De bevallingssoap #52: als je lichaam gewoon NIET meewerkt

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Na vijf jaar proberen en uiteindelijk twee miskramen werd de mama van dit verhaal op haar 37e weer zwanger. Een pittige zwangerschap volgde, bij 38 weken werd ze ingeleid in verband met zwangerschapsdiabetes. Dit werd een enorm gevecht, want haar lichaam werkte niet mee. ‘Mijn bevalling duurde 25 uur en zes maanden later revalideer ik nog, maar als ik naar mijn gezonde zoon kijk, ben ik alles weer vergeten en mijn lichaam intens dankbaar.’

“Wat wilde ik graag een kind. Na vijf jaar proberen kreeg ik een eerste miskraam. Zes maanden later de tweede miskraam. En toen na vijf maanden was ik weer zwanger. Dolgelukkig, maar ik had moeite om ervan te genieten. Wat als het weer mis zou gaan? Ik was tenslotte ook inmiddels al 37 jaar. Met alle risico’s die daarbij komen.

Lees ook

Het was een pittige zwangerschap. Ik had bij 11 weken zwangerschapsdiabetes en aan de insuline, bij 16 weken bekkeninstabiliteit: sinds 18 weken hoge bloeddruk; vanaf 26 weken cts, een bloeding bij 28 weken en vanaf 34 weken bleef ik maagzuur overgeven. Nog nooit heb ik zo vaak in een ziekenhuis gezeten. Een zwangerschap vol zorgen. Met name zorgen om mij. De kleine was sterk en gezond. Godzijdank.

Bij 38 weken moest ik ingeleid worden. De kans dat de kleine plots na 38 weken zou overlijden in mijn buik was aanzienlijk. De placenta is “eerder op” bij vrouwen die diabetes hebben en insuline gebruiken in de zwangerschap. Ik eindigde met rond de 300 eenheden insuline per dag (da’s veel!) en was enorm opgeblazen door het vasthouden van het vele vocht.

Bij 38 weken zat ik nog potdicht. Na zeven dagen inleiden en verblijf in het ziekenhuis, drie ballonnen en hormoonveters verder zat ik op 1,5 centimeter ontsluiting. De hormoonveters deden niets. Nouja, de eerste 4 uur na het veroorzaken van huilbuien. Dat dan weer wel. Mijn mantra tijdens die uren was: “Dit zijn niet mijn gevoelens, het is de bijwerking van de hormonen. Het gaat voorbij”.

Na zeven dagen volgde er groot overleg. Ik zou of naar huis gestuurd worden of ze gingen mijn vliezen proberen te breken. Alleen van het idee dat ik naar huis zou worden gestuurd, brak er lichtelijke paniek bij mij uit. Wat als het thuis niet goed gaat met de kleine? De kans op overlijden was aanzienlijk. Gelukkig besloot de gynaecoloog tot het breken van de vliezen. Yes!

Op vrijdag werd om 09.15 uur mijn vliezen gebroken. Na 30 minuten gingen de weeënopwekkers aan. Katheter, infusen en ctg werden aangelegd. De weeënopwekkers gingen in rap tempo omhoog. Na overleg met de gynaecoloog werd het verder opgeschroefd. Mijn eigen lichaam werkte 0.0 mee. Rond 15.00 uur zat ik op 3 centimeter en vroeg ik om pijnmedicatie. De OK was druk, dus kreeg ik een morfinepomp. Rond 17.oo uur kreeg ik de ruggenprik, die ze door het vocht vasthouden niet goed geplaatst kregen.

Gemiddeld kwam er elke twee à drie uur een centimeter ontsluiting bij. In de katheterzak zat veel bloed. Dit zou normaal zijn. Halverwege de nacht, riep ik al dat mijn ruggenprik niet meer werkte. Dit zou niet kunnen. Later bleek dat de ruggenprik er nog maar voor de helft in zat en dus ook maar gedeeltelijk gewerkt had. De pijn in benen en buik waren te doen. De pijn aan de rechterkant van mijn bekken was ondraaglijk.

Vroeg in de ochtend, mocht ik niets meer eten en drinken. Ik wist wat dit betekende: de kans op een (spoed)keizersnee neemt toe. Toch bleef de ontsluiting vorderen, al was het tergend langzaam.

Om 20.00 uur zat ik op negen centimeter en de kleine zat nog heerlijk met zijn kont tegen mijn ribben.  Er volgende weer intern overleg. De verloskundige wilde het op de natuurlijke manier blijven proberen, de gynaecoloog maakte de OK al gereed. Ik wilde alleen maar mijn kind. Snijd mij maar open! Helaas voor mij, toch nog verder lijden. En daar was het onvermijdelijke. Mijn meltdown. Ik was helemaal op. Ik wilde niets meer en sloot mij helemaal af.

De anesthesist werd erbij geroepen en ik kreeg nog een laatste shot pijnmedicatie. Mijn verloskundige heeft een uur lang met mij gepraat en mij uit mijn meltdown weten te halen. Na de shot pijnmedicatie zat ik op 10 centimeter. Het was inmiddels 09.30 uur. Tegen ieders verwachtingen in, had ik nog genoeg energie om te persen, ondanks dat mijn eigen lichaam mij nu ook niet hielp. Gynaecologen, verpleegkundigen, verloskundigen werden erbij geroepen en stonden mij juichend aan te moedigen. Het ging mij lukken! Na 25 uur werd om 10.37 uur mijn kleine man geboren. En toen wachtte ik op het huiltje, maar die kwam niet.

De kleine man nam gewoon een flinke teug adem en dat was het. Apgar was direct na de geboorte negen en hij was helemaal gezond. Ik was zo gedrogeerd dat ik niemand meer zag of hoorde. Alleen mijn kleine man zag ik, die mij met zijn muisgrijze ogen aan keek, terwijl hij bij mij werd gelegd. En ik. Ik was gelukkig en kuste en knuffelde hem voluit.

Na de bevalling had ik een paar niet noemenswaardige hechtingen, nog een forse nabloeding en later bleek dat mijn plasbuis beschadigd was en dat mijn bekken aan de rechterkant scheef stond. Dat verklaarde in ieder geval de ondraaglijke pijn. De dag van de bevalling en de dag erna kwam het personeel allemaal even kijken en benoemde wat voor een topprestatie ik had geleverd. Eindelijk zat ik op mijn blauwe wolk!

Helaas werkte mijn lichaam na mijn bevalling ook niet mee. Ik had geen melk, geen stuwing, geen kraamtranen. Helemaal niets van dat. En ik had nog de nodige lichamelijke klachten. Zes maanden later ben ik nog aan het revalideren. Maar hoeveel pijn ik ook heb, ik hoef maar naar mijn relaxte, goedlachse, vrolijke, lieve en beweeglijke kleine man te kijken en ik heb er soortement van vrede mee.

Toch kijk ik heel positief terug op mijn bevalling. De steun, betrokkenheid, warmte, zorgvuldigheid en afgewogen beslissingen van het ziekenhuis deden mij goed.  En bovenal kan ik met veel liefde naar mijn lichaam kijken. Tijdens mijn bevalling en na mijn bevalling deed mijn lichaam niet wat het moest doen, maar het heeft mij een prachtige gezonde zoon gegeven. En daar ben ik mijn lichaam intens dankbaar voor.”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht