De bevallingssoap #63: paniek om dé knip

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Ik wil geen knip! Zet geen knip. Nee, nee, nee! Allerlei scenario’s had ik bedacht de afgelopen dagen. Kan ook niet anders: een week met 40 graden én zwangerschapscholestase. Voor de mensen die er niet bekend mee zijn, je wil het niet. 40 graden wil je niet, al hebben jullie die ook een aantal weken geleden overleefd als je dit leest. Maar cholestase … nee, dankje.

Lees ook

Ik wist niet dat een mens zoveel jeuk kon hebben. Niet een klein kriebeltje, maar echte jeuk. Jeuk die ook zeer gaat doen. Onder je voeten, in je handpalmen en op een gegeven moment ook op de bovenkant van mijn voeten, benen en kuiten. Je kan het zo gek niet bedenken. Nachten heb ik beneden gezeten met mijn voeten in ijskoud water. Het is echt overleven.

En daar lag ik dan. Het moment van de knip. “Ik wil geen knip! Zet geen knip. Nee, nee, nee!” Dat was het enige wat er tijdens het puffen in mijn hoofd om ging toen ik de tafel met glimmende instrumenten zag liggen vanuit mijn ooghoek. Ik lag inmiddels al bijna een uur te puffen en ik wist ondertussen dat mijn meisje veel haar had, dus er moest gas op. Weg met die buikpijn, op naar een kindje met een bos haar en ik kan je vertellen, puffen met een lichaam van 185 centimeter is niet het meest ideale. Te lange benen, lange armen die in de weg zitten.

Van tevoren had ik mezelf heel druk gemaakt wat ik aan moest tijdens het bevallen. Niet te warm, niet te koud, niet te strak. Ik had heel zorgvuldig een oude pyjama uitgezocht. De bevalling zou vast een stuk relaxter zijn in deze outfit. Helaas had ik in het heetst van de strijd mijn hele pyjama ondergekotst. En niet alleen dat … ook de blote voeten en slippers van mijn vriend moesten het ontgelden. Ik moest dus verder in mijn blootje, heerlijk. Alle schaamte voorbij. Wat een sfeertje hè, daar in de verloskamer.

Ondertussen moest ik nog steeds mijn lange lichaam in bedwang houden en persen. Mijn nagels stonden inmiddels in mijn knieholten gegroefd. Wat een oerkracht komt er in je naar boven tijdens zo’n bevalling. Tussen al het persen, duwen, hijgen en kreunen door hoor ik ineens mijn vriend lachen. Dat was heus niet omdat ik hem onder gekotst had, geloof mij maar.

Op het moment suprême wilde hij niet zeggen wat er te lachen viel maar achteraf vertelde hij dat hij mijn uitstekende navel ineens weer terug naar binnen zag ploppen. Het bleek een hilarisch gezicht. Ineens hoor ik de verloskundige zeggen: “Nog één keer, je kan het!”

En inderdaad, daar was ze: Moon. Moon met ontzettend veel haar. Ze wordt op mijn blote borst gelegd en ik hou meteen van haar. Maar dan ineens, in de verte, hoor ik die stem. “We gaan nog even kijken hoe alles eruit ziet hier beneden, of er gehecht moet worden”. Oh nee, shit. Ik was het even vergeten. De knip, de instrumenten, het uitscheuren. Maar dan komen de verlossende woorden: “Goed gedaan Kirsten. Alles ziet er perfect uit”.

Aaaah yes! Ik ben nog heel, ik hoef geen hechtingen én ik heb een baby! Wanneer mag ik weer bevallen?”

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Meer bevallingssoaps lezen?

Volg je WIJ al op Instagram?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht