De club van relaxte moeders, nou daar hoor ik dus écht niet bij

Ik ben met mijn beste vriendin een date aan het plannen. Onze zoon is 2 maanden, en terwijl we een avond aan het plannen zijn zeg ik: “even overleggen of mijn man thuis is, zodat hij bij Ezra kan blijven”. Het is even stil aan de andere kant. “Waarom neem je Ezra niet gewoon mee?”

Ik ben een beetje flabbergasted. Mijn kleine binkie meenemen? ’s Avonds? Naar een vriendin? A). Ik wil wijn drinken dus ik wil fietsen, maar ook B). Iedere vezel in mijn lijf schreeuwt NEE. De avonden zijn om te slapen. Er is overdag nog geen enkele vorm van regelmaat, maar ’s avonds en ’s nachts zijn wij gezegend met een makkelijke slaper. Ik wil mijn kindje dan ook niet ’s avonds meenemen ergens naartoe, niet nu ik hem net heb geleerd om in zijn bedje te slapen.

Lees ook

Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik de afgelopen maanden heb gemerkt dat ik het helemaal niet prettig vind om mijn kind ergens mee naartoe te nemen. We hebben een pittige start gehad, door de krampjes heeft hij zo ongeveer 6 weken gehuild. Toen dat voorbij was (hulde aan de Osteopaat) konden we eindelijk een beetje ons mannetje overdag laten slapen, nu is hij bijna 4 maanden en het gaat steeds beter, maar het is nog steeds héél hard werken. Slapen is nu eenmaal belangrijk, toch? Naast drinken en poepen is het een derde van de dingen die je baby moet doen.

Nu is een baby dus duidelijk een mensje met een eigen karakter en een eigen mening. En die van ons had deze week dus bedacht dat hij helemaal niet hoefde te drinken. Drama voor ons, want hij krijgt op een tijdsschema de fles, omdat hij zelf nou niet echt aangeeft of hij wel of geen honger heeft. Maar na een bezoekje aan de huisarts, die ons verzekerde dat zolang hij nog plasluiers heeft er niets aan de hand is, maar dat ik echt wel iedere dag terug mag komen, zagen wij ons toch genoodzaakt om van ons mooie voedingsschema af te stappen en te gaan ”voeden op verzoek”. En voor een a-relaxte mama zoals ik, is dat killing.

Je moet het loslaten, luisteren naar je gevoel. Makkelijker gezegd dan gedaan, mijn gevoel is namelijk in blinde paniek rondjes door mijn hoofd aan het rennen. HELLUP WAT MOET IK NU DOEN?????? Eén ding is me inmiddels duidelijk, ik ben een hele a-relaxte mama. Als ik zie hoe makkelijk mijn vriendinnen met baby, luiers, fles en warm water op stap gaan voel ik mezelf heel klein en zie ik van binnen groen van jaloezie. Een weekendje weg, sommigen gaan zelfs naar het buitenland. En ik maak me al zorgen als ik überhaupt de deur uit moet, want hoe moet het dan met zijn slaapjes?

Ik weet ook heus wel, dat ik me te veel zorgen maak, maar alles wat ik doe gaat gepaard met de angst om het verkeerd te doen. Zijn er hier nog meer mama’s die echt niet bij die club van relaxte moeders horen? En welke relaxte moeder heeft de gouden tip om minder bang te zijn?

Lees ook: ‘Overbezorgde moeder? Check

Marit Prins

Marit (31) is sinds 1 april 2017 mama van Ezra. Ze schrijft over haar belevenissen tijdens en na de zwangerschap, hoe je leven nooit meer hetzelfde zal zijn en hoe je daarmee om moet gaan. Ook als het allemaal een beetje anders loopt dan je jezelf hebt voorgesteld...

Leave a comment (22)