De bevallingssoap #5

In ‘De bevallingssoap’ deelt iedere zaterdag een moeder anoniem haar bizarre bevallingsverhaal. Van bevallen met spontaan geheugenverlies tot de slechtste communicatie in het ziekenhuis ooit. Vandaag het verhaal over stronteigenwijze specialisten. ‘Ik was 33 weken en werd gewoon niet serieus genomen. Dat hebben ze geweten, in mijn dossier staat inmiddels: ‘Als mevrouw belt, direct laten komen.”

“Na een zwangerschap die gepaard ging met spugen en laag ijzer, moest ik van één van de vier verloskundige stoppen met werken toen ik 32 weken zwanger was. Een week later voelde ik mij na een middagslaapje erg beroerd en had ik ’s avonds om 20.30 uur opeens een wee. Althans, het voelde als een wee. Maar dat kon helemaal niet met 33 weken zwangerschap. Verder geen vocht- of bloedverlies. Ik dacht dat het vermoeidheid was en dus ben ik gaan slapen terwijl ik regelmatig een kramp voelde in mijn buik.

Lees ook

De volgende ochtend rond 10.00 uur toch maar de verloskundige gebeld met het feit dat ik al meer dan 12 uur weeën had, nadat het niet wegzakte onder de douche. Ik had precies de verloskundige die ik nog niet eerder ontmoet had in de praktijk. Aangezien er geen bloed of vochtverlies was, dacht zij dat het wel mee viel en besloot niet langs te komen. Wellicht waren het voorweeën en ik moest in de gaten houden of het geen blaasontsteking was.

De weeën kwamen vaker en inmiddels moest ik ze wegpuffen. Om 18.30 uur nogmaals de verloskundige gebeld die nu toch maar kwam kijken. Zodra ze me zag zei ze dat het wel meeviel, stuurde ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis.

De verpleegkundige daar was een topper. Ving mij fijn op en gaf uitleg. De gynaecoloog vond het ook allemaal meevallen. Vroeg aan mij of ik het gevoel had dat mijn kind er elk moment uit kon vallen? Dat was ietwat overdreven dus werd ik aan het CTG-apparaat gelegd en zo verder afgewacht. De verpleegkundige gaf aan te willen starten met weeënremmers en longrijpingsprikken.

Op de CTG-scan waren de weeën te zien en toen ik na twee uur opeens drie centimeter ontsluiting had, werden alle toeters en bellen acuut uit de kast getrokken. Weeënremmers werden gestart net als de longrijpingsprikken. Ik mocht slapen op het smalle verlosbed, terwijl er voor mijn man een groter bed naast werd gereden.

De volgende ochtend kwamen de weeën nog maar om de 40 minuten en mocht ik naar een gewone zaal, waar ik voor 72 uur longrijpingsprikken en weeënremmers zou krijgen. De dagzuster sneerde nog dat ik veel eerder aan de bel had moeten trekken. Mijn man was even naar huis om te douchen toen de weeën opeens weer toenamen en ik mijn bloedprop verloor. Volgens de dagzuster betekende dit nog niks en hoefde ik mijn man niet te bellen.

De CTG werd opnieuw aangesloten om te kijken wat de weeënactiviteiten waren. De resultaten sloegen nogal hoog uit en dat klopte niet volgens de zuster, want ik lag er te rustig bij. Dus een ander apparaat werd erbij gehaald om te kijken wat deze registreerde. En jahoor, dezelfde uitslagen: pittige weeën.

Ik werd weer naar de verloskamer gebracht en de avonddienst begon. Gelukkig was de superzuster er weer die zich had laten overplaatsen naar mijn kamer om mij te begeleiden (wat een geluk). En zo werd om half zes ’s avonds onze zoon met 33 weken geboren. Helaas had hij een slechte start en moest direct mee naar de reanimatiekamer en is vanuit daar naar de couveuse-afdeling gebracht.

Inmiddels werd ik gehecht door de een gynaecoloog. In eerst instantie dacht hij dat om één hechting ging, waardoor verdoving onnodig zou zijn. Helaas bleek daarna dat er nog een hechting nodig was en deze was ook nog wat dieper dan hij verwachtte. Deze gynaecoloog heeft dan ook flink wat schoppen van mij gehad, want de pijn die ik toen voelde, was niks vergeleken met de bevalling daarvoor.

Gelukkig gaat het nu goed met mijn zoon. Heeft de verloskundige haar excuses aangeboden voor het late insturen en is de superzuster nog op de kraamafdeling langs geweest om te kijken hoe het met ons ging. Bij mijn tweede zwangerschap stond er in het dossier: ‘Als mevrouw belt, direct laten komen.’ Godzijdank werd ik toen een stuk serieuzer genomen!

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Meer bevallingssoaps lezen? 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht