De bevallingssoap #56: en dan (be)val je!

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Mijn eerste bevalling eindigde in een spoedkeizersnee. Alles behalve ideaal dus en wilde deze keer dan ook niets liever dan natuurlijk bevallen. Tijdens de zwangerschap heb ik dan ook zoveel mogelijk uitgezocht en onderzoeken laten doen om deze kans zo groot mogelijk te maken.

Lees ook

Helaas ben ik vier weken voor de uitgerekende datum gevallen en na minder leven te voelen die dag maak ik me wel wat zorgen. Dus, hup naar het ziekenhuis en vier uur aan de CTG. We weten al dat de baby aan de kleine kant is en dat er ook niet veel vruchtwater is, maar alles is nog binnen de lijnen. De CTG is die avond heel wisselend, soms is de baby erg rustig, soms vliegt de hartslag omhoog en op andere momenten is hij niet te meten. Maar ik mag, na een echo en bloedafname, toch naar huis. De dag erna moet ik terugkomen voor een controle en gelukkig is deze goed.

Enkele dagen later mag ik weer op controle, maar de verloskundige vindt de hartslag wat langzaam en dus word ik naar de verloskamers gestuurd om aan de ctg te gaan. Hier vinden ze de hartslag inderdaad onregelmatig, maar nog goed genoeg. Wel moet ik weer de ochtend erna terug voor een standaard controle.

Bij deze controle is er wederom twijfel en mag ik weer door naar de verloskamers. Dit gebeurt de komende drie dagen steeds opnieuw en dan ben ik het zat. Ik ben nu 37,5 weken en nu toch wel erg onzeker. Ik spreek dit dan ook uit naar de gynaecoloog. Wetende dat mijn baby klein is, ik weinig vruchtwater heb en steeds twijfel over zijn hartslag. Dit trek ik niet meer. Iedere dag opnieuw naar het ziekenhuis. We besluiten dat ik op zaterdag, dan ben ik 38 weken, wordt ingeleid. Van de ene kant ben ik blij, maar van de andere kant maakt dit de kans op een natuurlijke bevalling wel kleiner.

Op zaterdagavond ga ik met mijn tas naar het ziekenhuis en word ik weer aangesloten op allerlei apparatuur. Ik krijg de ballon ingebracht die de ontsluiting op gang moet brengen en een paar uur later heb ik dan ook al drie centimeter. Ik mag die nacht nog lekker slapen en de ochtend daarna breken ze mijn vliezen. Door het krappe vruchtwater is dit nogal een opgave. De weeën komen langzaam op gang en door mijn vorige slechte ervaring met de ruggenprik, krijg ik deze al meteen bij vier centimeter ontsluiting.

Inmiddels rond 19.00 uur ’s avonds blijkt de baby het moeilijk te hebben, de weeën worden stopgezet en hij moet meteen bijkomen, anders moet hij nu geboren worden. Ik zie de bui al hangen. Maar wonder boven wonder komt hij bij en ik vraag ik meteen om een check-up, zeven à acht centimeter. Jeetje wat fijn. “Maar wilt u misschien nog eens kijken, want ik moet poepen”.

“Nou”, zegt ze, “het randje is nu weg en je zit op tien centimeter”. Ik begin meteen te huilen, zover ben ik bij de eerste niet gekomen. Dit is me al gelukt. Als ik dan ook mag gaan persen neemt de oerkracht het helemaal over. De ruggenprik is inmiddels uitgewerkt, want ik durf niet meer te drukken, bang dat ik niets voel. Na enkele keren persen in een tijd van zeven minuten, hoor ik ze zeggen: “Pak hem maar aan”. Ik weet niet wat ik hoor en pak zo mijn prachtige zoon aan en leg hem op mijn borst.

Wauw, wat was dit een droombevalling!”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht