De bevallingssoap #44: Het Franse avontuur van 25 uur

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Vandaag een verhaal met de Franse Dordogne als decor. ‘Als het begint ga ik van de stress op het toilet gaan zitten. Wat nu ook alweer? Ik was het gewoon helemaal kwijt!’

“Na een heerlijke zwangerschap en vier dagen extra na mijn uitgerekende datum, begint het s’morgens om 6.00 uur dan eindelijk. Ik heb het gevoel dat ik in bed plas, maar als ik opsta gaat het door. Ik maak mijn man wakker en zeg dat het begonnen is!

Lees ook

Van de stress ga ik op het toilet zitten; wat nu? Ik weet ineens niet meer wat ik moet doen. Terwijl ik op het toilet zit, doet mijn man mijn sokken bij me aan en kleed ik mij daarna verder aan. Ik stop een grote handdoek in mijn joggingsbroek.

Na een belletje kunnen we naar het ziekenhuis komen. Vlak voor we weggaan maak ik mijn ouders wakker, die op ons terrein in de caravan slapen. Ik woon in Frankrijk (Dordogne) en ze zijn gekomen voor de geboorte van onze dochter.

Na uren aan de monitor beginnen dan eindelijk de weeën, om 12.00 om precies te zijn. Dat gaat uren door en zonder enige pijnstilling kruipt de tijd langzaam voorbij. Om 22.00 uur heb ik eindelijk vier centimeter en mag de anesthesist komen voor de ruggenprik. Dan blijkt dat de verloskundige is vergeten het vakje aan te kruisen. Zonder dit vakje hebben we geen toestemming voor de ruggenprik.

Twee uur later hebben we dan eindelijk groen licht. De anesthesist wordt blijkbaar uit bed gebeld, want de tandpasta zit nog in zijn baard. Daardoor heb ik er helemáál geen vertrouwen in en schiet ik meerdere keren rechtop terwijl hij probeert te prikken.

Als het eindelijk gelukt is, voel ik mij onwijs goed en vol goede moed. Maar de verdere ontsluiting laat enorm op zich wachten en om 6.00 uur heb ik eindelijk genoeg; om 6.30 uur gaan we beginnen!

De ruggenprik wordt grotendeels “uitgezet” en we beginnen. Maar na 24 uur zonder slaap, amper eten en drinken heb ik simpelweg de kracht niet meer om die laatste ‘pers’ voor elkaar te krijgen. Ze is zo dichtbij! Ze kunnen haar haartjes al zien. Na een paar waarschuwingen van de verloskundige, die denkt dat ze mij met dreigen meer kracht kan geven, komt dan toch de gynaecoloog. Die helpt mij door middel van een vacuümpomp om onze dochter eruit te halen.

Een prachtig meisje met prachtige blauwe kijkers wordt op mijn borst gelegd en wil meteen drinken. Maar dan verlies ik aardig wat bloed en moet de placenta er handmatig (manueel) uitgehaald worden. De gynaecoloog moet met zijn volledige arm naar binnen en maakt zo de placenta los. Ik dacht ik dood ging, terwijl mijn dochter probeert te drinken schreeuw ik het uit van de pijn. Als kers op de taart, krijg ik hechtingen zonder verdoving. Hallo,moet dit?!

Ondanks deze traumatische ervaring op het eind en de 25 uur durende bevalling, ben ik echt zeer dankbaar voor het handelen van de gynaecoloog en ontzettend gelukkig met de geboorte van onze perfecte dochter. Wat een rollercoaster!”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht