De bevallingssoap #60: waarom je altijd je (onder)buikgevoel moet volgen!

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Het is 6.00 uur, de wekker gaat af. Gaat het beginnen? Ik heb last van harde buiken, keer op keer. Deze ochtend hebben we controle in het ziekenhuis, omdat ik al op 40 + 5 dagen zit. Eerst Levi naar de opvang. Bij alles wat ik doe, voel ik mijn buik hard worden, aankleden, zitten, lopen. Zonder er al te veel over los te laten tegen papa brengen we Levi weg en gaan we door naar het ziekenhuis.

Lees ook

Onderweg schieten mijn gedachten alle kanten op. Is dit echt? Gaat het nu gebeuren? Had ik dit gevoel met Levi ook? Nee, misschien vergis ik me. In mijn hoofd weet ik het eigenlijk stiekem wel. Dit is het begin van de bevalling, maar wat als het niet zo is en dit nog dagen aanhoudt?

Niet veel later lig ik op bed in het ziekenhuis met banden om mijn buik te kijken of ik weeën-extractie heb. Nou niet dus. Niks te zien op het scherm. De moed zakt me even in de schoenen. Ben ik dan echt zo’n aansteller? Hup de volgende kamer in met de arts.

“Vertel Annemieke hoe gaat het?” In mijn hoofd denk ik: nou al vanaf vanmorgen 6.00 uur harde zeer harde buiken en doet nu ook erg pijn. Maar wat ik letterlijk zeg: “Het gaat goed hoor. Ik ben nu inmiddels twee keer gestript, maar mag nog niet veel helpen. Het lijkt wel of ik wat last heb van harde buiken, maar op het scherm is niks te zien.”

Vervolgens mag ik het bed weer op. Heel fijn. Weer met alles bloot, gevroet van onderen en nog een keer word ik gestript. “Je hebt drie centimeter ontsluiting mevrouw, maar de bevalling zit er zeker nog niet aan te komen.” En dan denk je echt: hoe dan?! Inmiddels kan ik niet meer naar de auto lopen zonder meerdere keren te stoppen. Lees: te zitten, te hangen of wat dan ook.

Mijn man Teun zegt: “Blijf nou hier. Ze kunnen je toch niet zo weg sturen?” Ik ben eigenwijs. “Nee, kom we gaan naar huis. Je hebt het toch gehoord, geen bevalling aanstaande.”

Toch niet, want onderweg kan ik niet meer. De ene wee na de andere komt voorbij en inmiddels is het 10.00 uur. Oké, we gaan NU bellen. In de auto gebeld en de reis die normaal 20 minuten duurt lijkt wel eeuwen te duren. Ik lig inmiddels half in de auto van de pijn. Eenmaal thuis is mijn schoonmoeder in ons huis aan het schoonmaken.

“Nou het begint hoor. Ik ga bevallen, de verloskundige komt er zo aan”, roep ik tegen haar. Ik ben meteen naar boven gegaan en wat was ik blij dat ik op mijn eigen bed lag. De verloskundige komt niet veel later. Ze is heel lief en rustig. Maar het enige wat ik wil horen is, komt het nu snel?

Wat een pijn, wee op wee. Ze komen nu razendsnel na elkaar. “Wil je nog naar het ziekenhuis?” Naar het ziekenhuis?! Asjeblieft niet! Ik wil niet nog eens in de auto, laat het maar thuis gebeuren. Dit was niet vooraf het plan maar ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen. Ik weet dat ik het kan. Nou dat is maar goed ook, want nog geen half uur later ligt na twee keer persen een heel mooi lief klein knap mannetje in mijn armen.

Wat zijn we gelukkig, opnieuw ouders van een knappe gezonde zoon. Tranen van geluk en tegelijk ook heel even die angst. Xavi was zo snel geboren dat zijn longen nog vol zitten. Dit moest er een beetje “uitgeschud en geklopt” worden en gelukkig is het vrij snel goed.

Op dit moment heb ik niet eens in de gaten dat mijn schoonmoeder nog beneden zit en dat mijn ouders er ook zijn (om onze puppy op te halen). Het gaat allemaal langs mij heen. Mijn ouders hebben precies zijn eerste huil gehoord. Het was een bevalling in sneltreinvaart.

Het bewijst ook dat je als vrouw echt zelf wel weet, wanneer je bevalling eraan zit te komen. Vertrouw in en op jezelf. Het ziekenhuis heeft zelfs nog even contact gehad met de verloskundige voor ze bij ons arriveerde. Ze kreeg de boodschap dat ze zich echt niet zo erg hoefde te haasten, aangezien ik net nog in het ziekenhuis was geweest en ze nog geen naderende bevalling aan zagen komen. Pfff! Nou dat was het dus echt wel! Zelfs de kraamhulp was er niet op tijd meer bij.”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht