De bevallingssoap #53: bedankt pijnpompje

Iedere zaterdag deelt een mama anoniem haar bijzondere bevallingsverhaal. Lees je weer mee?

“Het is vrijdag. Morgen staat mijn inleiding gepland. Sinds de start van mijn verlof sta ik onder controle van het ziekenhuis in verband met een hoge bloeddruk. Besloten is om met 38 weken in te leiden.

Lees ook

Al weken heb ik ‘s nachts last van harde buiken. En ook zo weer vannacht. Het lijkt nu door te zetten. Om 04.30 uur maak ik mijn man wakker. Ik heb alleen rugweeën die erg moeilijk op te vangen zijn. Om 08.00 komen de weeën regelmatig en bellen we het ziekenhuis.

Als we in het ziekenhuis arriveren is het erg druk op de afdeling. Het is zo druk dat alle ingeplande inleidingen zijn afgezegd en er een stop is op de afdeling. Heb ik even mazzel dat de bevalling uit zichzelf op gang is gekomen … anders had ik de inleiding vandaag wel uit mijn hoofd kunnen zetten.

Om 10.00 uur komt de verloskundige langs en vraagt de verpleegkundige waarom ik nog steeds op dubbele lakens lig. De verpleegkundige meldt dat ze eerst willen weten of het wel echt is begonnen. De verloskundige schiet uit haar slof en zegt dat men toch zo wel kan zien dat de bevalling echt is begonnen!

Daarna zit ik op twee centimeter, met alleen maar rugweeën. Pijnlijk en moeilijk op te vangen. Mijn man probeert de pijn te verlichten met een warmtekompres, dat helpt. De verloskundige besluit om een uur later terug te komen. Om 11.30 uur zit ik op vier centimeter. Ze besluit te strippen in de hoop dat de vliezen breken. Zo niet dan komt ze om 12.30 uur terug.

De vliezen zijn dan helaas nog steeds niet gebroken. Er moet een ouderwets haakje aan te pas komen. Want met het haakje dat ze tegenwoordig gebruiken, krijgt de vliezen niet kapot. Om 13.00 uur zijn ze dan eindelijk gebroken. Wat een gek gevoel. Ik vraag om een pijnpompje, de pijn in mijn rug lijkt niet meer over te gaan. Met het pompje slaap ik wat en om 14.30 uur zit ik op zes centimeter. Zo gaat het wel lukken!

Om 14.45 uur word ik misselijk en krijg ik persdrang, maar dit mag nog helemaal niet. We zien de hartslag van ons ventje dalen op de monitor en de verpleegkundige die toevallig naast mijn bed staat piept de verloskundige met spoed op. De verloskundige komt binnen, doet een snelle check, en roept dat ik volledige ontsluiting heb en ze het hoofdje al ziet. In een kwartier van zes naar tien centimeter zonder dat ik er iets van gemerkt heb.

Op dat moment krijgt het mannetje in mijn buik het moeilijk, het gaat te snel voor hem. Hij moet er nu uit. De gynaecoloog wordt uit voorzorg opgepiept. Ik raak in paniek, zonder wee maar met alle kracht die ik in me heb pers ik drie keer. En dan om 14.52 uur ligt hij op mijn buik. We weten niet wat ons overkomt. Hij huilt en doet het goed! Wat ging dat snel. Ik, mijn man en ook de verloskundige kunnen het niet bevatten. De hele avond en nacht horen we van elke verpleegkundige dat dit bijna nooit gebeurt zonder dat ze het aan zien komen.

Nu rustig bijkomen (gelukkig maar twee hechtingen), wat een avontuur, voor mij en mijn man maar vooral voor ons kleine ventje. Wat is hij mooi!”

Lees ook andere delen van De bevallingssoap

Heb jij ook een bevallingssoap meegemaakt? Stuur je verhaal (in ongeveer 500 woorden) naar redactie@wij.nl.

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht