De eerste keer: fotoshoot met peuterdochter en baby

Ik kan me de eerste fotoshoot van mijn twee dochters nog heel goed herinneren. De oudste was bijna 3 en de jongste 4 maanden. Het leek me zo geweldig om een vrolijke foto van de twee gezusters aan de muur te hebben hangen. Zo konden we lekker pronken met ons goed gelukte nageslacht. 

Onze buurman is hobbyfotograaf, dus ik hoefde niet lang na te denken bij wie we de shoot gingen doen. Letterlijk naast de deur, dus geen gezeul en gesleep met de kleintjes. Bijkomend voordeel was dat we de fotograaf goed kenden, dus de kids hoefden niet eerst te wennen aan een ‘vreemde’.

Lees ook

Ik zag het helemaal zitten.
Zag…

Mijn oudste dochter had er van tevoren heel veel zin in, maar toen we de fotostudio binnenliepen, zette ze de bokkenpruik op. Niets was goed, alles was stom, ze wilde het net anders dan de bedoeling was. Ze lachte niet, maar trok een oorwurmgezicht, liet haar onderlip hangen of toonde een vreselijk gemaakte grijns. Ze was zelfs niet omkoopbaar! Achteraf gezien typisch peuterpubergedrag, maar ja, dat besef kwam pas veel later.

De jongste van vier maanden daarentegen schaterde het uit, liet haar liefste, meest vertederende lachjes zien en was in opperbeste stemming. Het resultaat van het eerste deel van de shoot: vreemd kijkende peuter en stralende baby.

Plotseling sloeg het humeur om van de oudste. Ze begon er lol in te krijgen en poseerde als een ervaren model. Maar helaas was toen de koek op bij haar babyzusje. Ze begon te jammeren, omdat ze moe werd en zin had in haar flesje – dat ik niet had meegenomen. Zucht.
Het resultaat van het tweede deel van de shoot: professioneel poserende peuter en fronsende, intens verdrietige baby.

Ik keek de buurman aan met een blik van: ik kan het ook niet helpen. Het lag zeker niet aan hem, want hij deed er alles aan om de kinderen aan het lachen te krijgen: knuffels, kiekeboe-spelletjes, lachen en roepen ‒ het hele arsenaal aan trucjes en afleidingsmanoeuvres trok hij uit de kast.

Afgedraaid en compleet gefrustreerd, sjokte ik met de kids naar huis. Eén ding wist ik zeker: dit nooit meer! Na een paar dagen viel er een cd op de mat met de mooiste foto’s van de shoot. Onze buurman had erg zijn best gedaan om de beste kiekjes te selecteren.

Met tranen van ontroering bekeek ik de foto’s. Het had heel wat bloed, zweet en tranen gekost, maar er waren er zeker een paar best goed gelukt. Trots hing ik een ingelijste foto aan de muur.

Dus, ga voor die fotoshoot van je schatjes, maar verwacht niet dat iedereen er op zijn best op staat. Dat komt later wel, wanneer ze wat groter zijn, weet ik uit eigen ervaring. 😉

Heb jij een hilarische, extreme of intense eerste-keer-ervaring beleefd tijdens bijvoorbeeld je zwangerschap, met je baby, peuter of kind?  Stuur je verhaal (300 tot 500 woorden) naar redactie@wijalamama.nl en deel je verhaal (anoniem) met andere mama’s. We zijn razend benieuwd!

Lees ook de andere delen van ‘De eerste keer’

 

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht