De bevallingssoap #6

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar opvallende bevallingsverhaal in onze rubriek ‘De bevallingssoap‘. Vandaag het verhaal van een moeder die met 36 weken een ongeluk kreeg, haar been brak en daarmee haar bevalling in gang zette. ‘Ik was net geopereerd aan mijn been toen de verpleegkundige zei: ‘Je gaat bevallen.’

“Nog een week en dan mag ik thuis bevallen. Yes! Iets wat ik heel graag wil, omdat mijn eerste zoon spontaan met 35 weken werd geboren en een poosje in het ziekenhuis moest blijven. Diezelfde zoon breng ik op een ochtend naar school. Eenmaal thuis stap ik op de fiets. Ik wil de laatste dingen kopen voor ik ga bevallen. Plots zie ik aan het einde van de straat een mevrouw met fiets op de grond liggen. Ik bedenk me geen moment, ik rem, want ik wil haar helpen.

Lees ook

Op dat moment voel ik mijn achterband slippen. Ik bedenk dat ik zwanger ben en niet mag vallen. Ik zet mijn been neer, hoor en voel gekraak en val met fiets en al op de grond. Direct voel ik een verschrikkelijk pijn in mijn linker bovenbeen. Omstanders schieten te hulp en bellen 112.

Tussen neus en lippen door vertel ik dat ik zwanger ben, want zo heel dik ben ik niet. Ik heb direct het gevoel dat het met de baby goed gaat. De politie komt. Ook mijn man is onderweg  Het eerste wat ik zeg tegen hem is dat het geen thuisbevalling wordt. ‘Misschien valt het nog mee’, zegt de politie. Oh, ja dat kan nog.

Ik voel dat het niet goed gesteld is met mijn been. Als ik in de ambulance lig, voel ik ons kind gelukkig bewegen. Eenmaal op de eerste hulp besluiten ze geen pijnstilling te geven, omdat ik zwanger ben. Ondertussen verga ik van de pijn. Ik zeg nog voor de grap dat ik wel ga puffen om de pijn aan te kunnen. Ze maken foto’s om te kijken of mijn been gebroken is en willen het zo beperkt mogelijk houden. De pijn is vreselijk.

Op de foto is een nare breuk te zien die direct geopereerd moet worden. Eind van de middag is er plek en tot die tijd mag ik naar de kraamafdeling. Inmiddels heb ik af en toe wat pijn in mijn rug, niet gek na zo’n smakkerd met de fiets. Om half 5 mag ik naar de operatiekamer en ik word vergezeld door iemand van de kraamafdeling. Zij houdt de hartslag van ons kind en de eventuele weeën in de gaten. Ik krijg een ruggenprik voordat ze aan de operatie beginnen. Even geen pijn. Heerlijk!

De operatie begint, maar er wordt wat gefluisterd en ze roepen de gynaecoloog. Het gaat niet goed met de baby en ze besluiten te stoppen. Dan gaat de hartslag weer omhoog en kunnen ze verder. Zo gaat en nog een paar keer. Op de uitslaapkamer vertelt de kraamverpleegkundige mij: ‘Je gaat bevallen, want je weeën worden heftiger’. OMG nu?! Ik voel door de ruggenprik bijna niets.

Ze bellen mijn man die thuis net rustig aan de koffie zit. Hij vraagt of hij deze even kan opdrinken. Maar de verpleegkundige raadt dit af. Komen en wel nu!

Met spoed ga ik naar de verloskamer. Inmiddels begint de ruggenprik uit te werken. De weeën en de pijn van mijn been begin ik meer te voelen. Ik heb 4 cm ontsluiting en daar blijft het bij. De gynaecoloog wil pijnstilling toe dienen. Maar ik dit wil ik niet. Ik ben bang dat ik dan niet weet hoe ik moest persen en mijn instinct zegt dat het niet lang meer gaat duren.

Dat duurt het wel en ze breken mijn vliezen. Er komt mega veel vruchtwater uit mijn buik. Gezien mijn bescheiden buikje, denken we dat het een heel klein kind moet zijn. Inmiddels is het 20.45 uur. De gynaecoloog gaat heel even weg. Ze is de deur nog niet uit of ik voel de persdrang. Ze komt terug en 10 minuten later is ons kind geboren. Een jongetje, Kyan, 2300 gram.

Eigenlijk moet hij in de couveuse, maar dan zou ik door de beenbreuk niet naar hem toe kunnen. Dus hebben ze besloten een thermobedje naast mijn bed te plaatsen. De volgende ochtend krijg ik bezoek van de orthopeed die mij geopereerd heeft. Ook de arts van de eerste hulp komt langs en ook andere mensen uit het ziekenhuis die ik niet ken komen langs. Dan pas besef ik hoe bijzonder mijn verhaal is. Met Kyan gaat het goed. Na een week mogen we naar huis en daar beleven een heerlijke kraamtijd.”

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht