De bevallingssoap #15: ‘Persen? Maar ik voel niks!’

Iedere zaterdag deelt een moeder anoniem haar bevallingssoap. Vorige week het bijzondere verhaal van een mama die in de lift van het ziekenhuis beviel. Vandaag een nieuw verhaal, lees je mee?

“Na een voorspoedige zwangerschap moest ik bij 36 weken voor de tweede keer een suikertest doen, omdat de baby’s buikomvang tóch wat aan de grote kant bleek bij de groei-echo.

Lees ook

Ik was bij een vriendin op de thee toen ik door mijn verloskundige werd gebeld. Ik had tóch zwangerschapsdiabetes. Teleurstelling en verdriet kon ik niet onderdrukken, want thuis bevallen zat er niet meer in en het bevalbad ook niet. Ik zou ingeleid moeten worden.

Op maandagavond, bij een zwangerschapsduur van 39 weken, moest ik me om 19.30 uur melden in het ziekenhuis. Ik was er behoorlijk gespannen onder, omdat dit allesbehalve hetgeen waar ik op had gehoopt. Ik werd aangesloten op de monitor en er werd een balloncathether geplaatst. Ze zouden de volgende ochtend komen controleren om 07.00 uur.

De volgende ochtend had ik 4 centimeter ontsluiting en werden mijn vliezen gebroken. Ik werd aangesloten op de wee-opwekkers en rond 10.00 uur had ik al behoorlijke weeën. Ik ben rond 11.00 uur onder de douche gaan zitten. Mijn vriend kwam er bij zitten in de badkamer en was een ontzettende steun ook al deed en zei hij niks.

Het gevoel dat hij er gewoon was, voelde super fijn. De weeën werden heftiger en heftiger. Bij iedere wee voelde ik alle kracht uit mijn lichaam verdwijnen, alsof ik ieder moment neer kon vallen. Rond 14.00 uur wilden ze kijken hoeveel ontsluiting ik had. Alle moed verdween de kamer uit toen ze constateerde dat de ontsluiting nog steeds 4 centimeter was. NIKS opgeschoten! Ik vroeg om een ruggenprik.

Na alle bevallingsverhalen die ik had gelezen waarin vrouwen zo’n lange bevalling hadden, dacht ik dat ik het op deze manier niet vol zou houden.Mijn weeën werden nog heftiger, waardoor ik de man die mijn ruggenprik zette niet eens heb gezien. Maar wat was hij goed!

Na drie kwartier voelde ik niks meer. Niks. Nee, echt he-le-maal niks. Mijn ontsluiting werd gecontroleerd en ik zat ik al op 9 centimeter. Nadeel was wel, dat ik dus niks meer voelde. Ik voelde geen weeën meer en heb zelfs even een dutje gedaan van 30 minuten.

Toen de verloskundige weer kwam controleren en ik 10 centimeter ontsluiting had, zei ze dat ze het nog even aan zou kijken tot ik weer wat zou gaan voelen. Om 15.00 uur kwam ze terug, helaas geen gevoel terug. Om 17.00 uur kwam ze terug, helaas geen gevoel terug. Om 19.00 uur kwam ze terug, helaas nog steeds geen gevoel.

Om 20.00 uur stond ze weer voor mijn neus. Geen gevoel? Dan zou bij de volgende controle de medicatie van de ruggenprik eraf gaan. Dat gebeurde om 21.30 uur. Rond 23.00 uur moest ik langzaam mee gaan persen. Ik had geen idee wanneer, dus ik keek maar op de monitor wanneer ik een wee had.  Echt bizar!

Na een tijdje kwam het gevoel weer een beetje terug en kon ik meepersen. Rond 23.45 zag de verloskundige dat de hartslag van onze dochter daalde. Daarom wilde ze er wat meer vaart achter zetten door een knip te zetten. Die werd om 00.00 uur gezet en om 00.13 uur was onze dochter eindelijk geboren met behulp van een vacuüm pomp. Gezond en wel!

Het was best een hels karwei, maar hé, alle cliché’s zijn waar hoor. Ik zou het zo weer doen!” 😉

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal in maximaal 500 woorden naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht