De bevallingssoap #73: Geen harde buiken dus, maar ontsluitingsweeën!

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Na een gezellig feestje gaan we die avond wat later naar bed dan gebruikelijk. We verbazen ons er over dat mijn buik opeens puntiger is dan voorheen. Ook verlies ik een stukje slijmprop. Met 36.4 weken maak ik me hier niet druk om. Na zo’n twee uur slapen, word ik wakker en voel meteen wat er aan de hand is: mijn vruchtwater.

Lees ook

Ik maak mijn man wakker en zeg: “Mijn vliezen zijn gebroken.” “Wat? Wat betekent dat?” “Dat het nu gaat beginnen.” “Huh … echt?” Hij kijkt verdwaasd om zich heen. Ik bel de verloskundige en mijn moeder. Beiden komen eraan.

Ik mag meteen naar het ziekenhuis. De vluchtkoffer staat klaar, maar ruim drie weken voor de uitgerekende datum, lijkt het me verstandig om nog even uitgebreid in de kast te zoeken naar kleinere kleertjes.

Onderweg naar het ziekenhuis voel ik om de zeven minuten een heel lichte kramp. Het stelt weinig voor. In het ziekenhuis worden allerlei testjes gedaan en word ik opgenomen. Het is de bedoeling om de 37 weken af te wachten, tenzij de bevalling eerder doorzet. Man en moeder gaan weer naar huis. Slapen lukt niet. De volgende morgen komen ze weer. De hele dag voel ik om de zeven minuten dezelfde lichte kramp.

De verpleegster geeft aan dat er voorlopig niets lijkt te gaan gebeuren, dus aan het eind van de middag vertrekken ze weer. Ik eet wat en ga nog even douchen, met de bedoeling om vroeg te gaan slapen. Onder de douche verlies ik weer een stukje slijmprop en voelt de kramp in mijn buik wat heviger. Ik vraag om de CTG die diezelfde dag nog gemaakt zou worden. De verpleegster vindt het niet nodig, maar geeft toch toe.

Aan de CTG worden de krampen opeens heftig! Als dit de eerste ontsluitingsweeën zijn, kan het nog behoorlijk pijnlijk worden. Ik app mijn man en moeder (die nog een half uur moeten rijden) en druk op het belletje. De verpleegster komt, checkt het CTG en geeft aan dat er niets bijzonders aan de hand is. Wat harde buiken! Op aandringen van mij komt de verloskundige.

Zij besluit de ontsluiting te checken. Mijn man en moeder komen precies binnenlopen, op het moment dat de verloskundige roept: “volledige ontsluiting, we gaan verhuizen!” Zie je wel, denk ik bij mezelf.

Ik mag meteen persen. Er zit behoorlijk wat tijd tussen de weeën en mijn bekken voelen erg strak. Na meer dan een uur krijg ik weeënopwekkers. Na iedere perswee heb ik voldoende tijd om bij te komen. Ik ben de hele tijd erg relaxed en bedenk me dat het eigenlijk best gezellig is zo. Tijdens de persweeën word ik flink aangemoedigd.

In eerste instantie probeer ik vooral mijn lichaam ‘het werk’ te laten doen, maar ik blijk zelf toch ook flink aan de bak te moeten. Ik kan het hoofdje al voelen, maar het schiet steeds weer een stukje terug. Na nog een heel aantal keer flink persen is daar dan eindelijk onze kleine lieve meid. Ze is even stil en begint dan te huilen.

Ze wordt bij me gelegd. Op mijn buik, want de navelstreng is niet langer. Eindelijk is daar het moment waar we zo naar uit gekeken hebben! Het is overweldigend en we voelen ons enorm dankbaar!”

#Deeljeverhaal
Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Meer bevallingssoaps lezen?

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht