De eerste keer: naar buiten met mijn baby

Elke dinsdagochtend delen we met jullie een eerste mama-ervaring in onze nieuwe rubriek ‘De eerste keer’. Vandaag het verhaal van Marcelle die een boekje opendoet over de eerste keer dat ze een poging deed tot wandelen met haar zoontje buiten de deur.

De eerste keer naar buiten met de kleine kwam als geroepen. Het was hartje zomer, op de dakpannen kon je een ei bakken en na zeven dagen kraambed wilde ik lijf mijn lijf wel weer eens in een verticale pose proberen te krijgen.

Lees ook

Een situatie om nog eens grimassend op terug te kijken. Op de eerste dag van het kraambed had onze kraamzorg ons al medegedeeld dat wij bij ‘goed gedrag’ naar buiten mochten voor een blokje om. Een mijlpaal in het korte bestaan van onze zoon en leuk voor de kinderwagen dat hij eindelijk van stal mocht. Dé kinderwagen, die ons al maanden smekend aankeek om bereden te worden, mocht eindelijk gaan rijden.

Dag zeven was aangebroken en met de go van onze kraamzorg tuigden wij de kinderwagen op alsof het een kerstboom was. Het was en bleef hartje zomer, maar babykind lag onder een warme deken en had een wollen vest aan. Het mannetje was amper zichtbaar en ik had er vertrouwen in dat het opgemaakte wagentje equivalent was aan mijn warme baarmoeder. Ter goedkeuring toonde ik mijn karretje aan de kraamzorg.

Na haar gefrons liepen wij een kwartier later naar buiten met de baby gelegen onder een luchtig lakentje en minder verstikkend katoenen vestje. Alleen zijn muts mocht hij ophouden, maar stiekem had ik onderin het luik van de wagen een extra dekentje gestopt.

Daar gingen we hoor. Mijn hechtingen nog vers, het gevoel alsof elk moment ter aarde kon storten, maar buiten stond ik. Met twee stuwende borsten en trillende benen duwde ik stap voor stap de wandelwagen voorwaarts. De vader liep dartelend voor mij uit om van het vrolijke tafereel voldoende foto’s te maken en ik glimlachte. Ik glimlachte van geluk.

Onze missie werd het terras. Eén drankje op het terras en weer terug. Een afstand van nog geen vijfhonderdmeter. Achter mijn grote zonnebril vertrok mijn blik na de eerste honderd meter al van de pijn. Mijn knokkels wit uitgeslagen om het handvat van de wandelwagen, maar ik moest en zou naar dat terras zien te komen. Trots hinkte ik voort.

Na vijfhonderdmeter naderden we het terras. Alsof ik een Pelgrimstocht had gelopen streek ik neer. Een cola sloeg ik in een klats achterover. We hadden het gered en hoefden alleen nog maar terug. Bij thuiskomst heb ik de rolluiken laten zakken en ben ik gaan slapen. Op dag veertien van het kraambed liep ik weer als een kievit.

Inmiddels zijn we bijna drie maanden verder en komt er een andere eerste keer. De eerste keer dat we naar de kinderopvang gaan. Ik naar mijn werk. Hij naar de opvang. Ik heb er buikpijn van.

Heb jij ook een hilarische, extreme of intense eerste-keer-ervaring meegemaakt tijdens bijvoorbeeld je zwangerschap, met je baby, peuter of kind?  Stuur je verhaal (300 tot 500 woorden) naar redactie@wijalamama.nl en deel je verhaal met andere mama’s. We zijn razend benieuwd!

Redactie WIJ à la Mama

Hoi! Wij zijn de redactie van WIJ à la Mama. Wij zijn Dionne, Inge en Magali. We voorzien je elke dag van de leukste mama weetjes, nieuwtjes, filmpjes, foto's en andere virals. Volg ons ook op Facebook, Instagram en YouTube.

Reageer op dit bericht