De bevallingssoap #3

Iedere zaterdag deelt een mama haar bevallingssoap. Bevallingsverhalen met een bizar randje, zoals de soap van vorige week waarbij een moeder bevallen is nadat zij spontaan geheugenverlies kreeg en totaal niet meer wist dat ze überhaupt zwanger was. Het verhaal van vandaag spant de kroon als het om slechte communicatie in het ziekenhuis gaat. ‘Ik kreeg een bord nasi aangereikt toen ik persweeën had.’

“Na een HG-zwangerschap
(extreme zwangerschapsmisselijkheid) begonnen op 3 november om 5.15 uur mijn eerste weeën. Om 11.30 uur zat ik op 5 cm ontsluiting had en dus konden we naar het ziekenhuis. Toen rond de klok van 14.00 uur de verloskundige net even weg liep om te overleggen over het breken van mijn vliezen, braken ze spontaan zelf. Yes, gaat het nu echt beginnen?!

Ehm. Niet. Echt. Er zat totaal geen schot in de zaak en dus werd de klinisch verloskundige erbij gehaald en werd ik aan de wee-opwekkers gehangen. Tijdens mijn persweeën kwam het verplegend personeel vragen of ik maaltijdsalade lustte. Ehm, nee. De woorden van mijn man waren kennelijk onverstaanbaar geweest, want om 18.00 uur kwam de hulp met een geurig bord nasi aanzetten. Jongens ik lig hier te bevallen!

Lees ook

“Ik zie het hoofdje”, riep mijn man en zo werd om 18.28 uur onze dochter geboren. Strak omstrengeld met haar handjes langs haar hoofdje en haar kin op haar borst. Ze zag erg bleek en moest heel lang onder veel dekens bij mij liggen. Ik werd gehecht van onderen en daarna was de verpleeghulp foetsie.

“U kunt zich op de kraamafdeling douchen en daarvoor moet u even uw bed uit”, vertelde een verpleger die ineens uit het niets was opgedoken. Na 15 minuten kwam hij weer met de boodschap: “U kunt toch wel op uw kamer douchen.” De douche werd aangezet en weg was de hulp. Ik ben door mijn moeder en schoonmoeder gedoucht, want alleen zou dit echt niet gegaan zijn!

Wat bleek daarna? De afwatering was niet goed en dus was de kamer totaal overstroomd. Door de plassen water liep ik samen met mijn moeder naar het bed, waar ik na een paar keer knipperen met mijn ogen, ineens zes man verpleging in mijn kamer zag dweilen.

Thee en met beschuit met muisjes hebben wij nooit gehad en ook qua borstvoeding moest ik het zelf maar uitzoeken. Uiteindelijk moest ik toch van de kamer af en ben ik naar de kraamafdeling gereden. Terwijl ik mij daarna net met moeite in een rolstoel had gehesen, kreeg ik te horen dat ik in een nieuw bed moest gaan liggen. Ik snapte er werkelijk niks van.

Lopen was lastig, aangezien ik net 3,5 uur had geperst (waarbij ze vanwege mijn epilepsie ook niet zo lang mee hadden mogen doorgaan). Eenmaal op de kraamafdeling kon ik eindelijk plassen. Het verplegend personeel was weer nergens te vinden, ook niet na een zoektocht van mijn man én schoonmoeder. Ook een bel of alarmknop op mijn kamer was nergens te bekennen.

Na een hele poos kreeg ik een zwaar verbaasde blik van een nieuwe verpleegkundige. Ze had geen idee waarom ik daar lag, wie ik was en wat voor bevalling ik had gehad. ’s Nachts mocht ik eindelijk naar huis. Daar viel ik in de armen van de kraamhulp die alles alsnog goed uitgelegd heeft. Je snapt wel dat ik heb een fikse klacht heb ingediend bij het betreffende ziekenhuis. Zij beloofden verbetering. Helaas blijkt dit niet het geval. Vriendinnen zijn daar inmiddels ook bevallen en ook zij hebben dit soort taferelen meegemaakt. Wat een soap!”

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Leave a comment (1)