De bevallingssoap #54: als het ineens zes weken te vroeg begint (slik!)

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

Ik was precies 34 weken zwanger en ging voor de laatste keer langs op mijn werk vóór mijn officiële zwangerschapsverlof (ik zat al zeker 6 weken thuis door vele harde buiken). Ook na het bezoek aan mijn werk had ik weer meer harde buiken, maar dat was niet anders dan de afgelopen weken. Ik wist wat me te wachten stond: de rest van de dag op de bank en niks meer doen. Af en toe zat er een enkele gevoelige harde buik tussen maar ook dat was niet nieuw en nam niet toe. In de loop van de avond gingen mijn vriend en ik slapen.

We lagen net 5 minuten in bed en toen kwam het om 22.50 uur, een mega golf vruchtwater. Paniek. Mijn vriend dacht nog even dat ik droomde, want ik praat wel vaker in mijn slaap. “Mijn vliezen zijn gebroken!” Dit was echt nog te vroeg! Het schoot door mijn hoofd dat het nog mis zou kunnen gaan. In mijn gedachte was ons meisje al lang bij ons, het idee dat dat misschien nooit zou gebeuren maakte mij misselijk.

Lees ook

Mijn vriend bleef gelukkig rustig en belde de verloskundige. Die was er na een kwartiertje. Even een snelle check: hoe doet de kleine meid het? (Goed gelukkig!) en is het inderdaad vruchtwater? (Jup! Geen twijfel!). Ik heb wat spulletjes verzameld voor in het ziekenhuis, want mijn vluchtkoffer stond nog niet klaar met 34 weken. Even later vertrok ik met de verloskundige, mijn vriend, drie kraamverbanden in mijn onderbroek en een paar matjes op de bijrijdersstoel van de auto richting het ziekenhuis, waar we rond 00.00 uur aankwamen.

Mijn verloskundige droeg me over aan de arts en ik werd aan het ctg-apparaat gelegd: wel harde buiken maar nog geen weeën te zien en ik had ook nog geen ontsluiting. Er werden wat onderzoekjes gedaan, ik werd opgenomen en rond 3.00 uur gingen we proberen te slapen, het kon namelijk best zo zijn dat de bevalling nog niet zou beginnen. Slapen lukte niet want de harde buiken werden onaangenamer en ik wist me steeds minder een houding te geven.

Ik probeerde met de ademhalingsoefeningen van de zwangerschapsyoga de harde buiken weg te zuchten. Om half 4 werd er een nieuw ctg gemaakt: de weeën en dus de bevalling waren nu toch echt begonnen. De arts kwam rond 4 uur, en ja hoor: vijf centimeter. Wow! Zonder dat ik echt door had dat ik weeën had, want het voelde voor mij nog steeds als de vervelende onaangename harde buiken die ik thuis ook al vaker had gehad, had ik al vijf centimeter ontsluiting. Alsof ik die cadeau had gekregen.

Ik kreeg kort nadat de arts was geweest al snel een drukgevoel, wat bij elke wee toenam. Daarom kwam de arts om 5.15 uur weer, en toen bleek ik 7 cm ontsluiting te hebben. Ondanks dat twee centimeter in dik een uur hartstikke mooi is, viel het mij tegen doordat de druk al zo toenam. Na een eenmalige katheter en nadat de arts me een keer stripte zat ik een kwartier later al op 10 cm. Dat ging hard!

De kinderarts en de couveuseverpleegkundige werden opgeroepen en rond 10 over half 6 begon ik met actief mee persen. De hartslag van kleine meid dipte en trok niet bij na de perswee, waarschijnlijk doordat het allemaal zo hard ging. Persweeën wegpuffen dus (moeilijk!). Er werd overlegd met de gynaecoloog en ik kreeg een beetje weeënremmers, zodat de kleine haar hartslag de tijd had om te herstellen.

Rond 6.00 uur was de gynaecoloog ook aanwezig, de cup voor de vacuümpomp werd geplaatst en er werd onder verdoving een knip gezet. De kleine moest zo snel mogelijk komen. Gelukkig lukte dat en werd onze dochter om 6.16 uur geboren. Wat een ongelofelijk gevoel! Ik was bevallen. We wilden voor mijn gevoel net nog gaan slapen, we waren thuis en er was niks aan de hand, maar nog geen 8 uur later was ons kind er. Alles was op het eerste oog goed dus ze mocht nog een half uurtje bij mij op de borst liggen voordat ze naar de couveuse afdeling werd gebracht. 

Ze is nog twee weken in het ziekenhuis geweest en toen mochten we haar heerlijk mee naar huis nemen. Terugkijkend heb ik toch een goed gevoel aan de bevalling over gehouden. Het meest heftige vond ik dat ik te vroeg bevallen ben. Ik ging er echt nog niet vanuit dat het al kon gebeuren en was er in die zin mentaal nog niet helemaal klaar voor. Maar ik heb denk ik wel heel veel geluk gehad met de bevalling zelf. De pijn is me namelijk echt meegevallen. Begrijp me niet verkeerd, de weeën waren echt extreem onaangenaam, maar ik heb geen extreme pijn gehad en dat had ik wel verwacht. Het was daarom echt te doen.

Die knip en vacuümpomp hoopte ik van te voren natuurlijk over te mogen slaan, maar ook dat viel me achteraf heel erg mee. Ik had op het moment zelf ook geen keuze, want ons meisje moest zo snel mogelijk komen, dus ik ben blij dat ze konden helpen. Ik ben enorm trots op mijn vriend die tijdens de bevalling zo vaak zei dat ik het zo goed deed, mega trots op ons meisje want voor 34 weken zwangerschap deed ook zij het fantastisch en ik ben ook ontzettend trots op mezelf! Ik ben bevallen en we hebben een gezonde dochter. Wauw, wij zijn rijk!”

Lees ook: Te vroeg geboren #1: ‘Mijn meisje woog 570 gram tijdens de geboorte’

Andere delen van De bevallingssoap lezen?

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht