De dood vs kinderen: hoe ga jij daarmee om? #Sharon

De dood, hoe heftig en tragisch ook, hoort bij het leven. Maar hoe ga je daarmee om met je kinderen? Ik heb in het buitenland gewoond en daar was het normaal dat je als leidinggevende uitgenodigd werd op de begrafenissen van familie van je medewerkers. De ceremonie was dan uitbundig en emoties kregen de vrije loop. Huilen, schreeuwen, ter aarde vallen en lachen volgden elkaar in rap tempo op. Kinderen liepen rond, speelden rond de kist van de overledene en maakten tekeningen. Het was gewoon zo. punt.

Een groter contrast met calvinistisch Nederland kan je niet hebben. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk! En dan word je geconfronteerd met een overlijden in je nabije omgeving. Je leeft mee met het ziekbed en uiteindelijk houdt het leven op. Altijd te vroeg, altijd onverwacht en altijd met overweldigende emoties. En dan is daar de rouwkaart en tevens uitnodiging om een laatste eer te bewijzen. Geen moment twijfel ik om er heen te gaan. Het minste wat ik kan doen voor de nabestaanden. Voor het eerst, sinds ik moeder ben, is er iemand overleden en ineens is daar die innerlijke discussie.

Lees ook

Mijn primaire instinct wil mijn dochter beschermen tegen zoveel emoties. Tegen dit immense verlies wat op afstand voelbaar is. En daar is mijn ratio die aangeeft dat het bij het leven hoort. En die het voorbeeld van het buitenland zo mooi vond, omdat er ruimte was voor verdriet en tegelijkertijd ook voor het vieren van een leven.

Een leven dat mensen geraakt heeft, hoe kort of lang het ook heeft mogen zijn. Uiteraard los van hoe onrechtvaardig het soms is. Moet ik mijn kleine meid nou beschermen? Maar waarvoor? Het is de enige zekerheid die we hebben in het leven. Ik heb een aantal mensen om een mening gevraagd en die gaven aan dat het niet vaak gebeurd dat een dreumes meegaat.

We hebben uiteindelijk besloten haar mee te nemen. Veilig in een draagzak en lettend op haar reactie. Ze was de vrolijke, kiekeboe spelende en druk zwaaiende noot in een lied van afscheid. Ze heeft voor behoorlijk wat glimlachende mensen gezorgd. Ik ben trots op haar hoe ze het deed. Ook op ons als ouders, vanwege de liefdevolle manier waarop we hier mee omgingen. Uiteraard hebben we buiten rondjes gelopen wanneer ze te druk werd, haar extra veel geknuffeld en met haar gespeeld. Terugkijkend hebben we de juiste beslissing genomen.

Maar wat vind jij? Wat is een “goede” leeftijd om een kindje aan een begrafenis of crematie bloot te stellen? Herken je die innerlijke drang om je kind overal voor te willen beschermen? Die innerlijke drang die de strijd vaak van ratio verliest … ♡

Lees ook van Sharon: ‘Je kind wel of niet naar de voorschool?’

Meer blogs lezen van Sharon?

Sharon

Sharon werd afgelopen jaar voor de eerste keer mama van Marlie op drie hoog in Amsterdam. Ze is dolgelukkig met het liefste boefje van het universum. Ze houdt van mensen, dansen en muziek uit alle categorieën en windstreken. Ze heeft mateloos respect voor alle liefdevolle verzorgers van kinderen. Prettig gestoord en intuïtief wat neer komt op een balans zoeken tussen gangsterrap en meditatie. Ze is haar eigen coaching praktijk aan het opzetten in Amsterdam. Ze is reislustig, maar budget blijkt soms een dingetje, vooral met een kleintje. Ze neemt je mee in haar ervaring en emoties van het moederschap en is soms net zo eenzaam onzeker als jij. Hierover zegt ze: "Had ik de wijsheid in pacht dan had je hoogstwaarschijnlijk mijn bestseller in de kast staan. Ik ren in alle 7 sloten en maak veel fouten. Gelukkig ben ik supermama in de ogen van mijn prinses en wordt ze overspoelt door liefde. Uiteindelijk is liefde toch waar het om draait!”

Leave a comment (7)