De bevallingssoap #13: Ojee, weg is mijn wee!

Iedere zaterdag deelt een moeder anoniem haar bevallingssoap. Van bevallen met geheugenverlies tot baarkrukavonturen. Vandaag in nummer 13: “Ik had tien centimeter ontsluiting en weg waren mijn weeën.”

“Het is maandagochtend en ik zit op de bank en kijk naar buiten waar ik de kat met een wesp zie spelen. Ik ga naar buiten en wil deze wesp voorzichtig afpakken. Zonder succes, ik ga weer naar binnen en ga weer op de bank zitten. Plots knapt er iets en een golf van vocht gutst eruit!

Lees ook

Ik schrik me helemaal kapot. Ik Facetime met mijn moeder en ga naar de wc. Daar trek ik de conclusie dat mijn vliezen zijn gebroken. Waarop mijn moeder nog zegt: “Weet je zeker dat je niet gewoon in je broek geplast hebt?!”

Ik bel het ziekenhuis en die het wel noodzakelijk dat ik langskwam. Ik mijn vriend gebeld dat ik zo richting het ziekenhuis ga! Maar dat hij niet direct zijn werk neer hoeft te gooien, want ik zou toch niet nu direct gaan bevallen.

Mijn oom en tante komen mij ophalen om naar het ziekenhuis te brengen. Ik moet voorin, want die stoel is het makkelijkst te vervangen. Eenmaal in het ziekenhuis komt mijn vriend ineens aangerend. Ik ben zo blij om hem te zien.

Bij de controle wordt bevestigt dat mijn vliezen zijn gebroken. Ik moet per direct in het ziekenhuis blijven. Ik krijg bedrust tot ik ga bevallen. De hele dag heb ik weeën, zelfs tot in de vroege ochtend. Dan zijn ze ineens weg. Dan krijg ik twee weeën in het uur en geloof het het of niet, dat duurt uiteindelijk twee dagen.

Het is 22.00 uur ’s avonds inmiddels aan de slaapmiddelen, omdat ik al drie nachten op rij wakker ben geweest. Ik begin mij anders te voelen en om 12.30 uur bel ik mijn moeder in tranen op. Ik kan er niet meer tegen. Ondertussen komt de zuster weer binnen en zegt: “Kijk hier twee paracetamolletjes, en probeer maar te slapen. Ik denk niet dat je vannacht gaat bevallen. Dan had je nu veel meer pijn gehad.” Daar lig je dan, alleen op de kamer, niemand die je even helpt. Helemaal alleen. Uiteindelijk bel ik om 03.15 uur de zuster alweer.

Die vrouw dacht vast ‘och nee heb je haar ook weer’, want ik heb inmiddels al wel zes keer op het knopje gedrukt. Maar deze keer word ik heel misselijk na een wee. Ik mag weer aan de monitor en om 03.45 uur bel ik mijn vriend, want het was dan toch echt begonnen. Dus ik word naar de verloskamer gereden. Nummer 7, yes een geluksgetal. Toch niet, want de zuster start de computer op, maar die doet het niet en dus moeten we naar een andere kamer. Ik loop over de gang steunend tegen de muur naar de andere kamer. Mijn vriend is inmiddels weer gearriveerd.

Ik eis een ruggenprik, want ik ben inmiddels doodop. Zegt de zuster: ‘Ja maar daarvoor moet ik je eerst toucheren’. Ik reageer scherp: “Ja dus?! Dat is niet zo moeilijk toch?!” Ik bel mijn moeder en zeg doodleuk: “Doe maar rustig aan hoor. Het kind valt er niet zomaar uit”.

Tien minuten daarna word ik dan eindelijk voor het eerst getoucheerd! De zuster zegt: “Zal ik je het goede nieuws vertellen?! Je zit al op 9 centimeter.” Ik ben in shock en raak in paniek, want daar ben ik nog niet op voorbereid. Ik moest nog dat alles doen wat ik de afgelopen maanden op ‘One born every minute’ had gezien. Ik begin hysterisch mijn moeder te roepen. Tien minuten later komt ze helemaal buiten adem de kamer binnengerend.

Als je denkt dat je alles gehad hebt, houden bij 10 centimeter ontsluiting mijn persweeën op. Dus krijg ik een infuus met wee-opwekkers en ik val daardoor in slaap tussen de persweeën door. Het gaat allemaal zo gek. Na wat druivensuiker kan ik de hele wereld weer aan. Dan krijg ik persdrang, maar geen pijn. De verloskundige legt allemaal scharen neer en zegt dat ze zo gaat knippen. Ik raak weer in paniek, want ze gaat dat doen tijdens een perswee, maar die doen geen pijn en voel ik dus niet.

Mijn reactie is dat ik heel hard begin te persen. Met resultaat, want de knip wordt overgeslagen. Mijn hele gezicht zit onder de bloeduitstortingen, maar het is gelukt. Mijn kleine wonder wordt geboren. Gezond en wel. Wat een opluchting!

Na de bevalling mag ik zitten met de kleine nog op mijn borst, maar na een half uur zeg ik: “Sorry jongens, maar iemand moet dat kind van mij overnemen. Alsjeblieft! Ik voel namelijk zo’n pijn in mijn kont, ik kan niet zitten!” Na 24 uur mogen we naar huis. En hebben we een ontzettend heerlijke kraamtijd gehad.”

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal in maximaal 500 woorden naar redactie@wij.nl. Verhalen worden anoniem geplaatst.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht