De eerste keer: kind naar school (en jij MOET loslaten)

Het moment dat mijn kinderen geboren werden, werd ik overvallen door een gevoel van liefde, geluk en trots. Zo’n hulpeloos klein wezentje waar jij verantwoordelijk voor bent. De afgelopen vier jaar hebben we al heel wat mijlpalen meegemaakt: het eerste lachje, de eerste keer omrollen, de eerste keer kruipen, de eerste woordjes, de eerste stapjes … En hoewel al die eerste keren natuurlijk even gaaf en bijzonder zijn, halen ze het wat mij betreft niet bij het de eerste keer naar schoolgaan. Want het besef dat ze zo ontzettend snel groot worden, komt dan ineens keihard binnen. En als mama krijg je een spoedcursus in loslaten.

Want wat vond ik het spannend! Duizend en één gedachten gingen door mijn hoofd. Zou hij het wel leuk vinden op school? Zou hij het niet te druk vinden? Zou zo’n schooldag niet te lang duren voor hem? Zou hij wel iets aan de juf durven vragen als hij ergens mee zit? Zou hij niet verloren raken in een groep van 25 kinderen? Zou de juf wel genoeg oog voor hem hebben? Zouden ze hem begrijpen, zoals ik hem begrijp? Enzovoorts, enzovoorts …

Lees ook

De eerste schooldag was aangebroken en daar gingen we. Mijn man en ik met onze zoon in het midden, hand in hand, op weg naar school. Wat voelde hij zich belangrijk met zijn nieuwe rugtas. En wat waren wij trots! Dit prachtige moment werd enigszins verstoord door het gehuil van onze tweejarige dochter op de achtergrond, die schreeuwde dat ze ook een rugtas wilde en ook naar school wilde. Ach gut. Maar goed.

We mochten mee tot in de klas. Daar zaten alle kindjes aan een eigen tafeltje een boekje te ‘lezen’. Er lag ook een boekje klaar voor onze zoon met daarbij een kaartje met zijn naam erop en een sticker. Wat waren we trots om hem zo te zien zitten tussen de andere kinderen! Wat leek hij al groot ineens.

De kinderen gingen buiten spelen en dus voor ons tijd om afscheid te nemen. Hier had ik wel een beetje tegenop gezien. Dat ik hem daadwerkelijk moest gaan achterlaten. Ik had een brullend tafereel verwacht waarbij ik mijn zoon spartelend in de handen van de juf zou moeten drukken of hem zou moeten losmaken van mijn been zodat ik het schoolplein kon verlaten. Maar – mede door de geweldige aanpak van de juf – niets van dit alles. Ze vroeg of hij in de zandbak wilde of dat hij wilde fietsen. Hij koos voor fietsen (thuis raakt hij geen fiets aan, zul je altijd zien). Ze vertelde hem dat papa en mama nu naar huis gingen, hij gaf ons een knuffel en liep toen braaf achter de juf aan op zoek naar een fiets.

De hele ochtend was ik er toch een beetje mee bezig. Niet dat ik me zorgen maakte, maar ik was gewoon heel erg benieuwd hoe het met hem ging. Halverwege de ochtend kreeg ik ineens een mailtje van de juf: “Het gaat super!” Mijn hart maakte een sprongetje.

Ook het ophalen deden mijn man en ik samen, want we wilden dit allebei voor geen goud missen. Onze dochter, die de hele ochtend had gevraagd waar haar broer was, keek vanaf het schoolplein door het raam het klaslokaal in en riep zijn naam. De deuren van de school gingen open en 25 kleuters kwamen naar buiten gerend.

Mijn man en ik stonden allebei klaar om onze zoon een knuffel te geven, maar onze zoon boog af naar rechts en vloog zijn kleine zusje om zijn nek. Alsof mama nog niet emotioneel genoeg was vandaag.

We kletsten nog even na met de juf die vertelde wat ze vandaag gedaan hadden en dat het super goed ging. Toen we afscheid namen, gaf onze zoon de juf een knuffel. Hij kon me niet meer gerust stellen dan dat.

En met mijn gezin verliet ik het schoolplein. Met een brok in mijn keel. De eerste schooldag! Hoe zijn we hier beland? Ongelofelijk hoe snel de afgelopen jaren zijn gegaan. En hoewel de setting nu compleet anders was, voelde ik hetzelfde als toen hij vlak na zijn geboorte op mijn buik werd gelegd: pure liefde, geluk en trots.

Heb jij ook een hilarische, extreme of intense eerste-keer-ervaring meegemaakt tijdens bijvoorbeeld je zwangerschap, met je baby, peuter of kind?  Stuur je verhaal (300 tot 500 woorden) naar redactie@wijalamama.nl en deel je verhaal met andere mama’s. We zijn razend benieuwd!

Lees hier ook andere delen van ‘De eerste keer’

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Mariska. We voorzien je elke dag van de leukste mama-weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht