De bevallingssoap #70: van weeënstorm naar operatietafel

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“In verband met mijn zwangerschapsdiabetes word ik met 37 weken ingeleid. Op dinsdagochtend wordt een ballonkatheter geplaatst, om er voor te zorgen dat mijn lichaam zelf de ontsluiting overneemt.

Lees ook

Mooi twee centimeter ontsluiting, kom maar op met de rest! Die ochtend moeten we weer terug naar het ziekenhuis. Nog steeds maar twee centimeter, Balen! Er wordt besloten om een hormoonkatheter te plaatsen.

Rond 10.00 uur wordt hij geplaatst. Het zou een paar uur duren voordat ik er iets zou van merken. Om 11.00 uur beginnen de ‘weeën’. Het is goed te doen en mijn partner en ik spelen nog een potje kaarten om de tijd te doden. Na een uurtje krijg ik het steeds zwaarder. In verband met mijn reuma en bekkeninstabiliteit geef ik aan dat ik pijnstilling wil.

Om 13.00 uur krijg ik een enorme weeënstorm. Ik kan geen hap adem meer halen, zo snel komen de weeën. Er wordt gekeken of de ontsluiting al iets meer is. De ontsluiting is nu drie centimeter. Wat een enorme domper is dit. Het voelt alsof alles voor niets is geweest. Ik kan niet meer.

Ik word naar de anesthesist gebracht en er wordt een ruggenprik geplaatst. Eindelijk een beetje verlichting. Ik kan weer rustig ademhalen. Ik merk dat ik weer een beetje op kracht begin te komen. De hormoonkatheter wordt verwijderd en ik krijg weeënopwekkers om te kijken of dit mijn ontsluiting verder zou krijgen.

Inmiddels is het rond 19.00 in de avond. Ik heb er al bijna 24 uur opzitten en ben er helemaal klaar mee. Ondanks de ruggenprik voel ik elke wee en voor mijn gevoel zijn die voor niets. Ze besluiten om mijn vliezen te breken. “Nou, nu gaat het echt gebeuren” denk ik meteen.

Ik merk dat ik niet lekker word en geef dit aan. “Probeer het nog even vol te houden” zei de verpleegster. Mijn kleine man doet het nog prima in mijn buik, die trappelt er zelfs nog op los. Het is ondertussen 21.00 uur. De gynaecoloog wordt inmiddels ingeschakeld, omdat het zo lang duurt. Hij besluit me nog een flinke dosis weeënopwekkers te geven, want ik zit inmiddels al op de vijf centimeter.

Om 23.00 uur rennen de verpleegkundigen mijn kamer binnen met de mededeling dat ik NU naar de OK moet! De baby moet eruit. Ik heb me er al enigszins op voorbereid, maar ik had graag mijn kind zelf op de wereld willen zetten. We komen aan op de OK en ik krijg nog een ruggenprik voor de volledige verdoving.

Daarna word ik klaargemaakt. Mijn partner komt naast mij zitten. Ik lig te shaken op de tafel met 41,5 graden koorts. “U voelt zo een beetje druk” zei de gynaecoloog. Om 23.45 uur is het zo ver en krijg ik het verlossende woord: “Kijk mevrouw, uw baby.” Maar ik hoorde geen gehuil en raak licht in paniek. De kinderarts zegt tegen mijn partner dat hij direct mee moest.

Hij vindt het vreselijk om mij zo achter te laten, nog steeds vreselijk trillend en ziek op de tafel. “Ga met hem mee, ik red me wel” zeg ik tegen hem. Hij gaat met de kinderarts en zijn team mee. Wat bleek? Nadat mijn vliezen gebroken waren had mijn zoontje gepoept en dat was in zijn longen terecht was gekomen. Hierdoor kreeg hij geen lucht.

Onze kleine man heeft het zwaar en vecht hard. Mijn partner komt mij op de hoogte brengen.  Ik word gehecht en opgeknapt, omdat ik vreselijk heb overgegeven. De koorts krijg ik onder controle en ik word weer een beetje mezelf. De artsen zijn nog met mijn kind bezig, maar het gaat beter.

Ons mannetje ademt weer! Hij heeft wel extra zuurstof en een maskertje. We worden allebei naar onze kamer gebracht. Hij ligt in een couveuse met allerlei slangen en draden. Ik mag mijn hand door het raampje doen. Ik raak voor het eerst mijn kind aan. Onze ouders, broers en zus komen nog even langs die nacht.

Rond 03.00 uur gaat meneer ineens heel snel vooruit. Hij mag zijn maskertje af, want hij kon volledig zelf ademen en wilde eten. Eindelijk mag ik hem vasthouden. Ik begin meteen vreselijk hard te huilen en wil hem niet meer loslaten. We hebben uiteindelijk nog een week samen in het ziekenhuis gelegen.

Inmiddels is de kleine man bijna zeven maanden en echt de allerleukste liefste makkelijkste vrolijkste baby! Het was geen fijne bevalling, maar ik ben iedereen zo dankbaar en nu een hele gelukkige mama.”

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal naar redactie@wij.nl. We delen de verhalen anoniem.

Volg je WIJ al op Instagram?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht