafdeling waar ik me moest melden. Ik werd naar een kamertje begeleid. Hier zou het gebeuren. Hier zou ons kind geboren worden, dacht ik. De verpleegkundige vroeg of ik al weeën had. Ik vertelde dat ik steeds meer last van mijn buik had, maar geen pijn van komen en gaan voelde. “Als ik niet zeker wist of het weeën waren dan waren ze het niet”, daar was de verpleegkundige van overtuigd. Er werd met me besproken, of eigenlijk medegedeeld, dat ze wilde starten met weeën-opwekkers.

Om het uur kwamen ze me weer toucheren. De ontsluiting heeft ongeveer 7 uur geduurd, voor een eerste kind ontzettend vlot. Ik zat op 9 ½ cm met nog steeds niet volledig verstreken baarmoedermond, maar toch mocht ik al vol goede moed gaan persen.

Mijn ontsluitingsweeeën kwamen al onregelmatig maar de persweeën, als die dat al waren, kwamen nog onregelmatiger. Ik wilde de oerkracht voelen. Ik deed erg mijn best. Ik moest minder naar mijn hoofd en meer naar beneden persen. Voor mijn gevoel deed ik erg mijn best, maar die oerkracht was er niet. Na best een aantal weeën hoopte ik dat ze na elke wee zouden zeggen dat ze al een hoofdje konden zien. Dat zeggen ze toch ook altijd in films. Maar bij mij zeiden ze niets. Oerkracht, waar was je nou?

Na anderhalf uur persen kwam de gynaecoloog ook even kijken. De verloskundige dacht aan een vacuümpomp. Maar de gynaecoloog wist het zeker. Dit zou een keizersnee worden. Het kind zat na anderhalf uur persen nog veel te hoog.

Een keizersnee. Wat vond ik daar van. Op dat moment was ik blij dat er iets gedaan werd. Dat ons kind gehaald zou worden. Maar achteraf vind ik het zó jammer dat het me niet zelf is gelukt. Jammer inderdaad, maar helaas, dat moet ik van mijn verloskundig therapeute blijven herhalen. En we hebben er iets moois voor teruggekregen. Natuurlijk ben ik daar dankbaar voor, maar ik zeg je eerlijk, ik zou zo graag die oerkracht willen voelen. Wie weet bij de volgende?”

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Mail je verhaal (max 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Lees ook de andere delen van De bevallingssoap

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)