De bevallingssoap #49: het verlossende huiltje

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Ik ben inmiddels een paar dagen over tijd en heb het gehad. Mijn buik is enorm en ik kan bijna niet meer lopen. Ik wil heel graag thuis bevallen en dus een inleiding het liefst voorkomen. Dus laat ik mij dan ook voor de 2e keer strippen en meteen voel ik dat dit een goede poging was.

Lees ook

‘S avonds laat voel ik dan ook dat de weeën beginnen op te komen. Ik kan ze goed opvangen en voel me prettig in mijn eigen huis, dit hou ik zo wel even vol. Als de verloskundige komt blijk ik 4 cm te hebben. Nou dat gaat wel lukken, dacht ik nog.

Twee uur later controleert ze me nog eens en heb ik er 6. Dolblij was ik. Ze gaat meteen de vliezen breken en dan zien we dat de kleine in het vruchtwater heeft gepoept. Balen zeg, tas pakken en naar het ziekenhuis, daar gaat mijn fijne thuisbevalling.

Eenmaal in het ziekenhuis heb ik nog steeds maar 6 cm, niks opgeschoten dus. Nou hup, het bed op, aangesloten op allerlei kabels en sensoren en wachten maar. Ongeveer 3 uur later, 10 uur na de eerste wee, nog steeds 6 cm. Ondanks dat er wel weeën zijn vordert de ontsluiting niet. Ze geven aan dat het nog zeker 4/5 uur gaat duren voordat ik mag gaan persen, dus vraag ik om een ruggenprik. Ik ben inmiddels behoorlijk gesloopt.

De anesthesist-assistent geeft me aan te ontspannen zodat de prik erin kan. Maar dit lukt niet. Steeds voel ik die schok en steeds hoor ik haar zuchten en godveren dat het niet lukt. 3 kwartier en 5 prikken later haalt ze toch maar haar baas, waar ik nog lange tijd op heb moeten wachten. Ook hij doet 4 pogingen en dan nog eens 3 kwartier later bij de 10e poging zit hij er eindelijk in. Ik kan even ontspannen en val zelfs even in slaap.

Maar dan vallen de weeën weg en moeten ze mij opwekkers geven, daar kan de hartslag van de baby dan weer niet zo goed tegen en dus worden de weeën weer stopgezet, met als gevolg, nog steeds 6,5 cm ontsluiting. Dit hebben we even aangekeken maar omdat we inmiddels al zo’n 15 uur bezig zijn, het vruchtwater al is aangevuld en weer op is en de hartslag van de baby steeds schommelt, geven ze aan dat ze toch gaan nadenken over een keizersnee. Meteen schiet ik in de stress, oke ik moet al in het ziekenhuis bevallen maar een keizersnee …

Voordat ik het ook maar kan laten bezinken word ik na 5 minuten weggereden omdat ze de ok voor me hebben vrijgemaakt. Daar ga ik dan, tranen lopen over mijn wangen. Gelukkig heb ik de ruggenprik, en hoef ik niet onder gehele narcose. Mijn vriend mag bij me blijven.

Na wat koetjes en kalfjesverhalen van de chirurgen hoor ik ineens het mooiste geluid ter wereld. Het huiltje van onze zoon. Hij is gezond en puntgaaf ter wereld gekomen. Mijn relaxte thuisbevalling eindigde in een spoedkeizersnee, maar ik zou het zo weer allemaal overdoen.”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht