De Box: handig of meubelstuk van monsterlijke proporties?

Zweetdruppeltjes parelen op mijn voorhoofd en mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik grom. Waarom is dat kreng zo groot? Waarom is de achterbak zo klein? We draaien het gevaarte een kwartslag, wrikken de box een paar centimeter omhoog en laten dan onze armen moedeloos zakken. Het lukt niet. In de maxi cosi zit Olle te brullen, dit duurt hem allemaal véél te lang. Terwijl we dit nota bene voor hém doen.

Negen maanden en zes weken lang was ik er van overtuigd: een box komt ons kleine huisje niet in. Te lelijk, te onhandig, en bovendien veel te groot. Ik had aardig wat research gedaan en de verhalen van baby’s die amper in de box hadden gelegen had ik goed in mijn oren geknoopt. Zo’n onding hadden wij niet nodig, we legden Olle wel op een kleedje bij de verwarming.

Lees ook

Iedereen was tevreden, totdat Olle zes weken na zijn geboorte bij zijn babynichtje op bezoek was. In haar box. Dolgelukkig lag hij naar de mobiel van gestreepte nijlpaarden te kijken en naar het bijbehorende infantiele muziekje te luisteren. Ineens vond ik dat kleedje bij de verwarming toch wat armoedig en voelde ik me een hele slechte moeder. Wij moesten ook een box, en snel een beetje. Marktplaats bood uitkomst.

Maar die Bopita, de Rolls Royce onder de boxen, blijkt een tikkeltje groter dan ik had gedacht. En mijn vader, die mij kwam helpen, staat nu al een tijdje illegaal op een invalidenplek geparkeerd en wordt inmiddels een beetje zenuwachtig. Er moet een oplossing komen. En dus wordt Olle van de achterbank gehaald en voorin gezet. Dat wilden we nu juist voorkomen want de autoriem is te kort. Maar met de naar beneden geklapte achterbank past de box wél.

Ik denk aan Thailand, waar hele gezinnen met babies en peuters op één brommer zitten en ik denk aan Guatemala, waar pasgeboren baby’tjes uren in een volgepakte chickenbus over doodenge bergpassen scheuren. Vervolgens besluit ik dat Olle die ene kilometer met mijn stapvoets rijdende vader vast overleeft. Zelf moet ik lopen, want ik pas niet meer in de auto.

Niet veel later staat het nieuwe pronkstuk in onze woonkamer en het in mijn hoofd tot monsterlijke proporties uitgegroeide meubelstuk blijkt alleszins mee te vallen. Hij oogt zelfs redelijk bescheiden. Olle heeft de autorit overleefd en is in zijn nopjes met zijn eigen Bopita. Net als zijn ouders. Een paar dagen later wordt er een mobiel van gestreepte nijlpaarden bezorgd.

Anne Olimulder

Tot voor kort vloog Anne als stewardess de hele wereld over. De ene week was het Rio de Janeiro, de volgende Singapore, daarna Buenos Aires, vervolgens New York … Voorlopig is het echter even uit met de pret, want sinds ze zwanger is van haar eerste kindje zit ze vijf dagen per week op kantoor. En dat is best even wennen. Anne woont samen met Jens.

Leave a comment (3)