De bevallingssoap #79: ‘De ballonkatheter werd drie keer verkeerd geplaatst!’

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Op maandagavond word ik in het ziekenhuis verwacht voor het plaatsen van een ballonkatheter in verband met mijn zwangerschapsdiabetes. Ik ben dan exact 38 weken zwanger van ons tweede kind.

Lees ook

De verloskundige probeert het ballonnetje te plaatsen, maar na een tweede mislukte poging schakelt ze toch maar de gynaecoloog in. Poging drie mislukt ook. De ballon knapt tijdens het vullen. Het schijnt een verkeerde maat ballon te zijn geweest. Poging vier slaagt.

Ik moet de nacht in het ziekenhuis blijven. Ruimte voor mijn vriend is er niet, want de afdeling schijnt overvol te zijn. Dikke pech dus, maar het is niet anders. Rond 22.30 uur lig ik op een gedeelde kamer en neemt mijn vriend afscheid. Hij wenst mij een goede nacht.

Helaas, géén goede nacht. Ondanks paracetamol en slaaptabletten, kan ik de slaap niet vatten door enorme pijn van die ballonkatheter. Rond 3.00 uur word ik meegenomen naar de verloskamer om te controleren of ik niet toch al ontsluitingsweeën heb, gezien de pijn. Niet dus …

Ondertussen heb ik mijn vriend opgebeld met de mededeling dat hij toch écht moet komen en krijg ik van de gynaecoloog wat morfine tegen de pijn. Rond 4.30 uur val ik eindelijk in slaap.

Om 9.00 uur blijkt dat de ballonkatheter z’n werk niet goed gedaan heeft en dus moet er vandaag een nieuwe geplaatst worden. Rond 15.00 uur doen ze dit en godzijdank heb ik geen moment pijn gehad. Deze keer kon mijn vriend wel blijven slapen én hebben we beide een goede nachtrust gehad.

Woensdagochtend rond 6:00 uur wekt de verpleegster ons en een uur later lig ik aan de CTG. De ballonkatheter is inmiddels zelf uitgevallen en deze heeft twee tot drie centimeter ontsluiting opgeleverd. Fijn! Dan kunnen ze nú mijn vliezen breken … of toch niet?!

Het blijkt dat ons kind nog niet ver genoeg is ingedaald, dus vliezen breken vindt de gynaecoloog onverantwoord. Helaas moeten we daarmee meteen van mijn wensen afstappen (vliezen breken, afwachten of mijn lichaam zelf verder gaat werken, pas weeënopwekkers als mijn lichaam de weeën niet doorzet én mobiel zijn).

De gynaecoloog besluit in samenspraak met mij om dan toch eerst te starten met weeënopwekkers. Na anderhalf uur volgt er een controle en met hulp van de verpleegkundige die de baby naar beneden duwt, worden mijn vliezen dan toch gebroken. Ons kind is nog steeds niet volledig ingedaald en dus moet ik blijven liggen en ben ik mijn zo gewenste mobiliteit kwijt.

In de loop van de uren worden de weeën heftiger en komen ze steeds vaker. Rond 15.00 uur krijg ik weer een controle, omdat ze op de monitor kunnen zien dat de weeën erg krachtig zijn. Ik heb intussen ook enorm veel pijn. Als blijkt dat ik nog maar zo’n vier centimeter ontsluiting heb, vraag ik toch maar om een ruggenprik, want ik kan niet meer.

Eenmaal aangekomen bij de anesthesie, ben ik vlot aan de beurt. Na drie keer prikken zit hij eindelijk goed. Even later lig ik er dusdanig rustig bij, dat ik zelfs even half in slaap val. Een half uur later word ik teruggebracht naar de verloskamer.

En ineens … uit het niets … een half uur nadat de ruggenprik gezet is … komt de pijn in alle hevigheid weer terug en piept het kastje van het infuus continue opnieuw. De ruggenprik zit schijnbaar niet (meer) goed.

Godzijdank gaat het laatste stukje redelijk vlot, want om 18.25 uur wordt onze zoon gezond en wel geboren en kan ik bijkomen!”

#Deeljeverhaal
Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal anoniem naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht